บทที่ 1206 : ไม่มีใครเก่งเกินใคร!

เย่เทียนสุ่ยนั้นไม่ธรรมดาอย่างแน่นอนและหลิงหยุนก็มั่นใจว่าเขากำลังแสร้งเล่นเป็นหมู นั่นเพราะจนถึงตอนนี้หลิงหยุนยังไม่สามารถมองเห็นขั้นกำลังภายในของเย่เทียนสุ่ยได้เลย.. หลิงหยุนเชื่อว่านอกจากเย่เทียนสุ่ยจะมีวรุยุทธแล้วกำลังภายในของเขายังต้องสูงส่งมากด้วย แต่ที่น่าแปลกก็คือ.. เหตุใดเย่เทียนสุ่ยจึงได้มีร่างกายที่อ้วนท้วนเช่นนี้ เย่เทียนสุ่ยเตี้ยกว่าหลิงหยุนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่กลับมีน้ำหนักมากกว่า 150 กิโลกรัมเลยทีเดียว ในความคิดของหลิงหยุน..ลักษณะเช่นนี้ไม่พึงเกิดกับผู้ที่มีกำลังภายในสูงส่งเช่นนี้! แม้ขณะที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ไขมันตามเนื้อตัวของเย่เทียนสุ่ยก็ถึงกับล้นออกมาจากโซฟาที่เขานั่ง รูปร่างของเย่เทียนสุ่ยเวลานี้นับได้ว่าเข้าข่ายเป็นโรคอ้วนได้เลยทีเดียว! ‘น่าแปลกแต่ก็น่าสนใจ แล้วก็น่าขบขันไม่น้อยเลยทีเดียว!’ หลิงหยุนได้แต่แอบคิดอยู่ในใจคนเดียวเงียบๆพร้อมกับจ้องมองเย่เทียนสุ่ยด้วยความสนอกสนใจมากขึ้น ระหว่างนั้นเย่เทียนสุ่ยก็ได้เอื้อมมือไปกดปุ่มบนโซฟาที่ตนเองนั่งอยู่จากนั้นเสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น.. “เข้ามาได้!” ชายสวมเสื้อสูทอย่างสุภาพเรียบร้อยเปิดประตูเดินเข้ามาเขาก็คือหวังเฟิง – ผู้จัดการของคาสิโนแห่งนี้นั่นเอง “ผู้จัดการหวัง..เจ้าช่วยพาสหายของข้าทั้งสามคนไปเสี่ยงโชคที่ห้องวีไอพีที!” เย่เทียนสุ่ยร้องสั่งผู้จัดการหวังพร้อมกับผายมือไปทางถังเมิ่ง ตี้เสี่ยวอู๋ แล้วก็โม่วู๋เตา.. หลิงหยุนเข้าใจได้ทันทีว่าเย่เทียนสุ่ยนั้นต้องการเจรจากับตนเพียงลำพังเท่านั้น จึงหาเหตุให้ทุกคนออกไปจากห้องนี้ “ครับคุณชาย..ขอเชิญคุณชายทั้งสามท่านทางนี้ครับ!” หวังเฟิงเองก็เข้าใจความหมายของเย่เทียนสุ่ยได้ดีเช่นกันจึงไม่ต้องการเสียเวลาอยู่ในห้องนานนัก และรีบเชื้อเชิญชายหนุ่มทั้งสามคนทันที ถังเมิ่งยังคงนั่งนิ่งและหันไปมองหลิงหยุนพร้อมกับพูดขึ้นว่า “พี่หยุน!” หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยก่อนจะตอบไปว่า“ในเมื่อมาถึงที่นี่ทั้งที.. นายก็ควรจะไปลองเสี่ยงโชคดูสักหน่อย แต่อย่าให้เสียมากเกินไปล่ะ ไม่งั้นจะเสียชื่อเซียนพนันรุ่นเล็กหมด!” “ได้ๆไปเสี่ยงโชคกันดีกว่า!” ถังเมิ่งเองก็เฉลียวฉลาดไม่น้อยเช่นกันเขารู้ว่าเย่เทียนสุ่ยต้องการเจรจากับหลิงหยุนตามลำพัง และเมื่อได้ยินคำตอบของหลิงหยุน ถังเมิ่งก็เดินนำหน้าทุกคนออกไปนอกห้องทันที ความจริงแล้ว..เวลานี้ถังเมิ่งเองก็ตื่นเต้นอย่างมาก เพราะคาสิโนของเย่เทียนสุ่ยนั้นนับว่าหรูหรากว่าคาสิโนใหญ่ๆในมาเก๊าเสียอีก ในฐานะเซียนพนันรุ่นเล็ก ถังเมิ่งย่อมต้องการที่จะเสี่ยงโชคเป็นธรรมดา.. ทันทีที่ถังเมิ่งลุกขึ้นเดินออกไปโม่วู๋เตาที่เอาแต่นั่งนิ่งไม่พูดไม่จาตั้งแต่เข้ามาในห้อง ก็รีบลุกขึ้นยืน แต่ก็ยังไม่เดินออกไปนอกห้องทันที โม่วู๋เตายืนเอามือไขว้หลังนิ่งพร้อมกับสำรวจไปรอบๆ ห้องอย่างตั้งใจ ก่อนจะพึมพำออกมาว่า “ห้องของคุณชายเย่นับว่าฮวงจุ้ยล้ำเลิศมากทีเดียว!” จากนั้นโม่วู๋เตาก็หันหน้ามองไปทางหลิงหยุนก่อนจะก้าวเท้าเดินออกนอกห้องไป.. ไม่ช้า..หวังเฟิงก็เดินนำถังเมิ่ง โม่วู๋เตา และตี้เสี่ยวอู๋ออกจากห้องทำงานของเย่เทียนสุ่ยไปที่ห้องวีไอพีชั้นสาม เวลานี้จึงเหลือเพียงแค่หลิงหยุนกับเย่เทียนสุ่ยอยู่ในห้องตามลำพังเท่านั้น.. “คุณชายหลิง..