บทที่ 1232 : หน่วยนภา – แล้วยังไง?!

หลิงหยุนใช้มังกรคำรามร้องบอกทุกคนที่อยู่ด้านล่างเสียงก้องกังวานของเขานั้นดังทะลุเมฆหมอกเบื้องบนลงมา ทำให้ทุกคนที่อยู่บนพื้นดินเบื้องล่างถึงกับตกอกตกใจ และเมื่อต่างคนต่างก็เงยหน้าขึ้นมองไปยังต้นเสียงที่ดังกึกก้องนั้น ก็ได้เห็นสองพี่น้องกำลังเหาะลงมาอย่างช้าๆ ก่อนจะมายืนตระหง่านอยู่ตรงกลางระหว่างกลุ่มคนทั้งสองฝั่ง และหันหน้าไปประจันกับยอดฝีมือจากหน่วยนภาทันที! การปรากฏตัวด้วยการเหาะลงมาจากฟากฟ้าเช่นนี้นับเป็นการเปิดตัวที่สง่างามยิ่งนัก! และครั้งนี้หลิงหยุนก็ไม่จำเป็นต้องถ่อมเนื้อถ่อมตัวและปิดบังความแข็งแกร่งของตนเอง ทันทีที่ลงมาถึงพื้นดินด้านล่าง เขาก็ได้ปลดปล่อยพลังปราณในขั้นซางเฉิงชี่ออกมาให้ประจักษ์แก่สายตาของบรรดายอดฝีมือจากหน่วยนภา เพื่อเป็นการข่มขวัญฝ่ายตรงข้าม.. ในเมื่อศัตรูเป็นฝ่ายบุกรุกมาถึงบ้านของตนเองเช่นนี้จำเป็นหรือที่หลิงหยุนจะต้องปกปิดความแข็งแกร่งที่แท้จริงของตนเองอีก หลิงหยุนกวาดสายตามองไปยังเหล่าสมาชิกของหน่วยนภาอย่างไม่แยแสและไม่แม้แต่จะเอ่ยทักทาย แต่กลับหันไปพูดกับตี้เสี่ยวอู๋ว่า “เสี่ยวอู๋..นายถอยกลับออกไปก่อน!” หลิงหยุนเห็นตั้งแต่เหาะอยู่บนอากาศแล้วว่าตี้เสี่ยวอู๋ซึ่งกำลังประมืออยู่กับหนึ่งในยอดฝีมือจากหน่วยนภานั้น ขั้นกำลังภายในของเขายังต่ำกว่าอีกฝ่ายมาก อีกฝ่ายจึงสามารถหลบหลีกการจู่โจมได้อย่างง่ายดาย เรียกได้ว่าตี้เสี่ยวอู๋แทบจะไม่สามารถสัมผัสได้แม้แต่ชายเสื้อของฝ่ายตรงข้ามได้เลยด้วยซ้ำไป.. และแน่นอนว่ายอดฝีมือของหน่วยนภาล้วนแล้วแต่อยู่ในขั้นที่มีพลังเหนือธรรมชาติแล้วทั้งสิ้นนั่นย่อมหมายความว่าทุกคนต่างก็อยู่ในขั้นเซียงเทียน-9 ขึ้นไป ช่องว่างระหว่างตี้เสี่ยวอู๋กับคู่ต่อสู้จึงนับว่ายังห่างไกลกันมาก ในขณะที่ตี้เสี่ยวอู๋ต้องพยายามอย่างสุดกำลัง แต่อีกฝ่ายกลับแทบไม่ต้องออกแรงอะไรมากเลยด้วยซ้ำ.. ทันทีที่หลิงหยุนปรากฏตัวขึ้นยอดฝีมือของหน่วยนภาก็ถึงกับชะงัก และยังคงยืนอยู่ตรงกลางระหว่างสองฝ่ายด้วยสีหน้าตกตะลึง! “พี่หยุน..กลับมาแล้ว!” เมื่อได้ยินเสียงร้องคำรามของหลิงหยุนตี้เสี่ยวอู๋ก็รีบร้องตะโกนทักทายกลับไปด้วยความดีใจ แต่สีหน้าของเขานั้นกลับเต็มไปด้วยความเก้อเขิน.. “เสี่ยวอู๋..อีกสองสามเดือนนายก็จะแข็งแกร่งเหมือนกับคนพวกนี้ และจะสามารถเอาชนะพวกเขาทั้งหมดในที่นี้ได้!” หลิงหยุนก้าวเท้าเดินเข้าไปหาตี้เสี่ยวอู๋พร้อมกับยิ้มให้และยื่นมืออกไปตบบ่า แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ แม้จะดูเหมือนว่าหลิงหยุนไม่สนใจและแยแสฝ่ายตรงข้าม แต่เวลานี้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณนั้น ล้วนแล้วแต่อยู่ในรัศมีจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนแล้วทั้งสิ้น เขาจึงได้เห็นว่าผู้ที่ประมือกับตี้เสี่ยวอู๋เมื่อครู่นั้น เป็นผู้ที่มีกำลังภายในอ่อนด้อยที่สุดในบรรดายอดฝีมือของหน่วยนภาที่บุกมาตระกูลหลิงในคืนนี้ และน่าจะอยู่ในระดับเดียวกับหลวงจีนหลู่หมิงฉู่ ซึ่งไม่น่าจะเกินระดับหนึ่งขั้นพลังเหนือธรรมชาติ.. เวลานี้ตี้เสี่ยวอู๋เพิ่งจะเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-5เท่านั้น แต่กลับต้องมาประมือกับยอดฝีมือขั้นพลังเหนือธรรมชาติเช่นนี้ นับว่าเป็นเรื่องที่ยากมาก แต่สิ่งที่ตี้เสี่ยวอู๋ทำลงไป ก็ได้ทำให้หลิงหยุนนึกชื่นชมเป็นอย่างมาก.. “นี่..