บทที่ 1257 : ทั้งหมดอยู่ในมือ!

ปัง.. เสียงลูกเหล็กขนาดใหญ่หลายลูกค่อยๆเคลื่อนขึ้นกลางอากาศ ในขณะที่หมอกหนาสีขาวก็ค่อยๆจางบางตาลง หวังชงเซียวยืนอ้าปากค้างในขณะที่จ้องมองภาพซึ่งกำลังเกิดขึ้นภายในกลุ่มหมอก.. เขาเห็นเหล่ายอดฝีมือทั้งสามจากดินแดนหนานหยางต่างก็ช่วยกันเคลื่อนลูกเหล็กให้ลอยขึ้นบ้าง ให้ขยับเปลี่ยนทิศทางบ้าง เพื่อหวังให้ค่ายกลนี้ถูกทำลายลง หวังชงเซียวได้แต่คิดในใจว่าค่ายกลนี้ช่างน่าหวาดกลัวยิ่งนัก เพราะหากไม่ใช่ยอดฝีมือขั้นพลังเหนือธรรมชาติถูกขังไว้ในค่ายกลเช่นนี้ ก็คงจะถูกสังหารได้อย่างง่ายดาย! นั่นเพราะค่ายกลชนิดนี้ใช่ว่าเมื่อทำลายลูกเหล็ก หรือเคลื่อนลูกเหล็กออกจากตำแหน่งแล้ว ค่ายกลจะสามารถทลายลงได้ในทันที เพราะหากไม่เคลื่อนออกไปในมุมที่ผิดเพี้ยนมากจริงๆ ลูกเหล็กเหล่านั้นก็จะกลับเคลื่อนมาที่เดิม อีกฝ่ายก็ต้องทำการขยับใหม่อีกครั้ง เป็นเช่นนี้อยู่เรื่อยๆ หวังชงเซียวยิ่งเกิดความรู้สึกเคารพนับถือหลิงหยุนมากยิ่งขึ้นจนถึงกับต้องเอ่ยออกไปว่า “คุณชาย.. มิน่าท่านจึงกล้าประมูลแผนที่ปริศนานั่น เพราะท่านเก่งกาจถึงเพียงนี้นี่เอง!” หวังชงเซียวรู้ได้ทันทีว่าด้วยความแข็งแกร่งและความสามารถของหลิงหยุนที่แสดงให้เห็นนั้น เขาจะสามารถเข้าไปสำรวจในดินแดนลี้ลับได้อย่างไม่ต้องสงสัย.. หลิงหยุนได้ฟังคำป้อยอของหวังชงเซียวก็ได้แต่ส่ายหน้าถอนหายใจพร้อมพูดขึ้นว่า “เฮ้อ.. ครั้งหน้าข้าคงต้องเปลี่ยนจากลูกเหล็กเป็นอย่างอื่น!” หลิงหยุนไม่แสร้งทำเป็นถ่อมเนื้อถ่อมตัวแต่อย่างใดเขารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ เพราะด้วยความแข็งแกร่งของยอดฝีมือจากดินแดนหนานหยางทั้งสามคน ในเวลาเพียงแค่สามนาที ค่ายกลวราหกของหลิงหยุนก็ค่อยๆสลายตัว หมอกหนาเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆและยอดฝีมือทั้งสามก็กำลังช่วยกันซัดฝ่ามือใส่ลูกเหล็กอย่างไม่หยุดยั้ง จนกระทั่งลูกเหล็กหลายลูกได้กระเด็นออกจากองศาของมันไปไกล และเวลานี้ก็สามารถมองเห็นยอดฝีมือทั้งสามได้อย่างชัดเจน ยอดฝีมือทั้งสามจากดินแดนทะเลใต้หนานหยางนี้ต่างก็มีรูปร่างผอมบาง และสูงราวหนึ่งเมตรเจ็ดสิบเซ็นติเมตร ผิวสีเข้ม ดวงตาสีเขียว แต่หนึ่งในนั้นกลับมีดวงตาสีแดงเข้ม และใบหน้ามีรอยแผลเป็นดูน่าหวาดผวายิ่งนัก เวลานี้ชายทั้งสามต่างก็มีกลิ่นอายสังหารคละคลุ้งรุนแรง แววตาของพวกเขาล้วนเย็นชา ต่างคนต่างก็นิ่งเงียบและชะงักงันไปชั่วขณะ ปัง! ชายผู้มีดวงตาสีแดงเข้มและมีแผลเป็นบนใบหน้ากำหมัดชกเข้าไปที่ลูกเหล็กขนาดใหญ่อีกหนึ่งลูกจนลอยละลิ่วออกไปพร้อมกับแววตาที่เป็นประกาย หลังจากที่หมอกค่อยๆจางลงจนกระทั่งหายไปในที่สุดนั้น เป็นการบ่งบอกว่าค่ายกลวราหกของหลิงหยุนได้หมดฤทธิ์แล้ว จากนั้นร่างทั้งสามก็กระโดดออกมาจากค่ายกลพร้อมๆกัน และแขนทั้งหกก็พุ่งเข้าใส่ร่างของหลิงหยุนกับหวังชงเซียวซึ่งกำลังเหาะอยู่กลางอากาศทันที แต่ในชั่วพริบตาเดียวหมอกพิษสีเขียวก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าหลิงหยุนกับหวังชงเซียว ส่วนยอดฝีมือทั้งสามนั้นก็ได้กระโดดหายเข้าไปในหุบเขาด้านหน้าทันที! แน่นอนว่าพวกเขาต้องการที่จะหนีออกไป! “หึ..