บทที่ 1217 : สูงส่งเกินไป!

เซิ่งหยิงหยิงเดินตามพ่อของนางเข้าไปในบ้านและกำลังจะวิ่งเข้าห้องนอนของตนเอง.. “หยุดก่อน!” เซิ่งลิ่วเฉิงร้องสั่งบุตรสาวด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง.. เซิ่งหยิงหยิงได้แต่หยุดนิ่งและหันไปพูดกับพ่อของนางด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจนัก “อะไรอีกล่ะท่านพ่อ! ข้าเล่นไพ่มาทั้งคืน แล้วก็ดื่มไวน์เข้าไปมาก ตอนนี้ข้าเหนื่อยล้ามาก อยากจะรีบพักผ่อน มีเรื่องอะไรไว้พูดวันพรุ่งนี้ไม่ได้รึ?!” เซิ่งลิ่วฉีซึ่งนั่งอยู่บนโซฟาเวลานี้ได้แต่จ้องหน้าบุตรสาวด้วยสายตาคมกริบ ก่อนจะพูดขึ้นว่า “เจ้าไปอาบน้ำอาบท่าให้เรียบร้อยพ่อจะเตรียมซุปไว้ให้ ดื่มเสร็จแล้วค่อยไปนอน!” เซิ่งหยิงหยิงหันไปพยักหน้ายิ้มให้กับพ่อของนางก่อนจะหันหลังวิ่งกลับไปที่ห้องนอนของตัวเองทันที! เซิ่งลิ่วฉีมองลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนพร้อมกับส่ายหน้ายิ้มๆแล้วจึงลุกขึ้นไปในครัวอุ่นซุปเตรียมไว้ให้กับนาง ผ่านไปสิบห้านาที..เซิ่งหยิงหยิงก็สวมชุดนอนเดินเข้ามาที่ห้องรับแขก พร้อมกับมีผ้าขนหนูสีขาวพันผมที่เปียกไว้.. ทันทีที่เซิ่งหยิงหยิงนั่งลงเซิ่งลิ่วฉีก็ยื่นถ้วยซุปในมือให้พร้อมกับบอกลูกสาวว่า “ดื่มซะ!” เซิ่งหยิงหยิงดื่มซุปเข้าไปถึงสามถ้วยติดกันจนเซิ่งลิ่วฉีอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้.. “เอาล่ะ..ดื่มน้ำตามเข้าไปอีกหนึ่งแก้วด้วย!” เซิ่งหยิงหยิงยื่นมือไปรับแก้วน้ำจากเซิ่งลิ่วฉีมาดื่มอย่างว่าง่าย.. เซิ่งลิ่วฉีเลี้ยงดูเซิ่งหยิงหยิงมาด้วความทะนุถนอมและได้สังเกตท่าทีของลูกสาวอย่างละเอียด แต่เมื่อไม่พบความผิดปกติใดๆ ก็ได้แต่แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก แต่ถึงอย่างไรเซิ่งหยิงหยิงก็เป็นลูกสาวที่เขารักดั่งดวงใจเซิ่งลิ่วฉีจึงต้องสืบสวนเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในคืนนี้ “เหตุใดเจ้าต้องดื่มจนเมามายเช่นนั้นด้วย!” “ก็ต้องเมาอยู่แล้ว!” เซิ่งหยิงหยิงรีบอธิบายต่อทันที“ท่านพ่อ.. ข้าดื่มไวน์ Lafite เข้าไปตั้งสองขวด จะไม่ให้เมาได้ยังไงกันเล่า ท่านก็รู้ว่าข้าไม่ใช่คนที่ดื่มหนักแบบนั้น..” “อะไรนะ!