เจ้าจะโอหังเกินไปแล้ว! ถึงกับไม่เห็นหน่วยนภาอย่างพวกเราอยู่ในสายตา!” “นี่เจ้าคิดว่าตนเองเก่งกาจมากหรือยังไง!” ทันทีที่ได้ยินคำพูดของหลิงหยุนยอดฝีมือจากหน่วยนภาผู้หนึ่งก็ได้ร้องตะโกนออกมาด้วยความไม่พอใจ.. “ฮ่า..ฮ่า.. เจ้าอยากรู้จริงๆงั้นรึ!” หลิงหยุนหัวเราะร่าพร้อมหันกลับไปมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแต่ภายใต้รอยยิ้มนั้นกลับฉาบไว้ด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมา..ครืน..และในวินาทีที่หลิงหยุนร้องตะโกนถามออกไปนั้นโซ่ขนาดใหญ่สองเส้นก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทุกคน ก่อนจะพุ่งตรงเข้ารัดร่างของผู้ที่ร้องตะโกนถามหลิงหยุนเมื่อครู่ทันทีและนี่คือโซ่หยิน–หยาง!โซ่หยิน–หยางทั้งสองเส้นเวลานี้..ดูราวกับมังกรสีดำ และมังกรสีขาวตัวใหญ่สองตัวที่มีชีวิต กำลังพุ่งตรงเข้ารัดร่างของผู้ที่พูดจาท้าทายซึ่งอยู่ห่างออกไปราวสิบเมตรได้..“ข้าจะจัดการปิดปากเจ้าก่อนเป็นคนแรก!”หลิงหยุนร้องตะโกนบอกพร้อมกับใช้โซ่หยิน–หยางรัดร่างของยอดฝีมือผู้นั้นไว้แล้วจับยกขึ้นไปกลางอากาศทันที!“อ๊าก!”ยอดฝีมือจากหน่วยนภาที่ถูกหลิงหยุนใช้โซ่หยิน–หยางรัดร่างและจับยกขึ้นกลางอากาศนั้น ได้แต่ร้องตะโกนออกมาเสียงดัง พร้อมกับดิ้นขลุกขลักไปมา ทั้งมือและเท้าปัดป่ายอยู่กลางอากาศ แต่โซ่หยิน–หยางนั้นก็ไม่ต่างจากงูยักษ์ที่รัดร่างของเขาไว้แน่น ยิ่งดิ้นรนมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งถูกรัดแน่นมากขึ้นเท่านั้น จนเวลานี้แทบหายใจไม่ออก..ท้ายที่สุด..เมื่อไม่สามารถดิ้นหลุดจากโซ่หยิน–หยางของหลิงหยุนได้ นอกจากจะไม่มีอากาศหายใจแล้ว ยังต้องลอยเคว้างคว้างอยู่กลางอากาศสูงถึงสิบเมตรเช่นนี้ และไม่รู้ว่าหลิงหยุนกำลังคิดที่จะทำอะไรกันแน่ จึงได้แต่ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือออกไป..“อาวุโสทั้งสองช่วยข้าด้วย!” ยอดฝีมือจากหน่วยนภาที่ยืนเรียงรายอยู่นั้นต่างก็จ้องมองหลิงหยุนด้วยสายตาเกรี้ยวกราด ก่อนจะพากันวิงตรงเข้าไปหาหลี่เจิ้งเฟิง และเฉียวเปียว..นี่เป็นเหตุการณ์ที่ทุกคนไม่คาดคิดว่าจะเกิดขึ้น..อาวุโสทั้งสองของหน่วยนภานั้นคิดเพียงแค่ว่า..หากหลิงหยุนปรากฏตัวขึ้น ทั้งสองฝ่ายจะได้เริ่มพูดคุยเจรจาต่อรองกัน แต่กลับกลายเป็นว่าไม่เพียงหลิงหยุนไม่เจรจา และไม่แยแสกับหน่วยนภาแล้ว มิหนำซ้ำยังเป็นฝ่ายลงมือจู่โจมกับคนของหน่วยนภาก่อนอีกด้วย..เฉียวเปียวผู้ซึ่งมีรูปร่างสูงใหญ่พอๆกับตี้เสี่ยวอู๋เมื่อได้เห็นเช่นนั้น จึงกระโดดเข้าไปหาหลิงหยุนพร้อมกับร้องตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล..“หลิงหยุน..เจ้าจะโอหังมากเกินไปแล้ว!”หลี่เจิ้งเฟิงเองก็พุ่งเข้าหาหลิงหยุนเช่นกันร่างทั้งร่างของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ.. “เยี่ยม!”หลิงหยุนร้องตะโกนออกมาจากนั้นจึงได้ใช้พลังจิตของตนควบคุมกระบี่เหินเงาธนู ให้พุ่งเข้าใส่ร่างของหลี่จิ้งเฟิงทันทีปัง!ตามมาด้วยเสียงปะทะดังสนั่นหวั่นไหวซึ่งเป็นเสียงที่เกิดจากหมัดปีศาจเถียนกังของหลิงหยุน ชกเข้ากับหมัดของเฉียวเปียวที่พุ่งเข้ามานั่นเอง!