บทที่ 1219 : หัวหน้าอาวุโสแห่งหน่วยนภา!

“ที่เจ้าพูดมาไม่ได้ถูกทั้งหมด..” เมื่อเห็นหลิงหยุนเจื้อยแจ้วไม่หยุดในที่สุดโม่วู๋เตาก็พูดขัดจังหวะขึ้นอย่างอดรนทนไม่ได้ “กำแพงเมืองจีนนี้สร้างขึ้นเพื่อป้องกันการรุกรานจากชาวซุงหนูต่างหากเล่า..” “อ่อ..แล้วก็กำแพงเมืองจีนปาต๋าหลิงนี้ก็ไม่ได้สร้างขึ้นในสมัยราชวงศ์ฉิน แต่เป็นราชวงศ์หมิงต่างหากเล่า!” หลิงหยุนพยักหน้ารับรู้พร้อมกับพูดขึ้นว่า“งั้นรึ! ข้าก็แค่อยากจะทดสอบว่าเจ้าค้นหาข้อมูลมาบ้างหรือไม่ก็เท่านั้นเอง!” “หึ..เจ้านี่มันหน้าด้านหน้าทนจริงๆ!” โม่วู๋เตาพึมพำออกมาอย่างไม่พอใจ หลิงหยุนตอบโต้กลับไปทันที“เจ้าอย่าลืมว่าข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัยหยานจิงได้ด้วยคะแนนสูงสุด แค่ประวัติกำแพงเมืองจีนข้าจะไม่รู้ได้อย่างไรกัน!” “….” โม่วู๋เตาคร้านที่จะโต้เถียงกับหลิงหยุนจึงได้แต่นิ่งเงียบไป.. หลิงหยุนเหลียวมองไปทางทิศตะวันตกแล้วย้อนมองกลับไปทางทิศใต้ จากนั้นจึงพูดกับโม่วู๋เตาต่อว่า “เจ้าคิดดูสิว่ากำแพงเมืองจีนซึ่งเปรียบเสมือนชีพจรมังกรนั้นจะสร้างขึ้นมาเพื่อเหตุอันใด หากไม่ใช่เพื่อป้องกันเมืองหลวงซึ่งเสมือนเป็นบ้านขององค์จักรพรรดิ..” “นักพรตน้อย..ข้าชักอยากจะไปสำรวจสุสานทั้งสองแห่งแล้วสิ! ไม่ว่าจะเป็นสุสานองค์จักรพรรดิฉินซี หรือสุสานใต้ดินของพระราชวังต้องห้าม..” โม่วู๋เตาเองก็พยักหน้าด้วยแววตาเป็นประกายเช่นกันจากนั้นโม่วู๋เตาก็แยกตัวออกไปสำรวจรอบๆบริเวณอีกครั้ง.. “นี่เจ้าเด็กดื้อ..เจ้ายืนทำอะไรอยู่ตรงนั้น!” เสียงร้องตะโกนของหลิงซิ่วที่เพิ่งตามมาถึงดังขึ้นมาทันที.. หลิงหยุนหันหลังกลับไปตอบหลิงซิ่ว..“ข้าก็กำลังชมวิวน่ะสิ! พี่หลิงซิ่วที่นี่ช่างเป็นจุดชมวิวที่งดงามมากจริงๆ!” “พี่วู๋เตาล่ะ!” หลิงซวี่ที่ตามมาถึงได้แต่เอ่ยปากถามลอยๆแม้หลิงซวี่จะมีท่าทีต่อหลิงหยุนเปลี่ยนไปบ้าง แต่จนถึงตอนนี้นางก็ยังไม่เคยเรียกหลิงหยุนว่า ‘พี่ใหญ่’ ต่อหน้าเขาเลยสักครั้ง! หลิงหยุนเห็นท่าทีของหลิงซวี่ก็ได้แต่ถอนหายใจก่อนจะตอบกลับไปว่า“หมอนั่นเดินไปดูฮวงจุ้ยรอบๆ อีกเดี๋ยวก็คงจะกลับมา..” หลิงซวี่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรแต่กลับทอดสายตามองออกไปไกลแทน.. –หลิงหยุน..ให้เวลาหลิงซวี่ค่อยๆปรับตัวปรับใจนะ เจ้าอย่าได้เร่งรัดนางนัก!- หลิงซิ่วซึ่งเห็นเหตุการณ์ได้แต่แอบบอกหลิงหยุนผ่านทางกระแสจิต.. –ขอบคุณพี่หลิงซิ่ว..ข้าเองก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรนาง!- “พี่ใหญ่!” หนิงหลิงยู่ที่เพิ่งมาถึงก็ร้องเรียกหลิงหยุนเช่นกันหลิงหยุนหันไปมองฉีเสี่ยวชิงที่เดินมาพร้อมกับหนิงหลิงยู่ และเอ่ยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง.. “เหนื่อยมั๊ยเสี่ยวชิง!”