บทที่ 1263 : การพบที่ไม่คาดคิด!

“เอาล่ะ..ไปส่งฉางหลิงก่อน!” ทันทีที่รถเคลื่อนออกจากคฤหาสนต์ตระกูลหลิงหลิงหยุนก็สั่งให้ขับไปส่งเฉินหลิงเป็นคนแรก เพราะมหาวิทยาลัยไชน่ามีเดียนั้นอยู่ทางด้านตะวันออกของถนนวงแหวนที่ห้าพอดี “ฉางหลิงวันนี้คนมากมายทีเดียว ไม่ต้องการให้พวกเราเข้าไปส่งข้างในก่อนจริงๆน่ะเหรอ” ฉางหลิงยิ้มหวานให้ก่อนจะตอบหลิงหยุนไปว่า“ไม่จำเป็น เมื่อวานเฉินเฉินพามาดูสถานที่ก่อนแล้ว ฉันรู้ว่าอะไรอยู่ตรงใหน เดี๋ยวจะไปเดินดูหอพักของมหาวิทยาลัยก่อนด้วย..” หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมกับถามย้ำอีกครั้ง“นี่เธอตัดสินใจที่จะอยู่หอพักของทางมหาวิทยาลัยจริงๆน่ะเหรอ” “อืมม..ฉันเองก็อยู่หอพักที่โรงเรียนมาตั้งนาน มาที่นี่คงหาเพื่อนใหม่ได้ไม่ยากนัก!” จากนั้นฉางหลิงก็รีบโบกมือลาทุกคนแล้วรีบหันหลังเดินเข้าไปในมหาวิทยาลัยทันที แต่เมื่อเข้าไปในมหาวิทยาลัยแล้ว ฉางหลิงก็รีบไปหลบมุมพร้อมกับน้ำตาไหลออกมาอาบแก้ม ต่อหน้าเกาเฉินเฉินกับหนิงหลิงยู่ เธอจำเป็นต้องเสแสร้งทำตัวให้แข็งแกร่งเช่นนั้นเอง –ไม่ต้องร้องไห้ไป..ผมจะมาเยี่ยมคุณแน่!- ระหว่างที่น้ำตากำลังไหลอาบแก้มนั้นเสียงปลอบโยนของหลิงหยุนก็ดังขึ้นข้างหูของตนเอง ฉางหลิงถึงกับตกใจอย่างมาก จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำตา จากนั้นจึงก้าวเดินเข้าไปเพื่อเริ่มต้นชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย.. …… มหาวิทยาลัยหยานจิงนั้นตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกเฉียงใต้ของคฤหาสน์ตระกูลหลิงและห่างกันเพียงแค่สิบกิโลเมตรเท่านั้น รถของหลิงหยุนมาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยหยานจิงราวสิบนาฬิกาสี่สิบหน้านาทีที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยที่ใหญ่ที่สุด และดีที่สุดในประเทศจีน แม้จะเป็นมหาวิทยาลัยที่มีพื้นที่กว้างขวางใหญ่โต แต่วันนี้กลับมีผู้คนพลุกพล่านอยู่ทั่วทุกหนทุกแห่ง “ว้าว..มหาวิทยาลัยหยานจิง หรือสวรรค์กันแน่!” ทันทีที่ทั้งห้าคนก้าวเท้าลงจากรถหลิงหยุนและคนอื่นๆต่างก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง.. นั่นเพราะหลิงหยุนนั้นมีใบหน้าที่หล่อเหลายิ่งนักส่วนเกาเฉินเฉิน หนิงหลิงยู่ และฉีเสี่ยวชิงที่ยืนอยู่นั้น ก็มีใบหน้าที่สวยงามอย่างหาใครเปรียบได้ยาก! ส่วนตี้เสี่ยวอู๋นั้นก็รูปร่างสูงใหญ่และสง่างาม ดูคล้ายกับบอดี้การ์ดหนุ่มหล่อที่มาคอยคุ้มครองหนุ่มสาวทั้งสี่.. ไม่ว่าใครเห็นก็ต้องหันมองจนเหลียวหลัง.. “ว้าว!ดูสิเธอ.. หล่อยังกับเทพบุตร! ไม่น่าเชื่อว่ามหาวิทยาลัยหนานจิงจะมีนักศึกษาชายหน้าตาหล่อแบบนี้อยูด้วย โชคดีจังที่ฉันสอบเข้าที่นี่ได้!” “นี่..สาวสวยสองคนนั่นเรียนคณะไหนวะ” ทั้งนักศึกษาหญิงและชายต่างก็พากันจ้องมองและวิพากษ์วิจารณ์ถึงกลุ่มของหลิงหยุนกันมากมาย “เป็นไปได้ยังไงปกติฉันไม่เคยเห็นมหาวิทยาลัยหยานจิงมีนักศึกษาหน้าตาหล่อย แล้วก็สวยแบบนี้มาก่อนเลย!” “นั่นสิ!