บทที่ 1215 : สืบเรื่องบริษัทชิงหยุนโปรดักชั่น!

เวลาตีสอง..ที่ถนนซานหลี่ถุน ซานหลี่ถุนตั้งอยู่ในเขตเฉาหยางของกรุงปักกิ่งเป็นถนนที่มีชื่อเสียงยาวนานกว่าสามสิบปี และเป็นย่านที่มีคลับ และบาร์ต่างๆอยู่มากมาย ขึ้นชื่อว่าเป็นถนนบันเทิงในยามค่ำคืนที่หรูหราที่สุดในปักกิ่ง และเป็นแหล่งที่ชาวต่างชาติ เศรษฐี และเหล่าเซลิบริตี้ในประเทศนี้นิยมยิ่งนัก.. แม้ว่าจะเป็นเวลาตีสองแล้วแต่ซานหลี่ถุนก็ยังคงคราคร่ำไปด้วยผู้คนมากมาย อีกทั้งยังเป็นแหล่งท่องเที่ยวกลางคืนที่หรูหราที่สุดของกรุงปักกิ่งด้วย.. “ฮ่า..ฮ่า.. แล้วดูรถคันนั้นสิ!” “ดีออก…ไม่เหมือนใคร เป็นเอกลักษณ์ดี!” ทันทีที่รถบุบบู้บี้ของหลิงหยุนขับเข้าไปในถนนซานหลี่ถุนก็สามารถดึงดูดความสนใจของผู้คนในนั้นได้มากทีเดียว.. หลิงหยุนนึกขันผู้คนที่พากันชี้นิ้วมาที่รถของตนเองแต่ก็คร้านที่จะใส่ใจ และได้เปิดจิตหยั่งรู้อันทรงพลังของตนเองออกสำรวจไปรอบๆบริเวณ ภายในรัศมีจิตหยั่งรู้สามพันเมตร..บาร์มากมายกว่าหนึ่งร้อยแห่งก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการมองเห็นของหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อย ถนนเส้นนี้เต็มไปด้วยแสงสีสว่างไสว และมีเสียงดนตรีดังอยู่ทั่วทุกมุม.. แทบทุกบาร์ที่อยู่บนถนนเส้นนี้ล้วนมีผู้คนนั่งอยู่กันหนาแน่นบ้างก็ร้อง บ้างก็เต้น อีกทั้งยังมีสาวสวยแต่งตัวอวดเนื้อหนังอยู่เต็มไปหมด ระหว่างที่หลิงหยุนกำลังใช้จิตหยั่งรู้ของตนสำรวจไปทั่วบริเวณนั้นเสียงของเซิ่งหยิงหยิงก็ดังขึ้น “เอาล่ะ..จอดแถวๆนี้ พวกเราไปที่ร้านหลานกุ้ยฟงกันดีกว่า!” และทันทีที่ก้าวลงจากรถเซิ่งหยิงหยิงก็ยกมือขึ้นผายออก พร้อมกับเงยหน้าขึ้นฟ้า และร้องตะโกนออกมาอย่างสบายอกสบายใจ “ว้าว..บรรยากาศที่คุ้นเคย!” แต่หลิงหยุนนั้นกลับมีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจไม่น้อยเพราะเวลานี้เขายืนอยู่ข้างเซิ่งหยิงหยิง และได้เห็นหน้าอกทั้งสองข้างของนางเข้าเต็มตา.. เซิ่งหยิงหยิงสังเกตเห็นสายตาของหลิงหยุนจึงรีบลดมือลงปิดไว้ที่หน้าอกทั้งสองข้างของตนเองทันที ก่อนจะหันไปถามหลิงหยุนเสียงห้วน “นี่เจ้าจ้องมองอะไร!” หลิงหยุนรีบเมินหน้าหนีและระล่ำระลักตอบกลับไปว่า “ข้าไม่ได้ตั้งใจ.. แต่มือของเจ้าบดบังทัศนวิสัยในการมองของข้า!” จากนั้นเซิ่งหยิงหยิงก็เดินนำทุกคนไปที่ร้านหลานกุ้ยฟงทันทีที่หนุ่มสาวทั้งห้าเดินเข้าไปในร้าน บริกรหนุ่มก็เดินออกมาต้อนรับและพาเข้าไปหาที่นั่ง.. “ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการให้เสริฟไวน์อะไรดีครับ” เซิ่งหยิงหยิงตอบโดยไม่ต้องคิด“Lafite ปี 1982.. จัดมาห้าขวดก่อน!” ถังเมิ่งได้ยินถึงกับตกตะลึงและได้แต่คิดในใจว่า Lafite ปี 1982 นั้น เป็นไวน์ที่มีราคาสูงถึงสองหมื่นหยวนเลยทีเดียว และหากสั่งในบาร์เช่นนี้ ก็ย่อมมีราคาแพงกว่าที่สั่งภายในโรงแรมมาก.. หลิงหยุนเหลือบมองเซิ่งหยิงหยิงพร้อมกับพูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“นี่.. ต่อให้เจ้าอยากจะแก้แค้นข้านัก ก็อย่าดื่มจนเมามายขาดสติล่ะ!” เซิ่งหยิงหยิงหน้าแดงขึ้นทันทีเมื่อถูกหลิงหยุนจับได้นางกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะตอบไปว่า “เรื่องของข้า!”หลังจากนั้นเซิ่งหยิงหยิงก็เอนกายพิงลงกับโซฟาอย่างสบายอกสบายใจและได้แต่คิดว่านางนั่งเล่นพนันในคาสิโนมากว่าห้าชั่วโมง จึงรู้สึกเหนื่อยล้ามาก การได้มานั่งฟังเพลงผ่อนคลายที่หลานกุ้ยฟงแห่งนี้จึงนับว่าผ่อนคลายดีไม่น้อย..