บทที่ 1218 : มังกรยาวหมื่นลี้!

จู่ๆหลิงซิ่วก็กระโดดมายืนตรงหน้าหลิงหยุน พร้อมกับทำสีหน้าขมึงทึง นั่นเพราะหลิงหยุนมารบกวนการฝึกวิชาของนางนั่นเอง หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงรีบโบกไม้โบกมือไล่อีกาทองคำที่กำลังส่งเสียงร้องอยู่บนท้องฟ้าให้บินออกไป แต่อีกาทองคำนั้นรู้ดีว่าคนตระกูลหลิงจะไม่ทำร้ายมัน ทันทีที่เห็นหลิงหยุนยกมือขึ้นโบก มันจึงบินร่อนลงมาเกาะที่แขนของเขาแทนที่จะบินหนีไป.. “เจ้าทองใหญ่..เจ้ามาอาศัยอยู่ในบ้านของข้า แต่กลับส่งเสียงร้องดังรบกวนสมาชิกในบ้านเช่นนี้ ข้าจะทำโทษเจ้าเช่นไรดี” หลิงหยุนทำเสียงตำหนิ.. ในเมื่อเหมี่ยวเสี่ยวเหมาเรียกดักแด้ทองคำของตนว่าเจ้าทองอ้วนหลิงหยุนจึงเรียกอีกาทองคำว่าเจ้าทองใหญ่เพื่อให้คล้องจองกัน.. เจ้าทองใหญ่เกาะอยู่บนแขนของหลิงหยุนดวงตาสีทองของมันจ้องมองหลิงหยุนไม่กระพริบ และด้วยความเฉลียวฉลาดที่ดูเหมือนจะเข้าใจภาษาคน มันจึงทำตามที่หลิงหยุนบอกแต่โดยดี.. หลิงหยุนยิ้มออกมาอย่างมีความสุขพร้อมกับสั่งว่า“เอาล่ะ.. ในเมื่อเข้าใจคำพูดของข้า ในเมื่อเจ้าอิ่มแล้วก็ไปได้!” พูดจบหลิงหยุนก็ยกแขนขึ้นแล้วเจ้าทองใหญ่ก็ขยับปีกบินขึ้นไปบนท้องฟ้าทันที.. “พี่หลิงซิ่ว..ยินดีด้วย! ท่านเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-5 แล้ว!” หลังจากที่สั่งอีกาทองคำให้บินไปที่อื่นแล้วหลิงหยุนก็หันไปแสดงความยินดีกับหลิงซิ่วทันที.. ในบรรดาเหล่าทายาทรุ่นเล็กของตระกูลหลิงนั้นหลิงซิ่วเป็นผู้ที่ก้าวหน้าได้รวดเร็วที่สุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่ได้รับปราณอมตะเสวียนหวงเข้าไป นางก็สามารถเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-3 ได้ในทันที และเวลานี้ก็สามารถเข้าสู่ด่านกลางของขั้นเซียงเทียนได้แล้ว.. เหล่าสมาชิกตระกูลหลิงต่างก็ได้ดูดซับเอาของขวัญที่ต้นหลิวเทวะวิญญาณปลดปล่อยออกมาให้อย่างเท่าเทียมกันแต่ที่หลิงซิ่วก้าวหน้าได้รวดเร็วกว่าผู้อื่นนั้น เป็นเพราะเมื่อครั้งที่หลิงหยุนมาปักกิ่งครั้งแรก และได้ใช้ปราณเสวียนหวงจากหลิวเทวะช่วยให้หลิงลี่พัฒนาขั้นนั้น หลิงซิ่วก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย นางจึงได้ดูดซับเอาปราณเสวียนหวงที่หลิงลี่ดูดซับเข้าไปได้ไม่หมดเข้าไปนั่นเอง.. นับว่าหลิงซิ่วก้าวหน้าได้รวดเร็วกว่าหลิงหย่งซึ่งเวลานี้อยู่ในระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-4! “ฮึ่ม!” แม้หลิงหยุนจะเอ่ยชื่นชมแต่หลิงซิ่วก็ยังคงทำเสียงฮึมฮัมในลำคออย่างไม่พอใจ ก่อนจะเอื้อมมือออกไปลากแขนหลิงหยุนให้เดินตามเข้าไปบ้าน ระหว่างที่เดินก็ร้องตะโกนถามออกไปว่า “นี่เจ้ากลับบ้านได้แล้วรึ” หลิงหยุนรีบร้องบอกหลิงซิ่วตามความเป็นจริง.. “พี่หลิงซิ่ว..