นี่เจ้าดื่มไวน์เข้าไปสองขวดเชียวรึ?! เจ้าบ้าไปแล้วหรือยังไง?!” เซิ่งลิ่วฉีร้องอุทานตะโกนออกมาอย่างตกใจเพราะหากเป็นเขาดื่มเข้าไปขนาดนั้น ก็คงต้องเมาเป็นธรรมดาเช่นกัน! “เหตุใดเจ้าจึงต้องดื่มมากมายถึงเพียงนั้น!” เซิ่งหยิงหยิงตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย“ไม่มีอะไรมาก.. ข้าก็แค่อยากเมาเท่านั้น!” จากนั้นเซิ่งหยิงหยิงก็พูดต่ว่า“ข้าเองไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าขึ้นรถ และลงมาจากรถได้อย่างไร! ไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองมาถึงบ้านได้อย่างไรด้วย?! แต่..” “แต่หลังจากที่หมอนั่นพยุงข้าลงมาจากรถและจับมือของข้าไว้ ข้าก็เริ่มสร่างเมาทันที..” เซิ่งลิ่วฉีขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นพร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วง“เวลานี้เจ้าสร่างเมาขึ้นมากหรือยัง!” “ถ้าไม่ดีขึ้นข้าจะเดินขึ้นบันได้ได้อย่างไรกันล่ะ!” เซิ่งลิ่วฉีพยักหน้าพร้อมกับจ้องมองบุตรสาวแล้วจึงถามต่อว่า “เด็กดื้อ.. บอกข้ามาว่าเจ้าชอบเจ้าเด็กนั่นใช่หรือไม่” เซิ่งหยิงหยิงหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีพร้อมกับร้องเสียงหลง“ใครว่าข้าชอบหมอนั่นกันเล่า” เซิ่งลิ่วฉีหัวเราะออกมาพร้อมกับกระเซ้าเย้าแหย่บุตรสาว“ข้าหมายถึงถังเมิ่ง.. นี่เจ้ากำลังคิดถึงใครกัน”“ท่านพ่อ!!”เซิ่งหยิงหยิงรีบโอบกอดแขนของเซิ่งลิ่วฉีอย่างประจบประแจง..จากนั้นเซิ่งลิ่วฉีก็หันไปบอกบุตรสาวด้วยน้ำเสียงที่นักแน่น..“ลูกพ่อ.. ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร หรือรักใคร่ชอบพอผู้ใด พ่อยินดีที่จะสนับสนุนเจ้าเสมอ แต่ถ้าเจ้ามีใจให้กับหลิงหยุนผู้นี้แล้วล่ะก็.. พ่อขอเตือนให้เจ้าล้มเลิกความคิดนี้ได้เลย!”เซิ่งหยิงหยิงถึงกับนิ่งอึ้งไปก่อนจะร้องถามออกมาด้วยความไม่เข้าใจ..“ทำไมล่ะท่านพ่อ!”“พวกเราไม่คู่ควรกับเขา!” เซิ่งหยิงหยิงส่ายหน้าพร้อมกับพูดต่อว่า“หากชายที่ลูกชอบเป็นเพียงแค่ลูกเศรษฐีหมื่นล้านธรรมดาทั่วไป พ่อพร้อมที่จะยกสมบัติทั้งหมดที่พ่อหามาทั้งชีวิตมอบให้กับเจ้าเป็นของรับหมั้น ฐานะของเราก็จะไม่ได้ด้อยในสายตาของพวกเขาเลย..”“แต่ไม่ใช่กับหลิงหยุน..”“หลิงหยุนเป็นยังไงงั้นรึท่านพ่อ!”เซิงหยิงหยิงร้องถามผู้เป็นพ่อออกมาด้วยความรู้สึกผิดหวัง และไม่พอใจเซิ่งลิ่วฉีแหงนหน้าขึ้นมองโคมไฟหรูหราที่อยู่ในบ้านจากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “ไม่เพียงเวลานี้ฐานะและภูมิหลังของหลิงหยุนจะลึกลับ แล้วก็ใหญ่โตมาก แต่ในวันข้างหน้า.. เขาจะยิ่งใหญ่อย่างที่ผู้ใดก็คาดไม่ถึง!”“….”