เชิญดื่มชาก่อน!”หลังจากที่ทุกคนออกไปจากห้องแล้วเย่เทียนสุ่ยก็ยกซิการ์ในมือขึ้นดูดอีกครั้ง พร้อมกับเชื้อเชิญให้หลิงหยุนดื่มชาที่ตนรินไว้ให้หลิงหยุนยิ้มเล็กน้อยพร้อมกับยกถ้วยชาขึ้นดื่มด้วยท่าทีสงบนิ่ง ก่อนจะวางถ้วยเปล่าลง..ความจริงแล้วหลิงหยุนแทบไม่ต้องให้โม่วู๋เตาเตือนก่อนจะเดินออกจากห้องไปด้วยซ้ำเพราะตั้งแต่เข้ามาในห้องทำงานของเย่เทียนสุ่ย หลิงหยุนก็สังเกตเห็นการวางผังห้องได้อย่างชัดเจนแล้ว และการที่โม่วู๋เตาแสร้งทำเป็นพึมพำว่าห้องนี้มีฮวงจุ้ยล้ำเลิศนั้น ก็ไม่ได้หมายถึงฮวงจุ้ยจริงๆ แต่โม่วู๋เตาต้องการจะบอกว่า..ภายในห้องนี้อบอวลไปด้วยพลังชี่!เห็นได้ชัดว่าภายในห้องแห่งนี้เป็นสถานที่ซึ่งเย่เทียนสุ่ยใช้เป็นที่กักเก็บพลังชี่..“คุณชายหลิง..การที่คุณชายสามารถผงาดขึ้นมาได้รวดเร็วเช่นนี้ คงจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ หรือความโชคดีแต่อย่างใด เพราะดูจากพี่น้องทั้งสามคนของคุณชายที่มาด้วยนั้น แต่ละคนล้วนมีบุคลิกโดดเด่นแตกต่างกัน นับเป็นบุคคลที่หาได้ยาก..”เย่เทียนสุ่ยเริ่มบทสนทนาด้วยการประจบประแจงหลิงหยุนอย่างเปิดเผย..หลิงหยุนเพียงแค่ยิ้มเล็กน้อยและตอบกลับไปว่า “เจ้ามีอะไรอยากจะพูดกับข้าก็พูดออกมาตรงๆเลยดีกว่า อย่าได้อ้อมค้อมนัก ข้ารู้สึกรำคาญ!”“เช่นนั้นก็ดี..”ครั้งนี้เย่เทียนสุ่ยไม่หัวเราะเหมือนทุกครั้งเขาพยักหน้าพร้อมกับพูดขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณชายหลิง.. ในเมื่อข้ามอบเงินจำนวนหนึ่งหมื่นห้าพันล้านหยวนให้กับท่านแล้ว..”“เงินจำนวนมากมายมหาศาลเช่นนี้ท่านคิดว่าข้าไม่ควรได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในสนามประลองเลยอย่างนั้นรึ! หากข้าจะขอให้ท่านเล่าให้ข้าฟัง ไม่ทราบคุณชายหลิงจะคิดเห็นเช่นใด?”ระหว่างที่พูดนั้น..ดวงตาของเย่เทียนสุ่ยก็จับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหลิงหยุนแทบไม่กระพริบตา..หลิงหยุนได้แต่แอบคิดในใจว่า..‘ข้ายังไม่ทันได้ทดสอบเจ้า เจ้าก็เป็นฝ่ายเริ่มแล้วงั้นรึ!”ครั้งนี้หลิงหยุนเป็นฝ่ายหัวเราะออกมาและจ้องหน้าเย่เทียนสุ่ยกลับอย่างไม่เกรงกลัวเช่นกัน“เรื่องการประลองไม่ได้เป็นความลับอะไรข้าย่อมเล่าให้เจ้าฟังได้ เพียงแต่..”“เจ้าเองก็ไม่รู้วรยุทธไม่ใช่รึเหตุใดยังอยากรู้เรื่องการประลอง? รู้แล้วจะเกิดประโยชน์อะไรกับเจ้า?”หลิงหยุนจงใจที่จะถามเย่เทียนสุ่ยกลับไปตรงๆเช่นนั้น..“ฮ่า..ฮ่า.. ฮ่า..” ทันทีที่คำพูดประโยคนี้หลุดออกมาจากปากของหลิงหยุนเย่เทียนสุ่ยก็ถึงกับหัวเราะออกมาเสียงดัง ใบหน้าที่เต็มไปด้วยไขมันนั้นกระเพื่อมไปมา และดวงตาคู่นั้นยังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของหลิงหยุนเช่นกันในที่สุดเย่เทียนสุ่ยก็พูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม“คุณชายหลิง! ท่านช่างเป็นคนขี้เล่นนัก ข้าอาจจะสามารถปกปิดผู้อื่นได้ แต่เชื่อว่าไม่สามารถปกปิดคุณชายได้แน่!”จากนั้นเย่เทียนสุ่ยก็ยกซิการ์ในมือขึ้นสูบแล้วค่อยๆพ่นควันออกมาอย่างช้าๆครั้งนี้..ควันที่เย่เทียนสุ่ยพ่นออกมานั้น มีลักษณะเป็นรูปวงกลมสีขาวหลายวง ที่มีขนาด และระยะห่างเท่ากันพอดิบพอดี และกำลังพุ่งตรงเข้าไปหาหลิงหยุนซึ่งนั่งอยู่ตรงข้าม..“ไม่เลวทีเดียว!”