“เหนื่อยมาก..”ฉีเสี่ยวชิงพูดราวกับจะเป็นลมในเมื่อปีนขึ้นมาจนถึงจุดที่สูงที่สุดของกำแพงเมืองจีนแล้วทุกคนจึงได้ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกเหมือนกับนักท่องเที่ยวคนอื่นๆหลิงหยุนเป็นคนที่ไม่ชอบถ่ายรูปแต่ก็ขัดหลิงซิ่วกับหญิงสาวคนอื่นๆไม่ได้ จึงได้แต่ถ่ายรูปกลุ่มร่วมกับทุกๆคน..หลังจากนั้นครึ่งชั่วโมง..โม่วู๋เตาก็กลับมารวมกลุ่มกับทุกคน และได้ถ่ายรูปกับสาวงามทั้งหมดไว้ด้วยหลังจากถ่ายรูปและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานแล้ว ราวสิบเอ็ดโมงทั้งหมดก็เดินกลับลงไปด้านล่าง..“น้องพี่..สองสามวันนี้เจ้าติดต่อน้าหญิงบ้างหรือไม่”“ติดต่อสิ..เมื่อครู่ฉันก็เพิ่งโพสรูปที่พวกเราถ่ายกันลงใน WeChat น้าหญิงยังเข้ามาเขียนชมเลย..”หนิงหลิงยู่ได้ถ่ายรูปกลุ่มกับหลิงหยุนก็ตอบกลับไปอย่างมีความสุข ในขณะที่หลิงหยุนถามกลับด้วยความงุนงง“โพสรูป!คือะไรรึ?!”หนิงหลิงยู่อธิบายเจื้อยแจ้ว..“พี่ใหญ่.. นี่พี่คงไม่เคยใช้ WeChat เลยสินะ”“พี่อย่าเอาแต่ฝึกวิชาแล้วก็ต้องรู้จักเอาโทรศัพท์มือถือออกมาใช้บ้าง ไม่ใช่เก็บไว้แต่ในแหวนแบบนั้น แล้วใครจะสามารถติดต่อพี่ได้เล่า” “พี่ใหญ่..พี่ต้องพัฒนาให้ก้าวทันเทคโนโลยีสมัยใหม่ ตอนนี้ WeChat พัฒนาไปตั้งมากมาย นอกจากจะโทรคุยได้แล้ว ยังส่งข้อความ แล้วก็ทำอย่างอื่นได้อีกตั้งมากมาย..”หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับบอกไปว่า“เอาล่ะ.. สอนพี่ใช้แล้วก็ช่วยเพิ่มน้าหญิงให้เป็นเพื่อนกับพี่ด้วย..”ตั้งแต่หลิงหยุนมาถึงปักกิ่งก็มีแต่เรื่องยุ่งๆจึงไม่ค่อยได้ติดต่อกับฉินตงเฉี่วยนัก หนิงหลิงยู่หยิบโทรศัพท์มือถือของหลิงหยุนไปจัดการให้ และได้สอนวิธีการใช้งานให้กับหลิงหยุน….ระหว่างที่รถบัสคันหรูแล่นเข้าสู่ถนนวงแหวนที่หกเพื่อมุ่งหน้าไปยังสถานที่ท่องเที่ยวอื่นต่อไปนั้น หลิงซิ่วก็ได้รับข้อความจากตระกูลหลิง..ทันทีที่เปิดข้อความอ่าน..หลิงซิ่วก็ถึงกับหน้าเสีย และผุดลุกขึ้นจากที่นั่งทันที หลิงหยุนที่นั่งอยู่ข้างๆจึงร้องถามด้วยความแปลกใจ“เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นรึ!”“เวลานี้คนจากหน่วยนภามาหาเจ้าที่บ้านตระกูลหลิง!”หลิงหยุนได้ฟังถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันและได้แต่คิดในใจ ‘ข้ารอพวกเจ้ามาหลายวันแล้ว.. ในที่สุดพวกเจ้าก็มาสินะ!’หลิงหยุนซึ่งเตรียมพร้อมจะเผชิญหน้ากับคนจากหน่วยนภาอยู่แล้วจึงได้ร้องตะโกนสั่งคนขับรถให้เปลี่ยนเส้นทางโดยไม่มีสีหน้าตกอกตกใจเลยแม้แต่น้อย..“กลับตะกูลหลิงให้เร็วที่สุด!”จากนั้นหลิงหยุนจึงหันกลับมาถามหลิงซิ่วต่อว่า“พวกมันมาทั้งหมดกี่คน..”“คนเดียว”