ลูกไม้ตื้นๆ” หวังชงเซียวโคจรพลังปราณสีฟ้าปกป้องร่างของตนไว้มิหนำซ้ำยังเผื่อแผ่ไปถึงหลิงหยุนด้วย ในขณะที่สองมือก็ปัดป่ายหมอกพิษสีเขียวที่กระจายฟุ้งเต็มไปหมด “พิษนั่นทำอะไรข้าไม่ได้เจ้าไม่จำเป็นต้องใช้พลังปราณช่วยปกป้องข้า!”หลิงหยุนร้องบอกหวังชงเซียวพร้อมกับควบคุมกระบี่เหินยู่เจี้ยนให้พุ่งฝ่าหมอกพิษสีเขียวไปทันที!มีวิชาดาราคุ้มกายในระดับย่อยที่สิบสี่คอยปกป้องร่างกายเช่นนี้ไม่มีทางที่หมอกพิษจะสามารถแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของหลิงหยุนได้เป็นแน่..ฟิ้ว..เพียงแค่พริบตาเดียวหลิงหยุนก็สามารถเหาะตามยอดฝีมือทั้งสามไปได้ทัน!“โอ้..นี่มัน..”หวังชงเซียวเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่ตกตะลึงอีกครั้งเพราะเขาเห็นร่างของหลิงหยุนนั้นคล้ายมีลำแสงสีขาวเปล่งประกายออกมารอบตัว และลำแสงสีขาวนั้นก็ค่อยๆสว่างไสวยิ่งขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งสว่างเจิดจ้าไปทั่วทั้งป่า“นี่วิชาบ่มเพาะอันใดกันจึงได้มีพลังหยางบริสุทธิ์เช่นนี้ได้!”หวังชงเซียวที่ยังคงเหาะอยู่กลางอากาศห่างจากหลิงหยุนไปค่อนข้างไกลนั้นยังสามารถสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่ระอุขึ้นรอบๆได้และนี่คือวิชาหยางพิสุทธิ์ของหลิงหยุนนั่นเองเวลานี้ว่ามือข้างหนึ่งของเขาปรากกฏแสงสีขาวที่มีรูปร่างคล้ายกระบี่ขึ้น!นี่คือกระบี่หยางพิสุทธิ์!“พวกเจ้าเตรียมมอบชีวิตมาให้ข้าได้แล้ว!”ใช่ว่าหลิงหยุนต้องการที่จะใช้วิชาหยางพิสุทธิ์เพื่อโอ้อวดความสามารถของตนแต่เป็นเพราะยิ่งเข้าใกล้ยอดฝีมือทั้งสามมากเพียงใด เขาก็ยิ่งสัมผัสถึงปราณภูติผีรุนแรงที่พวยพุ่งออกมาจากร่างของทั้งสามคนมากเท่านั้น..พลังหยางที่บริสุทธิ์สามารถขับไล่ภูติผีวิญญาณได้!ชัวะ..ชัวะ.. ชัวะ..หลิงหยุนตวัดกระบี่หยางพิสุทธิ์ในมือเพียงแค่สามครั้งยอดฝีมือที่บ่มเพาะพลังด้วยปราณภูติผีทั้งสามก็ดูเหมือนจะสิ้นฤทธิ์ลง..เพียงแค่หลิงหยุนร่ายรำเพลงกระบี่นวสังหารกระบี่หยางพิสุทธิ์ของเขาก็ขยายยาวออกไปไกลถึงสามสิบเมตร และพุ่งแทงทะลุแผ่นหลังของยอดฝีมือทั้งสามสิ้นใจตายในทันที!หลังจากที่สังหารยอดฝีมือทั้งสามได้แล้วหลิงหยุนก็ยังไม่หยุดอยู่เพียงแค่นั้น เขาเหาะไปยืนตรงหน้าของชายดวงตาสีแดงเข้มซึ่งใบหน้ามีรอยแผลเป็น พร้อมกับเอื้อมมือออกไปคว้าบางสิ่งบางอย่างออกมา..แล้วแสงสีม่วงก็เปล่งประกายเจิดจ้าออกมาทันที!มันคือไขหยกม่วงที่เหออวี้ฉงประมูลได้และเวลานี้มันก็ได้ตกเป็นของหลิงหยุนแล้ว! ยอดฝีมือผู้บ่มเพาะพลังด้วยปราณภูติผีต่างก็คิดไม่ถึงว่าจะต้องเอาชีวิตของตนมาทิ้งที่นี่..หวังชงเซียวที่ยังคงเหาะอยู่กลางอากาศได้แต่ยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง!หลิงหยุนสามารถสังหารยอดฝีมือระดับห้าขั้นพลังเหนือธรรมชาติได้พร้อมกันถึงสามคนภายในเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตาเช่นนี้ การจู่โจมที่รุนแรง รวดเร็ว และว่องไวเช่นนี้ หวังชงเซียวจะสามารถต้านทานได้สักกี่ดาบกัน