เซิ่งหยิงหยิงได้แต่นิ่งอึ้งไปและพูดอะไรไม่ออก หลังจากนิ่งไปครู่ใหญ่จึงพูดขึ้นว่า “ท่านพ่อ.. ท่านรู้ได้อย่างไร!” “เจ้าดูจากเด็กถังเมิ่งนั่นสิ..”เซิ่งลิ่วฉีเริ่มเล่าเรื่องเกี่ยวกับถังเมิ่งให้เซิ่งหยิงหยิงฟัง“เมื่อหกเดือนก่อนหน้านี้.. ถังเมิ่งยังเป็นเพียงแค่เด็กนักเรียนมัธยมในโรงเรียนมัธยมจิงฉูเท่านั้น และเขาเองก็เป็นลูกชายของผู้อำนวยการสำนักงานรักษาความมั่นคงแห่งจิงฉูด้วย..”แต่เพียงแค่ฐานะลูกชายของผู้อำนวยการสำนักงานรักษาความมั่นคงแห่งจิงฉูคงไม่ได้อยู่ในสายตาของโคตรเซียนอันดับหนึ่งของประเทศนี้อย่างเซิ่งลิ่วฉีเป็นแน่..“แต่เจ้าดูตอนนี้สิ!”“เวลานี้ถังเมิ่งเป็นถึงประธานบริษัทเทียนตี้ คอร์ปอเรชั่น! และในวันที่เปิดบริษัทเทียนตึ้นั้น ก็ล้วนแล้วแต่มีคนใหญ่คนโตไปร่วมงานทั้งสิ้น เจ้าเองก็ได้อ่านข่าวจากหนังสือพิมพ์แล้วไม่ใช่รึ!”เซิ่งหยิงหยิงพึมพำบอกกับพ่อของตนไปว่า“ท่านพ่อ.. เวลานี้บริษัท เทียนตี้ คอร์ปอเรชั่น ได้เปลี่ยนชื่อเป็นบริษัท หลิงหยุน คอร์ปอเรชั่นแล้ว!”“จะชื่ออะไรก็แล้วแต่..”เซิ่งลิ่วฉีถอนหายใจแรงแล้วจึงหันไปมองหน้าลูกสาวพร้อมกับอธิบายต่อ “เฮ้อ.. แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าเมื่อครู่ต่อหน้าข้านั้น ถังเมิ่งพูดอะไรกับข้าบ้าง”“เขาเข้ามาจับมือข้าและบอกกับข้าว่าข้าเป็นไอดอลในดวงใจของเขา แล้วยังต้องการลายเซ็นของข้าด้วย..”เซิ่งหยิงหยิงยังจำภาพนั้นได้จึงได้แต่บอกพ่อของนาไปว่า “หมอนั่นชอบทำอะไรตลกๆ!’แต่เซิ่งลิ่วฉีกลับตอบไปว่า“เขาอาจจะดูตลกในสายตาของเจ้า แต่สำหรับข้า.. เขาเป็นเด็กหนุ่มที่เฉลียวฉลาดยิ่งนัก!”“ด้วยฐานะของถังเมิ่งเวลานี้..แม้ว่าเขาจะเป็นเด็กกว่าข้า อีกทั้งยังชื่นชอบการพนัน แต่ถึงขั้นที่เขาจะต้องแสดงท่าทีอยากจะได้ลายเซ็นของข้า จนพูดจาเป็นเด็กออกมาเช่นนั้นเชียวรึ!”“เฮ้อ..ที่ถังเมิ่งแสดงกิริยาท่าทางเช่นนั้นออกมา ก็เพราะหลิงหยุนต่างหากเล่า!”“นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบกับพวกเขาเป็นครั้งแรกถังเมิ่งจึงได้แสดงออกเช่นนั้น เพื่อให้บรรยากาศในการพูดคุยระหว่างข้ากับหลิงหยุนไม่ต้องกระอักกระอ่วนมากจนเกินไป..”เซิ่งหยิงหยิงร้องถามด้วยความสงสัย..“แล้วเหตุใดท่านกับหลิงหยุนจะต้องรู้สึกกระอักกระอ่วนใจด้วยเล่า”เซิ่งลิ่วฉียิ้มเล็กน้อย“หึ.. หลิงหยุนนั่งโอบร่างของเจ้ามาตลอดทางเช่นนั้น เจ้าคิดว่าคนเป็นพ่ออย่างข้าจะรู้สึกเช่นใดได้งั้นรึ”เซิ่งหยิงหยิงร้องถามด้วยความตกใจ“ห๊ะ! เป็นเขาที่พยุงข้ากลับมาสินะ?!”