“ที่นี่มีชาวต่างชาติเยอะทีเดียว!”หลังจากที่สำรวจไปรอบๆตัวหลิงหยุนก็พบว่าโต๊ะรอบๆเขานั้นส่วนใหญ่ล้วนแล้วแต่เป็นชาวต่างชาติทั้งสิ้น และได้แต่คิดว่าหากพอลกับเจสเตอร์มาด้วย พวกมันคงจะชื่นชอบมากเป็นแน่!เซิ่งหยิงหยิงตอบกลับหลิงหยุนไปว่า“ถนนเส้นนี้อยู่ติดกับสถานฑุตถึงเก้าประเทศ จะมีชาวต่างชาติมากกว่าที่อื่นก็ไม่น่าแปลก!”“อ่อ..งั้นรึ!”หลิงหยุนพึมพำและได้แต่คิดในใจว่าตระกูลหลิงเองก็ดูแลกระทรวงพาณิชย์อยู่เหมือนกัน ยังมีกระทรวงชลประทานที่อยู่ในการดูแลของตระกูลหลิง และหลังจากที่หลิงหยุนได้ทำลายตระกูลซันกับตระกูลเฉินไปแล้วกระทรวงศึกษา กระทรวงสาธารณสุข และกระทรวงคมนาคมและขนส่ง ก็ได้ตกอยู่ในการดูแลของตระกูลหลิงด้วยเช่นกัน!แต่แน่นอนว่าการเปลี่ยนผ่านอำนาจครั้งใหญ่นี้ใช่ว่าจะสามารถเปลี่ยนข้าราชการระดับสูงทั้งหมดได้ในทันที หรือในระยะเวลาอันสั้น หลิงหยุนเองก็ไม่ต้องการเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้ และได้มอบหมายให้ลุงสองของเขาเป็นผู้จัดการเรื่องนี้แทนแล้วแต่หลิงหยุนในฐานะผู้นำตระกูลหลิงแม้เขาจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวในเรื่องเหล่านนี้ แต่ก็ใช่ว่าเขาจะไม่รู้อะไรเลย..“ถังเมิ่ง..หลังจากที่ธุรกิจภายในประเทศเข้าร่องเข้ารอยแล้ว พวกเราคงต้องคิดเรื่องทำธุรกิจกับต่างชาติกันบ้าง นายควรเตรียมตัวไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ”“ได้พี่หยุน!”ถังเมิ่งนั้นเข้าใจความคิดของหลิงหยุนดีจึงรีบตอบรับทันที! หลิงหยุนพยักหน้าและพูดกับถังเมิ่งต่อว่า “ที่ฉันให้นายมาปักกิ่งคราวนี้ ไม่ใช่ให้นายมาเที่ยวเล่นอย่างเดียว แต่จุดประสงค์หลักคือต้องการให้นายมาเรียนรู้เรื่องการบริหารธุรกิจ และเรื่องต่างๆจากลุงสอง ระหว่างที่นายอยู่ที่นี่ลุงสองจะเป็นผู้ที่สอนทุกอย่างให้กับนายด้วยตัวเอง รวมถึงเรื่องการรวมธุรกิจของตระกูลหลิงบางส่วนเข้ากับธุรกิจในเมืองจิงฉูในวันข้างหน้าด้วย..”ถังเมิ่งถึงกับร้องอุทานออกมา“โอ้โหพี่หยุน.. โครงการใหญ่โตขนาดนี้เลยเหรอ!”เพียงแค่ธุรกิจในเมืองจิงฉูถังเมิ่งก็ยากลำบากมากแล้ว หากหลิงหยุนให้เขามาช่วยดูแลกิจการของตระกูลหลิงอีก เขาเกรงว่าตนเองจะทำไม่ได้ แต่หลิงหยุนกลับพูดยิ้มๆว่า“ถ้านายทำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรบอกฉันมาตรงๆ ฉันจะได้หาคนมาทำแทน!”“แน่นอน!ฉันทำได้อยู่แล้วพี่หยุน!” ถังเมิ่งรีบตอบกลับไปทันที!เซิ่งหยิงหยิงเห็นหลิงหยุนกับถังเมิ่งซุบซิบคุยกันจึงได้แต่ร้องถามออกไปว่า “นี่.. พวกเจ้าต้องการทำธุรกิจข้ามชาติเลยงั้นรึ!”“ถูกต้อง!พวกเราต้องการที่จะทำธุรกิจระหว่างประเทศทั่วโลก!”หลิงหยุนย้ำให้เซิ่งหยิงหยิงฟังอย่างชัดถ้อยชัดคำ..ระหว่างนั้นโม่วู๋เตาที่เปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจไปทั่วทั้งร้านก็พูดขึ้นอย่างตื่นเต้น “ดูสิ.. หญิงโต๊ะข้างๆล้วนแล้วแต่งดงามทั้งนั้นเลย!”ระหว่างที่นั่งฟังเพลงไปหนุ่มสาวทั้งห้าก็จิบไวน์ Lfite ไปแล้วถึงสามขวดแล้ว แม้ว่าจะดื่มไปมากแต่เซิ่งหยิงหยิงก็เพียงแค่หน้าแดงก่ำเท่านั้น ยังไม่ถึงกับเมา และภายในแสงไฟระยิบระยับเช่นนี้ ทำให้นางยิ่งดูงดงามมีเสน่ห์มากขึ้น แต่ถึงกระนั้น.. หลิงหยุนก็ยังไม่ลืมธุระสำคัญของตนเอง..“เอาล่ะ..เจ้ากับข้ามาพูดธุระกันดีกว่า!”