บทที่ 1229 : ได้รับผลประโยชน์มหาศาล!

“พ่อหนุ่ม..เจ้าอย่าได้กังวลใจไปหากผู้อื่นจะล่วงรู้การข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์ของแม่สาวน้อยผู้นั้น แต่เจ้ามั่นใจได้ว่าจะไม่มีผู้ใดรู้เห็นการปรากกฏตัวของข้ากับตาเฒ่านั่นแน่!” ดวงจิตซึ่งสถิตอยู่ในพู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์สื่อสารบอกหลิงหยุนระหว่างที่พูดนั้นเงาที่มีรูปร่างคล้ายมนุษย์ก็มองลงไปที่ผืนดินเบื้องล่าง แล้วจึงอธิบายต่อว่า “เพราะโลกที่พวกเราอยู่ในเวลานี้ได้ถูกแยกออกจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง! แม้แต่จิตหยั่งรู้ก็ไม่อาจมองเห็น!” หลิงหยุนได้ฟังจึงได้แต่ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก.. หลังจากที่พู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์ได้ดูดกลืนพลังอมตะเส้นสุดท้ายเข้าไปแล้ว จึงได้บอกกับหลิงหยุนว่า “พลังอมตะสีทองเหล่านี้ข้าจะช่วยเก็บไว้ให้เจ้าก่อน และเมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญของการบ่มเพาะตน ข้ากับตาเฒ่าจะช่วยเจ้าเอง แต่จะฝึกเช่นใดนั้นก็ขึ้นอยู่กับตัวเจ้า..” “ข้าน้อยขอบคุณอาวุโสยิ่งนัก!” หลิงหยุนพยักหน้าและเอ่ยขอบคุณชายชราอย่างจริงใจ.. เขารู้จักพู่กันจักรพรรดิดีกว่าใคร เพราะที่ผ่านมานับตั้งแต่เขาได้ให้พู่กันจักรพรรดิดื่มเลือดตนเองเข้าไปนั้น ไม่ว่าเขาจะตกอยู่ในห้วงวิกฤติจนเกือบเอาชีวิตไม่รอดสักกี่ครั้ง พู่กันจักรพรรดิก็ออกมาช่วยเขาไว้ได้ทันเวลาเสมอ เพียงแต่ไม่ยอมสื่อสารกับเขาเท่านั้นเอง.. และหากไม่ได้พลังอมตะจากพู่กันจักรพรรดิและสมุดจักรพรรดิ เขาก็คงไม่สามารถฝึกฝนจนก้าวหน้าได้รวดเร็วถึงเพียงนี้แน่! ตูม! จู่ๆพายุหมุนลูกใหญ่บนท้องฟ้าก็ได้พุ่งตรงเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนอย่างสุดกำลัง และเกิดเสียงตูมดังสนั่นหวั่นไหวขึ้น เสียงดังสะเทือนเข้าไปในแก้วหูของหลิงหยุน จนเขารู้สึกเจ็บแปลบขึ้นภายในหูทันที ในขณะเดียวกันนั้น สมุดจักรพรรดิสีทองขนาดใหญ่ที่สกัดกั้นอยู่นั้น ก็ได้ทรุด และร่วงหล่นลงมาราวหนึ่งร้อยเมตรได้.. “นี่ตาเฒ่า..อย่าบอกนะว่าเจ้าหมดแรงแล้ว!” พู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์เงยหน้าขึ้นมองสมุดสีทองเล่มใหญ่พร้อมกับร้องตะโกนบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จากนั้นจึงหันไปพูดกับหลิงหยุนว่า “พ่อหนุ่ม..เจ้าต้องการจะขึ้นไปดูข้างบนหรือไม่” ทันทีที่ได้ยินคำถามของพู่กันจักรพรรดิหลิงหยุนก็แทบไม่ต้องไตร่ตรองเลยแม้แต่น้อย เขาต้องการที่จะเห็นอย่างมากจึงรีบตอบกลับไปทันที “ต้องการ!” “เอาล่ะ..ถ้าเช่นนั้นข้าจะพาเจ้าไปเอง!” ยังไม่ทันจะสิ้นเสียงของพู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์เงาคล้ายมนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าหลิงหยุนก็ได้แบมือออก จากนั้นลำแสงสีทองก็พุ่งออกจากฝ่ามือตรงเข้าห่อหุ้มร่างของหลิงหยุนไว้ ราวกับระฆังทองที่กำลังครอบร่างของเขาอยู่ ทำให้หลิงหยุนสามารถยืนอยู่ในนั้นได้อย่างมั่นคงจากนั้นเงาของชายชราก็ได้ยกมือขึ้นกวักเรียกหลิงหยุนแล้วร่างของเขาก็ลอยขึ้นไปอยู่ในระดับเดียวกับชายชรา จากนั้นชายชราก็ได้คว้าแขนของหลิงหยุน และพาหายเข้าไปในสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพทันที..วินาทีต่อมา..ร่างของหลิงหยุน และพู่กันจักรพรรดิก็ได้เหาะขึ้นมาอยู่เหนือสมุดจักรพรรดิสีทองเล่มใหญ่..