บทที่ 1237 : ได้เวลารีดไถ!

ทันทีที่เฉียวเปียวได้ฟังคำพูดของหลิงหยุนก็ถึงกับอึ้งไปอีกครั้ง จากนั้นจึงได้ร้องถามหลิงหยุนออกไปว่า “ธุระอะไรกัน!นี่เจ้ายังพูดไม่จบอีกรึ? เจ้ายังมีเรื่องอะไรต้องพูดกับข้าอีก?” เฉียวเปียวโมโหจนแทบกระอักออกมาเป็นเลือดอีกครั้ง.. “ฮ่า..ฮ่า..” หลิงหยุนมองเฉียวเปียวด้วยแววตาเหยียดหยันพร้อมกับหัวเราะออกมาแล้วจึงอธิบายให้เฉียวเปียวฟังว่า “จะธุระอะไรกันอีกเล่าข้าก็กำลังจะแก้ปัญหาความบาดหมางของพวกเราทุกคนที่นี่ยังไงเล่า?” หลิงหยุนยิ้มให้เฉียวเปียวพร้อมกับถามขึ้นว่า“นี่เจ้าลืมจุดประสงค์ที่แท้จริงของการมาตระกูลหลิงคืนนี้แล้วรึ!” ระหว่างที่พูดหลิงหยุนก็ยกมือขึ้นชี้ไปทางคุกใต้ดินตระกูลหลิงพร้อมกับพูดต่อว่า “พวกเจ้ามาที่นี่เพื่อช่วยตี๋ยั่วถังไม่ใช่รึ เวลานี้เขาอยู่ในคุกใต้ดินตระกูลหลิง.. พวกเจ้ายังอยากจะช่วยเขาอีกหรือไม่?” เฉียวเปียวแทบอยากจะกรีดร้องออกมาในเมื่อพวกเขาพ่ายแพ้ยับเยินเช่นนี้ ยังจะคิดเรื่องช่วยคนอะไรกันอีกเล่า! แต่ปากก็ตอบหลิงหยุนไปว่า“ไม่! เจ้าอยากจะทำอะไรกับเขาก็แล้วแต่เจ้า พวกเราไม่ต้องการยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้อีกแล้ว!” “ถ้าเช่นนั้นก็ดี!”หลิงหยุนพยักหน้า และจงใจพูดย้ำว่า “”แต่ครั้งนี้เจ้าไม่ต้องทวนซ้ำให้ข้าฟังอีกแล้ว..” เฉียวเปียวถูกหลิงหยุนยั่วโมโหจนแทบคลั่งและแทบอยากจะตายๆไปให้รู้แล้วรู้รอด แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พัก เสียงของหลิงหยุนก็ดังก้องในหูของเฉียวเปียว.. “ถ้าเช่นนั้นก็ถึงเวลาคุยเรื่องสำคัญที่สุดแล้ว..” หลิงหยุนจงใจย้ำอีกครั้ง“เรื่องสำคัญที่สุดจริงๆ!” สีหน้าของเฉียวเปียวเวลานี้เต็มไปด้วยความเดือดดาลและจ้องมองหลิงหยุนราวกับหมูไม่กลัวน้ำร้อน.. แต่หลิงหยุนไม่สนใจและยังคงพูดต่อ “พวกเจ้าทั้งสิบสี่คนบุกมาหาเรื่องตระกูลหลิงกลางดึกเช่นนี้ ไม่เพียงทำลายทรัพย์สิน แต่ยังทำให้ผู้คนในบ้านตกใจอีกด้วย เจ้าคิดจะตกลงเรื่องนี้กับข้าเป็นการส่วนตัว หรือต้องการจะตกลงในนามของหน่วยนภา!” หลิงเสี่ยวเริ่มกังวลใจว่าหลิงหยุนข่มเหงเฉียวเปียวมากเกินไปเช่นนี้เกรงว่าในวันข้างหน้าจะไม่เป็นผลดีต่อหลิงหยุน จึงคิดที่จะออกไปห้ามปราม.. –น้องสาม!- แต่หลิงเย่วที่ยืนอยู่ข้างๆได้ห้ามไว้เสียก่อนเขาส่ายหน้า และบอกกับหลิงเสี่ยวผ่านทางกระแสจิต.. –เจ้าอย่าได้กังวลใจไปหลิงหยุนรู้ย่อมดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่!- ส่วนหลิงเลี่วยยังคงอัดคลิปวีดีโอด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม..เพราะการตบหน้าอาวุโสแห่งหน่วยนภาเช่นนี้ มีผู้ใดบ้างในปักกิ่งที่กล้าทำ! เห็นจะมีก็แต่หลิงหยุนคนเดียวเท่านั้นล่ะ! เฉียวเปียวถึงกับตะลึง..และได้แต่คิดในใจว่าหากเขาตอบว่าในนามของหน่วยนภา เรื่องนี้คงมีเพียงบุคคลอันดับหนึ่งในประเทศเท่านั้นที่จะจัดการได้! “ว่ายังไงเจ้าหมีเฒ่า!”หลิงหยุนถามย้ำ.. ความจริงแล้วหลี่เจิ้งเฟิงนั้นได้รู้สึกตัวตั้งนานแล้วแต่เมื่อเห็นเฉียวเปียวถูกหลิงหยุนข่มเหงเช่นนั้น เขาจึงปิดประสาทการรับรู้ทั้งห้าของตนเอง และแสร้งหมดสติต่อทันที เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้เฉียวเปียวนึกถึงข่าวลือที่ได้ยินมาผู้คนในยุทธภพต่างพากันเล่าว่าใครก็ตามที่กล้าหาเรื่องกับหลิงหยุนนั้น หากพ่ายแพ้ให้กับเขาแล้ว ยากนักที่จะได้กลับไปโดยไม่สูญเสียสิ่งใด จึงรีบตอบหลิงหยุนกลับไปทันที“ส่วนตัว..”