ข้านั่งเล่นไพ่อยู่ในบ่อนของเย่เทียนสุ่ย แล้วได้พบสหายเก่าเข้าโดยบังเอิญ ก็เลยไปนั่งดื่มกันต่อที่บาร์ในซานหลี่ถุน!” หลิงซิ่วหันขวับไปมองหน้าหลิงหยุนพร้อมกับร้องตะโกนถามกลับไปทันที “นี่เจ้าไปเล่นไพ่ในบ่อนของเจ้าหมูอ้วนด้วยรึ! แล้วสหายเก่าที่ว่าเป็นใครกัน?!” “นางชื่อเซิ่งหยิงหยิงเป็นลูกสาวของโคตรเซียนอันดับหนึ่งเซิ่งลิ่วฉี!เจ้าเองก็น่าจะเคยได้ยินชื่อของนางมาบ้าง ข้ากับนางเคยพบกันที่จิงฉูมาก่อน..” “อ่อ..ที่แท้ก็เป็นนางเองงั้นรึ!” หลิงซิ่วจ้องมองหลิงหยุนอย่างมีเลศนัยจนหลิงหยุนต้องร้องถามออกไป “เหตุใดเจ้าต้องมองข้าด้วยสายตาเช่นนี้.. มีอะไรรึ!” “ในบรรดาสาวงามทั้งสิบแห่งปักกิ่งเซิ่งหยิงหยิงก็คือสาวงามอันดับหนึ่งยังไงล่ะ คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะรู้จักกับนางก่อนแล้ว!” หลิงหยุนถึงกับพูดอะไรไม่ออกเมื่อได้ยินว่าเซิ่งหยิงหยิงคือสาวงามอันดับหนึ่งแห่งปักกิ่งแต่จะว่าไปความงดงามของนางก็เหมาะสมกับตำแหน่งนี้ไม่น้อย “นี่เจ้าเด็กแสบ..ดูท่าเมื่อครั้งที่อยู่จิงฉูเจ้าคงจะมีอีกหลายเรื่องที่ปิดบังพี่สาวอย่างข้าสินะ!” หลิงซิ่วแสยะยิ้มและบอกกับหลิงหยุนว่า“แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อน.. ความสามารถในการเล่นพนันของเซิ่งหยิงหยิงนับว่าล้ำเลิศมาก แม้แต่เจ้าเองก็คงจะยากที่จะเอาชนะนางได้..” “แต่ข้ากลับไม่คิดเช่นนั้น”หลิงหยุนตอบกลับหลิงซิ่วทันที แต่ดูเหมือนหลิงซิ่วจะไม่สนใจเรื่องของเซิ่งหยิงหยิงสักเท่าไหร่นางดึงแขนหลิงหยุนมาเพื่อที่จะสอบถามเรื่องสำคัญ “แล้วเรื่องที่ข้าสั่งให้เจ้าจัดการกับเจ้าหมูอ้วนนั่นล่ะ!” “พี่หลิงซิ่ว..ต่อให้เย่เทียนสุ่ยอ้วนแบบนั้น เจ้าก็ไม่ควรไปเรียกเขาว่าเจ้าหมูอ้วน!” หลิงซิ่วกระพริบตางุนงงพร้อมถามกลับไปว่า“หมอนั่นอ้วนถึงเพียงนั้น ไม่ให้ข้าเรียกเขาว่าหมูอ้วน เจ้าจะให้ข้าเรียกเขาว่าอะไร”หลิงหยุนตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง“พี่หลิงซิ่ว.. มีบางเรื่องที่เจ้าเองก็ยังไม่รู้ ที่เย่เทียนสุ่ยมีร่างกายอ้วนเช่นนั้น เป็นผลจากการฝึกวิชากระบี่ไท่จี๋ และเขาก็ไม่ได้แข็งแกร่งน้อยไปกว่าข้าเลย!”“อะไรนะ!”หลิงซิ่วถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจเดิมทีนางคิดว่าเย่เทียนสุ่ยเป็นเพียงแค่เด็กหนุ่มเพลย์บอยรักสนุกไม่เอาถ่านคนหนึ่งเท่านั้น แต่เมื่อได้ฟังเรื่องที่อีกฝ่ายปกปิดไว้ ก็ถึงกับตกตะลึง..หลิงหยุนขยิบตาให้หลิงซิ่วพร้อมกับพูดหยอกเย้า“นี่พี่หลิงซิ่ว.. เจ้าเริ่มสนใจเย่เทียนสุ่ยขึ้นมาแล้วสิ!”