“สวรรค์!!นี่มันอะไรกัน!”ทันทีที่ได้เห็นสภาพท้องฟ้าเบื้องบนหลิงหยุนก็ถึงกับร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจ และได้แต่นิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่!ภาาพท้องฟ้าที่หลิงหยุนเห็นในเวลานี้นั้นช่างเป็นภาพที่น่าหวาดผวา และน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!ท้องฟ้าเวลานี้..เหล่าทัณฑ์เมฆาได้สลายตัวไปหมดแล้ว มีเพียงพายุหมุนขนาดใหญ่ราวหนึ่งร้อยเมตรอยู่เพียงลูกเดียว ขนาดที่ใหญ่มหึมาของมันนั้น ทำให้ดูคล้ายกับหลุมดำขนาดใหญ่ที่ภายในมีสายฟ้าสีดำ สีเขียว สีม่วง และสีทองอัดแน่นอยู่เต็มไปหมด สายฟ้าแต่ละเส้นก็มีขนาดใหญ่ไม่น้อยกว่าสิบเมตร และกำลังพุ่งออกจากหลุมดำฟาดเข้าใส่สมุดจักรพรรดิอย่างต่อเนื่อง ราวกับกำลังจะปรับแต่งสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพเสียใหม่!ภาพที่ปรากฏอยู่เวลานี้แม้จะไม่เหมือนกับภาพในการรับทัณฑ์สวรรค์ครั้งสุดท้ายของหลิงหยุน เมื่อครั้งที่อยู่ในโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่เสียทีเดียว แต่ก็ดูเหมือนจะไม่ห่างไกลกันมากนัก..แม้ว่าสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพจะถูกสายฟ้าขนาดมหึมาหลากหลายสีฟาดเข้าใส่อย่างไม่หยุดยั้งแต่ก็ดูเหมือนไม่ได้รับความเสียหายอะไรมากนัก มีเพียงแค่แรงสั่นสะเทือนรุนแรงจนกระเพื่อมขึ้นลงเป็นลูกคลื่นเท่านั้น แต่ยังนับว่าสามารถรับมือได้เป็นอย่างดี..ทันทีที่หลิงหยุนปรากฏตัวขึ้นเหนือสมุดจักรพรรดิบรรดาสายฟ้าขนาดใหญ่นั้นก็ได้ฟาดเข้าใส่ร่างของเขาอย่างต่อเนื่องเช่นกัน เพียงแต่เวลานี้ที่เหนือศรีษะของหลิงหยุนนั้นมีหม้อเสินหนง และแสงสีทองของพู่กันจักรพรรดิปกป้องอยู่ ทำให้หลิงหยุนสามารถยืนดูสิ่งที่เกิดขึ้นได้ด้วยท่าทีสงบนิ่ง เพราะรู้ว่าสายฟ้าเหล่านั้นจะไม่สามารถทำอันตรายตนเองได้..ในระยะที่ใกล้เช่นนี้หลิงหยุนสามารถมองเห็นทุกอย่างได้ด้วยตาเนื้อของตนเอง โดยไม่จำเป็นต้องอาศัยจิตหยั่งรู้“ต้นหลิวเทวะวิญญาณนี่!”หลิงหยุนนั่งลงขัดสมาธิอยู่ภายในแสงสีทองแล้วจึงค่อยๆหันมองไปรอบตัว สิ่งแรกที่เขาเห็นคือต้นหลิวเทวะวิญญาณซึ่งหยั่งรากลึกลงบนสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพนั้น กำลังใช้กิ่งก้านของมันต่อสู้กับสายฟ้าที่จู่โจมลงมาจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว..คืนนี้เป็นการรับทัณฑ์สวรรค์ซื่อจิ่วของหนิงหลิงยู่เป็นครั้งแรกหลิงหยุนไม่คิดว่าจะมีอะไรมาก เขาจึงไม่ได้นำหลิวเทวะวิญญาณที่บ้านตระกูลหลิงติดตัวมาด้วย..หลิงหยุนตกใจอย่างที่สุดกับภาพที่เห็นในเวลานี้เขาไม่คิดไม่ฝันว่าต้นหลิวเทวะวิญญาณจะสามารถยืนหยัดต่อสู้กับเหล่าสายฟ้าเทวะเพียงลำพังเช่นนี้ได้ มิหนำซ้ำยังดูเหมือนว่าหลิวเทวะวิญญาณกำลังอาศัยสายฟ้าเหล่านี้ช่วยให้เจริญเติบโตรวดเร็วยิ่งขึ้นด้วย!“น่าเสียดาย..หากรู้ว่าจะเป็นเช่นนี้ ข้าจะนำหลิวเทวะวิญญาณอีกต้นติดตัวมาด้วย!”หลิงหยุนได้แต่พึมพำด้วยความเสียดายและได้แต่นึกปลอบใจตัวเองว่า ‘เอาเถอะ.. อย่างน้อยหลิวเทวะวิญญาณทั้งสองต้นก็ยังเป็นของข้า!’ ครืน..จู่ๆหม้อเสินหนงก็ขยายใหญ่ขึ้นจนมีขนาดใหญ่กว่าสิบเมตร เพื่อทำการรับสายฟ้าเทวะที่ฟาดกระหน่ำลงมาอย่างเกรี้ยวกราด ดูเหมือนหม้อเสินหนงเองก็กำลังอาศัยสายฟ้าเทวะ ในการสร้างความแข็งแกร่งให้กับตัวมันเอง ดังเช่นที่ต้นหลิวเทวะวิญญาณทำอยู่..封封