บทที่ 1216 : เซิ่งลิ่วฉี!

“นี่เจ้า..เจ้าคิดจะทำอะไรกับบริษัทชิงหยุนกันแน่!” หลังจากที่เห็นสีหน้าท่าทางที่ไม่อ่อนข้อของชายหนุ่มทั้งสองเซิ่งหยิงหยิงก็อดที่จะเป็นห่วงบริษัท ชิงหยุน โปรดักชั่นขึ้นมาไม่ได้ หลิงหยุนจ้องมองเซิ่งหยิงหยิงพร้อมกับยิ้มอย่างมีเลศนัยและตอบกลับไปว่า “ข้าว่าเจ้าห่วงตัวเองก่อนจะดีกว่า..” ทันทีที่เห็นสายตาคมกริบและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของหลิงหยุน เซิ่งหยิงหยิงก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป และรู้สึกสะท้านกับสายตาที่จ้องมองเรือนร่างของตนเองเช่นนั้น แต่เพราะฤทธิ์ของไวน์Lifte หลายขวดที่ดื่มเข้าไป ทำให้เซิ่งหยิงหยิงใจกล้า และไม่คิดที่จะหลบสายตาของหลิงหยุน หนำซ้ำยังจงใจเอี้ยวตัวลุกขึ้นยืนอวดเรือนร่างต่อหน้าหลิงหยุนด้วย “เจ้าต้องการอะไรกันแน่!” เซิ่งหยิงหยิงทำให้หวังเจิ้นจวินต้องสูญเงินไปเป็นพันล้านอีกทั้งตัวนางกับพี่ชายยังต้องเป็นหนี้หลิงหยุนอีก และเมื่อได้พบกับหลิงหยุนอีกครั้งในคืนนี้ นางก็ยังต้องเสียพนันให้กับหลิงหยุนอีกหลายสิบล้าน ทำให้เซิ่งหยิงหยิงสุดที่จะทน และถามกลับไปด้วยความโมโห.. หลิงหยุนเงยหน้าขึ้นมองเซิ่งหยิงหยิงสายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าอกคู่นั้นของนางพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ก็ถ้าเจ้าใช้หนี้ข้าเป็นอย่างอื่นก็น่าจะดีกว่า..” ทันทีที่ได้ยินคำพูดของหลิงหยุนเซิ่งหยิงหยิงก็แทบอยากจะยกแก้วไวน์สาดใส่หน้าผู้ชายไร้ยางอายอย่างหลิงหยุน แต่เมื่อหันไปเห็นโม่วู๋เตา ถังเมิ่ง และตี้เสี่ยวอู๋ที่ยังคงนิ่งเฉย นางก็ได้แต่คิดว่าคงต้องทำอะไรสักอย่าง.. เซิ่งหยิงหยิงทำท่าทางราวกับผู้หญิงก๋ากั่นใส่หลิงหยุนพร้อมกับโปรยยิ้มหวานอย่างมีเสน่ห์ให้ และตอบกลับไปว่า “ได้!ที่บ้านของเจ้า หรือที่บ้านของข้าดีล่ะ” ระหว่างที่พูดนั้นก็แสร้งทำเป็นล้มตัวเข้าหาอ้อมอกของหลิงหยุนแต่หลิงหยุนกลับรีบยกมือขึ้นดันไหล่ของเซิ่งหยิงหยิงไว้ และผลักให้นางกลับไปนั่งที่เดิม “เอาล่ะ..เจ้าเป็นฝ่ายชนะ!” หลิงหยุนเป็นฝ่ายประกาศยอมแพ้เซิ่งหยิงหยิงพร้อมบอกกับนางว่า “หนี้สินระหว่างข้ากับเจ้าเป็นอันโมฆะ!” “ฮ่า..ฮ่า.. ฮ่า..” ทันทีที่ได้ยินคำพูดของหลิงหยุนทั้งถังเมิ่งตี้เสี่ยวอู๋ และโม่วู๋เตาต่างก็หัวเราะจนตัวงอ.. “เฮ้อ..เหตุใดสาวงามจึงได้มักดุดันเช่นนี้กันทุกคนนะ! เมื่อเห็นน้องชายทั้งสามของตนยังคงหัวเราะเสียงดังไม่หยุดเช่นนี้หลิงหยุนจึงได้แต่ส่ายหน้า พร้อมกับถอนหายใจและพึมพำออกมา “เป็นโมฆะจริงๆงั้นรึ!” เซิ่งหยิงหยิงร้องถามออกมาอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง.. “จริงสิ!” หลิงหยุนตอบยิ้มๆพร้อมกับย้ำอีกว่า “หากไม่มีเจ้า ข้าจะได้เงินจากบริษัทชิงหยุนตั้งมากมายได้อย่างไรกัน!” ถังเมิ่งหยุดหัวเราะและพูดแทรกขึ้นว่า “นั่นสิ! ผมกับพี่หยุนยังคิดว่าเดี๋ยวคุณกับพี่ๆคงจะกลับมาแก้แค้นคืนแน่ แต่พวกเราก็ต้องรอเก้อ น่าเสียดายจริงๆ..” เซิ่งหยิงหยิงได้ฟังสองหนุ่มพูดจาล้อเลียนให้ได้อายเช่นนั้นจึงได้แต่โมโหจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นกระเพื่อมลง