“เจ้าอย่าได้พูดจาเพ้อเจ้อ!”หลิงซิ่วร้องตะโกนต่อไปว่า“ต่อให้เย่เทียนตูกับเย่เทียนเฟิงมายืนอยู่ต่อหน้าข้า ข้าก็ไม่ได้รู้สึกสนใจเลยแม้แต่น้อย!”หลิงหยุนหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี“พี่หลิงซิ่ว.. ดูท่าเย่เทียนสุ่ยจะหลงรักเจ้ามากจริงๆ เมื่อคืนข้าจงใจข่มเหงเขารังแกเขามากมาย แต่ไม่ว่าเรื่องอะไรเขาก็ยอมข้าโดยไม่มีเงื่อนไข..”“แต่พอเป็นเรื่องของเจ้า..เขากลับไม่ยอม พร้อมกับยืนยันว่าต่อให้ตาย เขาก็จะไม่ยอมเลิกชอบเจ้า.. โอ้!”“นี่เจ้าเด็กตัวแสบ..หากเจ้ายังกล้าพูดอีกแม้แต่คำเดียว ข้าจะตัดลิ้นเจ้าทิ้งซะ!”หลิงซิ่วร้องห้ามหลิงหยุนด้วยน้ำเสียงที่โกรธเกรี้ยว“แม้แต่เจ้ายังจัดการกับเย่เทียนสุ่ยไม่ได้รึ!” หลิงหยุนยิ้มและตอบกลับไปว่า“พี่หลิงซิ่ว.. จะให้ข้าทำเช่นใดในเมื่อเหตุผลของเขาเหนือกว่าข้า..”“เหตุผลอะไรกัน!”“การชื่นชอบใครสักคนไม่ใช่ความผิดไม่ใช่รึ!”หลิงหยุนทำน้ำเสียงจริงจังจนหลิงซิ่วทนไม่ได้ และยื่นมือออกไปบิดหูหลิงหยุนพร้อมกับถามขึ้นว่า “เจ้ายังกล้าพูดเช่นนี้อีกรึ”หลิงหยุนถึงกับต้องร้องขอความเมตตาและในที่สุดสองพี่น้องก็เดินมาถึงบ้านของหลิงซิ่ว หลิงซิ่วนั่งลงและสั่งหลิงหยุนว่า“เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ให้ข้าฟังอย่างละเอียด..”…..“แต่การชื่นชอบใครสักคนก็ไม่ใช่ความผิดไม่ใช่รึ!”ในขณะที่หลิงหยุนพูดประโยคนี้กับหลิงซิ่วในอีกมุมของปักกิ่งเด็กสาวคนหนึ่งก็กำลังพูดประโยคเดียวกันนี้กับพ่อของตน..เซิ่งหยิงหยิงบอกกับผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้าที่ราบเรียบ..การชื่นชอบใครสักคนไม่จำเป็นต้องจบลงด้วยการครองคู่กันเสมอไป เพียงแค่ได้ชื่นชอบฝ่ายเดียวก็เพียงพอแล้ว..เซิ่งลิ่วฉีได้แต่ถอนหายใจและยังไม่คิดที่จะห้าม หรือรั้งเซิ่งหยิงหยิงไว้ เพราะเขารู้จักนิสัยของบุตรสาวดี หากคิดที่จะทำอะไรแล้ว ต่อให้เอาช้างมาฉุดก็ยากที่จะฉุดรั้งนางไว้ได้..เซิ่งลิ่วฉีจ้องมองเซิ่งหยิงหยิงพร้อมกับพูดออกมาด้วยความหนักใจ“ข้าเกรงว่ามันจะหนักหนาเกินกว่าที่เจ้าจะรับไหวน่ะสิ!”“แต่ข้าไม่กลัว..”เซิ่งหยิงหยิงตอบกลับไปทันทีจากนั้นจึงลุกขึ้นวิ่งกลับไปที่ห้องนอนของตนเอง แต่วิ่งไปได้เพียงครึ่งทางก็หันมาพูดกับเซิ่งลิ่วฉีผู้เป็นพ่อ“ท่านพ่อ..ท่านเคยบอกข้าว่าในโลกนี้มีคนบางคนเกิดมาพร้อมกับพลังเหนือธรรมชาติ เมื่อก่อนข้าไม่เคยเชื่อ แต่ตอนนี้ข้าเชื่อแล้ว!”เซิ่งลิ่วฉีได้ยินคำพูดของบุตรสาวจึงได้แต่เงยหน้าขึ้นมองเซิ่งหยิงหยิงที่วิ่งกลับขึ้นไปบนห้อง และได้แต่พึมพำกับตัวเองว่า“เฮ้อ..พลังเหนือธรรมชาติงั้นรึ! ข้าเกรงว่ามันจะไม่ใช่แค่นั้นน่สิ!”……