บทที่ 1227 : รางวัล!

แม้กลุ่มทัณฑ์เมฆาสีดำจะยังคงห่อหุ้มบางสิ่งบางอย่างไว้แต่จากความเบาบางของก้อนเมฆที่ค่อยๆสลายตัว ก็ทำให้หลิงหยุนเห็นชัดว่าสิ่งที่เป็นสีม่วง และสีทองนั้นคืออะไร เวลานี้หนิงหลิงยู่กำลังอยู่ในช่วงท้ายของการรับทัณฑ์สวรรค์แล้วก้อนเมฆสีดำจึงค่อยๆสลายตัวเบาบางลงเรื่อยๆ หลิงหยุนได้ใช้เนตรหยิน–หยางสำรวจดูอย่างละเอียด และพบกลุ่มควันสีม่วง และสีทองปรากฏขึ้น กลุ่มควันคล้ายหมอกสีทองนั้นมีลักษณะเป็นวงกลมซึ่งมีเส้นผ่าศูนย์กลางราวสิบเมตรได้ และกำลังทอประกายแสงสีทองทะลุผ่านก้อนเมฆสีดำที่เบาบางนั้น ดูราวกับแสงทองของดวงอาทิตย์ยามเช้า ในขณะที่กลุ่มควันคล้ายหมอกสีม่วงนั้น กลับมีลักษณะคล้ายกลับผ้าแพรผืนยาวที่กำลังพริ้วไหวล้อมรอบกลุ่มหมอกสีทอง ดูราวกับมังกรที่กำลังบินร่อนล้อมรอบวงกลมสีทองขนาดใหญ่! ในยามค่ำคืนที่ท้องฟ้ามืดสนิทเช่นนี้ท่ามกลางเหล่าทัณฑ์เมฆาสีดำ แสงสีทอง และแสงสีม่วงที่ปรากฏขึ้นเวลานี้ จึงดูราวกับสายรุ้งที่สีม่วงทองที่งดงามอย่างน่าตกใจ! ที่พื้นดินเบื้องล่างเวลานี้..หนิงหลิงยู่เองก็กำลังรับทัณฑ์สวรรค์อย่างสนุกสนาน ร่างของนางทีกระโดดหลบสายฟ้าครั้งแล้วครั้งเล่านั้น ดูราวกับสาวน้อยที่กำลังแหวกว่ายอยู่กลางน้ำไปมา และผมยาวสลวยนั้นก็พริ้วไหวอย่างงดงาม! ในเวลานั้น..หลิงหยุนไม่ได้รู้สึกกังวลอีกแล้วว่าหนิงหลิงยู่จะสามารถข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์ไปได้หรือไม่ ดวงตาทั้งคู่ที่เปลี่ยนเป็นเนตรหยิน–หยางนั้นจับจ้องอยู่ที่กลุ่มหมอกสีม่วงและสีทองอย่างไม่ละสายตา คิ้วของหลิงหยุนขมวดเข้าหากันแน่น ร่างกายเกร็งด้วยความตื่นเต้น ในขณะที่มือทั้งสองข้างกำแน่นจนเล็บทั้งสิบจิกเข้าไปในฝ่ามือ และเวลานี้ฝ่ามือทั้งสองข้างของหลิงหยุนก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ.. หลิงหยุนตระหนักได้ก่อนหน้านี้แล้วว่าทัณฑ์เมฆาของหนิงหลิงยู่นั้นไม่ได้รุนแรงเหมือนทัณฑ์เมฆาที่เกาะเตียวหยู อีกทั้งสิ่งที่ซ่อนอยู่ภายใต้ก้อนเมฆสีดำเหล่านั้น ก็คือพลังอมตะที่บริสุทธิ์จำนวนมหาศาล! และนี่คือพลังอมตะสีทองและพลังอมตะสีม่วง! พลังอมตะสีทองที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้าเวลานี้เป็นพลังอมตะสีทองชนิดเดียวกับที่พู่กันจักรพรรดิเคยปลดล่อยออกมา มันคือพลังหยางที่บริสุทธิ์! และหากจะเทียบระหว่างพลังอมตะสีทองกับพลังอมตะสีม่วงแล้ว พลังอมตะสีม่วงย่อมเหนือกว่าพลังอมตะสีทอง เพราะเป็นสิ่งที่เหล่าผู้บ่มเพาะพลังต่างก็ใฝ่ฝัน และอยากที่จะได้มา.. ทั้งสองสิ่งนี้คือรางวัลจากสวรรค์! ในเมื่อสวรรค์เมตตาและใจกว้างกับหนิงหลิงยู่เช่นนี้ มีหรือที่หลิงหยุนจะไม่รู้สึกตื่นเต้น! “ดูเหมือนกายอัปสรของหนิงหลิงยู่จะได้รับการปฏิบัติเป็นกรณีพิเศษจริงๆนี่สวรรค์ประทานรางวัลที่ล้ำค่าให้กับนางถึงเพียงนี้เชียวรึ!” แต่แล้วหลิงหยุนก็เริ่มรู้สึกเจ็บปวดใจเมื่อคิดได้ว่า..หากหนิงหลิงยู่ไม่สามารถดูดซับพลังอมตะทั้งสองชนิดที่สวรรค์ประทานให้เข้าไปได้หมด ที่เหลือก็จะสูญสลายไปอย่างไร้ประโยชน์! ‘เฮ้อ..