แต่ก็ไม่กล้าทำอะไร จึงได้แต่ยกแก้วไวน์ตรงหน้าขึ้นกระดกเข้าปากจนหมด.. “พวกเจ้าก็ดื่มด้วย!” เซิ่งหยิงหยิงร้องตะโกนออกมาด้วยความโมโหหลังจากที่ทุกคนดื่มเหล้าในแก้วของตัวเองจนหมดแล้ว ตี้เสี่ยวอู๋จึงจัดการรินไวน์ลงไปในแก้วให้กับทุกคนใหม่ จากนั้นเซิ่งหยิงหยิงก็พูดขึ้นว่า“หลิงหยุน.. ข้าอยากรู้ว่าเจ้าเก่งกาจเพียงใด”หลิงหยุนยิ้มให้พร้อมกับพูดขึ้นว่า“ได้! เจ้าจับตาดูให้ดี ข้าจะสลับแก้วไวน์ของเจ้ากับข้า!”แล้วเซิ่งหยิงหยิงก็ถึงกับต้องร้องอุทานออกมาอย่างตกใจเพราะแม้กระทั่งจับตามอง นางเองก็ยังไม่เห็นว่าหลิงหยุนได้สลับแก้วไปตั้งแต่เมื่อไหร่ เพราะแม้แต่โคตรเซียนอันดับหนึ่งเซิ่งลิ่วฉีพ่อของตน ยังไม่สามารถทำได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ และที่สำคัญคือไวน์ที่อยู่ในแก้วไม่หกกระเด็นเลอะเทอะแม้แต่หยดเดียว..“หลิงหยุน..นี่เจ้าไปฝึกมาจากที่ใด!”หลิงหยุนไม่ตอบ..แต่จ้องมองหน้าอกทั้งสองข้างของเซิ่งหยิงหยิงพร้อมกับพูดขึ้นว่า “เจ้าอยากจะพิสูจน์อีกหรือไม่” “ทะลึ่ง!”เซิ่งหยิงหยิงรีบเอามือกอดอกไว้พร้อมกับนั่งลงทันทีเพราะรู้ว่าหลิงหยุนกำลังคิดที่จะทำอะไร“เจ้าไม่อยากพิสูจน์หรอกรึ!ข้าสามารถบอกได้ว่าเจ้าสวมชุดชั้นในสีอะไร?”“ไม่!เจ้าพิสูจน์ด้วยวิธีอื่นก็ได้นี่นา!”“หากพิสูจน์ด้วยวิธีอื่นข้าเกรงว่าเจ้าจะไม่เชื่อข้าน่ะสิ!”“นี่..เจ้า.. เจ้าเห็นอะไรบ้าง!”“ข้าแนะนำให้พูดเสียงเบาๆไม่เช่นนั้นผู้คนจะพากันได้ยินกันหมด!”“….”เซิ่งหยิงหยิงได้แต่นิ่งเงียบไปและจ้องมองหลิงหยุนราวกับพบเห็นปีศาจ พร้อมกับครุ่นคิดในใจว่า‘ในโลกนี้มีคนที่มีดวงตาเอ๊กซ์เรย์สามารถมองทะลุได้จริงๆงั้นรึ!’ จากนั้นเซิ่งหยิงหยิงเป็นฝ่ายเอ่ยปากชวนหลิงหยุน“หลังจากดื่มไวน์ขวดนี้หมด เราไปที่อื่นกันต่อดีหรือไม่”แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะปฏิเสธเพราะเขาเองก็ไม่คิดที่จะกระชับสัมพันธ์กับเซิ่งหยิงหยิงในเวลานี้“เจ้าจะไปหรือไม่ไป!หลิงหยุน.. เจ้าต้องรับผิดชอบ!”เสียงร้องตะโกนของเซิ่งหยิงหยิงดังจนผู้คนรอบตัวต่างก็หันมามองกันเป็นตาเดียว..“ห๊ะ!ข้าต้องรับผิดชอบอะไรงั้นรึ?!”เซิ่งหยิงหยิงเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขวดไวน์ขึ้นมารินให้กับสามหนุ่มยกเว้นหลิงหยุน แล้วจึงพูดขึ้นว่า“วันนี้ข้ามีความสุขมากที่ได้พบกับทุกคนอีกครั้ง..”จากนั้นทั้งถังเมิ่งตี้เสี่ยวอู๋ โม่วู๋เตา และเซิ่งหยิงหยิงก็ยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มรวดเดียวหมด.. “ท่านประธานถัง..รบกวนเจ้ากับคนอื่นๆ ไปคอยข้างนอกก่อน เสร็จธุระแล้วข้าจะออกไปพร้อมกับหมอนี่เอง!”….ถังเมิ่งตะโกนเรียกโม่วู๋เตากับตี้เสี่ยวอู๋ให้เดินตามตนเองออกไปนอกร้านหลานกุ้ยฟงทันที..“นี่พวกนาย..ไหนบอกว่าจงรักภักดีกับฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงทิ้งฉันไปหมดแบบนี้ล่ะ?!” หลิงหยุนร้องตะโกนไล่หลังน้องชายทั้งสามไปทันที“หุบปากได้แล้ว!”“บอกฐานะที่แท้จริงของเจ้าให้ข้ารู้ได้แล้ว!”หลิงหยุนถึงกับเงียบไปทันทีและได้แต่คิดในใจว่าหญิงสาวผู้นี้ช่างดุดันยิ่งนัก และเขาเองก็ไม่นิยมทะเลาะกับหญิงสาวด้วย..