หลิงหยุนเอื้อมมือออกไปตบบ่าเฉียวเปียวพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ดีมาก..”“เอาล่ะ..ในฐานะที่เจ้าเป็นถึงอาวุโสแห่งหน่วยนภา เจ้ารู้ความหมายของคำว่า ‘ส่วนตัว’ ที่ข้าบอกไปหรือไม่”เฉียวเปียวตอบกลับไปโดยแทบไม่ต้องคิด“หมายถึงการชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินไม่ใช่รึ!”หลิงหยุนพยักหน้าทันทีพร้อมกับบอกไปว่า“ถูกต้อง!”จากนั้นหลิงหยุนก็ยกมือขึ้นชี้ไปทางกำแพงบ้านที่พังทลาย“เจ้าเห็นหรือไม่ว่าพวกเจ้าได้ทำกำแพงบ้านของข้าพัง และข้าก็ต้องใช้เงินในการซ่อมแซม..”“เฮ้อ..แต่สำหรับผู้บ่มเพาะพลังเช่นเรา เงินทองไหนเลยจะสำคัญ! ข้ารู้มาว่าสมาชิกของหน่วยนภาล้วนได้รับประโยชน์กันมากมายแทบทุกคนไม่ใช่รึ!”“เจ้าพอจะเข้าใจที่ข้าพูดหรือไม่!”และในที่สุดหางสุนัขจิ้งจอกของหลิงหยุนก็งอกจนได้!เฉียวเปียวถึงกับถามออกมาด้วยความตกใจ“นี่เจ้าหมายความเช่นใดกันแน่!”หลิงหยุนค่อยๆลุกขึ้นยืน แล้วก้มลงกวาดสายตามองไปยังร่างของเหล่าสมาชิกหน่วยนภาที่นอนเรียงรายอยู่กับพื้น ก่อนจะตอบไปว่า“ข้าก็ไม่ได้ต้องการอะไรมาก..ในเมื่อพวกเจ้าเป็นฝ่ายเข้ามาหาเรื่องข้าถึงที่นี่ หากพวกเจ้ายอมมอบผลประโยชน์ของพวกเจ้าทุกคนให้ข้าเป็นเวลาหนึ่งปี ข้าก็จะปล่อยพวกเจ้ากลับไป หาไม่แล้วจุดจบของพวกเจ้าคงไม่ต่างจากตี๋ยั่วถัง!”เหล่าสมาชิกของหน่วยนภาทั้งสิบสี่คนต่างก็นิ่งเงียบไปนั่นเพราะทรัพยากรสำหรับการบ่มเพาะพลังของยอดฝีมือทั้งสิบสี่คนรวมกันทั้งปีนั้น สามารถสร้างยอดฝีมือขั้นโฮ่วเทียนให้เข้าสู่ด่านสุดท้ายขั้นเซียงเทียนได้พร้อมกันถึงหนึ่งร้อยคนทีเดียวหรือสามารถสร้างยอดฝีมือในด่านสุดท้ายขั้นเซียงเทียนให้สามารถเข้าสู่ขั้นพลังเหนือธรรมชาติได้ถึงยี่สิบคนพร้อมกันก็ได้..อย่าว่าแต่เหล่าสมาชิกของหน่วยนภาจะตกตะลึงเพราะแม้แต่เหล่าสมาชิกของตระกูลหลิงก็ถึงกับนิ่งอึ้งไปเช่นกัน!“หลิงหยุน..เจ้าไม่คิดว่าตนเองทำเกินไปหน่อยรึ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าการเรียกร้องทรัพยากรการฝึกฝนจากพวกเราทั้งสิบสี่คนตลอดทั้งปีนั้น จะส่งผลเช่นใดบ้าง?”เฉียวเปียวร้องตะโกนออกมาอย่างคับแค้นใจ..แม้แต่กระต่ายน้อยหากหมดหนทางสู้ มันก็หันมากัดเช่นกัน มีหรือที่เฉียวเปียวจะยินยอมอย่างง่ายดายแต่หลิงหยุนตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่ใยดีนัก“ข้าก็แค่เสนอทางเลือกให้กับพวกเจ้า หากพวกเจ้าไม่ตกลง ข้าก็จะทำลายวรยุทธของพวกเจ้าทั้งหมดทิ้งซะ!”จากนั้นหลิงหยุนก็พูดต่อว่า..“และหากพวกเจ้าเลือกวิธีนี้.. พวกเจ้าก็บอกลาหน่วยนภาตั้งแต่คืนนี้ได้เลย เพราะในเมื่อพวกเจ้าไร้วรยุทธแล้ว ก็ย่อมไม่ได้ทรัพยากรในการฝึกฝนจากหน่วยนภาเช่นกัน !”“นี่เจ้า..”เฉียวเปียวถึงกับพูดไม่ออก..และสมาชิกคนอื่นๆของหน่วยนภาก็เช่นกัน!คำอธิบายของหลิงหยุนนั้นชัดเจน..จะเลือกระหว่างยอมสูญเสียทรัพยากรในการฝึกฝนหนึ่งปี หรือจะยอมกลายเป็นคนไร้วรยุทธ และคงจะมีเพียงแค่คนโง่เท่านั้นที่ไม่สามารถตัดสินใจเลือกได้ถูก!“ได้..พวกเราตกลง!”