หลิงหยุนจะดูดซับพลังอมตะเหล่านี้ไปได้สักเท่าไหร่กันนะ! แต่เพียงแค่หนึ่งในสิบก็นับว่ามีประโยชน์อย่างมหาศาลแล้ว!’ “นี่ข้าจะทำเช่นไรดี!” หลิงหยุนเริ่มกระวนกระวายใจเขาเม้มริมฝีปาก และขมวดคิ้วแน่นในระหว่างที่กำลังครุ่นคิดหาวิธีที่จะขโมยพลังอมตะเหล่านั้น.. ครืน..ครืน.. เปรี้ยง! เปรี้ยง! และในที่สุดก็มาถึงช่วยสุดท้ายในการรับทัณฑ์สวรรค์ของหนิงหลิงยู่สายฟ้ามากมายได้พุ่งลงมาเช่นเคย แต่ดูเหมือนครั้งนี้จะเบาบางลงกว่าครั้งก่อน หลิงหยุนรู้ได้ทันทีว่าทัณฑ์สวรรค์ซื่อจิ่วของหนิงหลิงยู่กำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว จึงได้แต่รำพึงรำพันออกมา..“เฮ้อ..หากหนิงหลิงยู่ดูดซับพลังอมตะเหล่านั้นเข้าไปได้ไม่หมด คงจะน่าเสียดายแย่!”หลิงหยุนจ้องมองพลังอมตะสีทองและสีม่วงด้วยความร้อนใจ และแทบอยากจะบังคับกระบี่เหินเงาธนูให้พาตนบินขึ้นไปยังกลุ่มหมอกสีทองและสีม่วง เพื่อที่จะได้ดูดซับเอาพลังอมตะเหล่นั้นเข้าไปแต่หลิงหยุนก็ทำได้เพียงแค่คิดเท่านั้นเพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าหากเขาตัดสินใจทำเช่นนั้นจริงๆ จะเกิดผลเสียเช่นใดกับหนิงหลิงยู่บ้าง!แต่ต่อให้หลิงหยุนรอจนสิ้นสุดการรับทัณฑ์สวรรค์และเข้าไปยืนจับมือหนิงหลิงยู่ไว้ในระหว่างที่นางกำลังดูดซับรางวัลที่ได้มา หลิงหยุนก็ไม่มีทางได้รับพลังอมตะเหล่านั้นไปด้วย..นั่นเพราะพลังอมตะสีม่วงและสีทองนั้น เกิดขึ้นจากการรับทัณฑ์สวรรค์ของหนิงหลิงยู่ ด้วยเหตุนี้พลังอมตะทั้งสองชนิดจึงเป็นของนางแต่เพียงผู้เดียว หากนางไม่สามารถดูดซับเข้าไปได้หมด ก็ใช่ว่าผู้อื่นจะสามารถดูดซับเข้าไปได้เช่นกัน..เรื่องเกี่ยวกับทัณฑ์สวรรค์นั้นจึงไม่มีใครรู้ดีไปกว่าหลิงหยุนเป็นแน่!“เว้นแต่..”เมื่อเห็นว่าทัณฑ์เมฆาสีดำกำลังค่อยๆสลายหายไปนั้น ความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมาในหัวของหลิงหยุนทันทีแน่นอนว่ายังพอมีหนทาง..เพราะหากเสียงฟ้าร้อง และอสุนีบาตสิ้นสุดลง ก็ย่อมหมายถึงการสิ้นสุดแห่งทัณฑ์สวรรค์ด้วย และหากในเวลานั้นมีอำนาจสูงสุดปรากฏขึ้น ก็จะสามารถเปลี่ยนเจตจำนงค์ของสวรรค์ได้!แต่เมื่อคิดได้เช่นนั้น..หลิงหยุนก็ได้แต่หัวเราะออกมาอย่างหมดหนทาง พร้อมกับพึมพำว่า “เฮ้อ.. แล้วข้าจะหาอำนาจสูงสุดที่จะมาเปลี่ยนเจตจำนงค์ของสวรค์ได้จากที่ใด!”“ไม่มีทาง..”หลิงหยุนพึมพำออกมาอย่างนึกเสียดาย“น่าเสียดาย.. น่าเสียดายจริงๆ”ครืน..เปรี้ยง!ระหว่างที่หลิงหยุนกำลังถอนหายใจพร้อมกับส่ายหน้าด้วยความเสียดายอยู่นั้นเสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นอีกครั้ง ทัณฑ์เมฆาสีดำที่ห่อหุ้มพลังอมตะสีม่วง และสีทองได้จางหายไป แล้วอสุนีบาตเส้นสุดท้ายก็ฟาดใส่ร่างของหนิงหลิงยู่ทันที!ร่างของหนิงหลิงยู่ที่ถูกสายฟ้าสีเงินฟาดเข้าใส่นั้นได้ลอยละลิ่วขึ้นไป และร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า..“หลิงยู่!”เมื่อเห็นร่างของหนิงหลิงยู่ลอยละลิ่วขึ้นไปกลางอากาศเช่นนั้นหลิงหยุนก็ลืมเรื่องของพลังอมตะไปทันที และรีบบังคับกระบี่เหินเงาธนูให้พุ่งตรงเข้าไปหาหนิงหลิงยู่อย่างรวดเร็ว..