ส่วนใหญ่คนสวยๆ ก็ไปเรียนด้านการแสดงจนหมด!” “แต่ตอนนี้มีดาวเด่นมาพร้อมกันถึงสี่ดวงเชียวนะ!” หลิงหยุนได้ยินคำวิพาษ์วิจารณ์ทำนองนี้มานับครั้งไม่ถ้วนเขาจึงไม่ใส่ใจนัก และรีบเดินนำคนทุกคนไปทันที “พวกเรามารายงานตัวครับ..”หลิงหยุนเดินนำทุกคนไปที่โต๊ะยาวพร้อมกับร้องบอกเจ้าหน้าที่ที่นั่งประจำอยู่..“เอ่อ..”คำพูดประโยคนี้ของหลิงหยุนทำให้หลายคนที่ได้ยินถึงกับตกตะลึงและต่างก็นิ่งเงียบพร้อมกับคิดในใจว่า‘มารายงานตัวจริงๆเหรอ’“โอ้..ยินดีต้อนรับนักศึกษาใหม่!”เจ้าหน้าที่ซึ่งอยู่ตรงหน้าหลิงหยุนเป็นฝ่ายพูดขึ้นพร้อมกับเอ่ยถามต่อว่า “แล้วอยู่คณะไหนกันบ้างล่ะ”หลิงหยุนตอบไปว่า“ผมอยู่คณะแพทย์ศาสตร์ครับ”“คณะธรณีฟิสิกส์ค่ะ”หนิงหลิงยู่ตอบ“คณะบริหารธุรกิจค่ะ”ฉีเสี่ยวชิงตอบเช่นกัน“ประวัติศาสตร์ค่ะ”เกาเฉินเฉินตอบ แม้เกาเฉินเฉินจะพลาดการสอบเข้ามหาวิทยาลัยโดยตรงแต่ด้วยอำนาจบารมีของเกาจิ้นสง ก็ทำให้เธอสามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยหยานจิงได้ไม่ยากนักศีกษาใหม่ต่างก็พากันยืนมองด้วยความตกตะลึงเมื่อได้ยินว่าทั้งสี่คนคือนักศึกษาของมหาวิทยาลัยหยานจิงทั้งหมด!ไม่เพียงแค่นักศึกษาใหม่ที่ตกใจแม้แต่เจ้าหน้าที่ของทางมหาวิทยาลัยเองก็ตกใจไม่น้อยเช่นกัน เมื่อตั้งสติได้จึงรีบถามหาเอกสารที่จำเป็น“พวกเธอนำหนังสือตอบรับจากทางมหาวิทยาลัยกับบัตรประจำตัวประชาชนมาด้วยมั๊ย”“คณะบริหารเชิญทางซ้ายมือเลยจ้ะส่วนคณะธรณีวิทยาก็ทางขวานะ ประวัติศาสต์มาหาฉันเลยได้เลย..”“ส่วนพ่อหนุ่มหน้าตาหล่อคณะแพทย์ศาสตร์เดี๋ยวไปรายงานตัวที่คณะโดยตรงได้เลย!” หลิงหยุนพยักหน้ารับรู้ส่วนหญิงสาวทั้งสามก็แยกย้ายกันไปรายงานตัวตามที่เจ้าหน้าที่ชี้บอก“ฮ่า..ฮ่า.. ต่อไปคณะบริหารของเราก็จะมีสาวสวยแล้ว!”“นั่นสิ..ประวัติศาสตร์ก็ไม่น้อยหน้านะ!”ระหว่างขั้นตอนการรายงานตัวต่างก็มีเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นมาไม่หยุดหลิงหยุนรีบเดินแยกออกมาและตรงไปที่รถทันทีในบรรดาสาวงามทั้งสามคนมีเพียงฉีเสี่ยวชิงเท่านั้นที่เลือกอยู่หอพักของทางมหาวิทยาลัยหนิงหลิงยู่ไปอยู่ที่บ้านซึ่งตระกูลฉินซื้อไว้ให้เพื่อสะดวกต่อการฝึกฝนวิชาของนางเอง ส่วนเกาเฉินเฉินก็อยู่ที่บ้านตระกูลหลิงกับหลิงหยุนเช่นเดิมหลังจากรายงานตัวเสร็จสิ้นตี้เสี่ยวอู๋ก็ขับรถไปส่งฉีเสี่ยวชิงที่หอพักก่อน แล้วจึงค่อยไปส่งหนิงหลิงยู่ที่บ้าน หลังจากช่วยหนิงหลิงยู่จัดบ้านเรียบร้อยแล้วหลิงหยุนจึงชวนทุกคนออกไปกินข้าว “เอาล่ะ.. ไปหาอะไรกินฉลองกันดีกว่า!”หลังจากนั้นหลิงหยุนก็นัดหมายหญิงสาวที่เหลือแล้วทั้งห้าคนก็ออกไปหาข้าวฉลองกันอย่างมีความสุข และในเวลาบ่ายสองโมงครึ่ง ก็ได้ขับรถไปที่คณะแพทย์ศาสตร์ซึ่งอยู่ห่างจากคณะอื่นๆไปราวหกกิโลเมตร