บทที่ 1271 : ของกำนัลและคำขอร้อง!

เวลานี้ทั้งหลิงหยุนและหลิงซวี่สองพี่น้องก็ได้กำจัดกำแพงในใจของตนลงได้ เมฆหมอกที่เคยครอบคลุมจิตใจก็พลันมลายหายไปเช่นกัน ในที่สุดต่างฝ่ายต่างก็ยอมรับกันด้วยความเต็มใจ! เสียงร้องไห้ของหลิงซวี่ทำให้ต่งยั่วหลานที่อยู่ในห้องนอนถึงกับตกใจและรีบวิ่งออกมาดูทันที แต่เมื่อได้เห็นภาพสองพี่น้องยืนกอดกันเช่นนี้ นางก็ได้แต่ยืนนิ่ง.. “ดี!ดีมาก!” ต่งซานชวนพูดได้เพียงเท่านั้นก็หันไปสั่งหลิงซวี่ว่า“ซวี่เอ๋อ เจ้าเลิกงอแงกับพี่ชายได้แล้ว ไปเร็ว.. ไปหยิบเหล้าเหมาไถอายุสามสิบปีมาให้ตา คืนนี้ตามีความสุขมากต้องดื่มให้เต็มที่!” “ค่ะท่านตา..” หลิงซวี่ตอบรับอย่างรวดเร็วพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาและหันไปหัวเราะให้หลิงหยุน แล้วรีบวิ่งออกไปทันที ในเมื่อหลิงหยุนตั้งใจที่จะมาคาราวะต่งซานชวนเขาจึงตั้งใจที่จะอยู่ร่วมฉลองกับครอบครัว และไม่รีบร้อนที่จะกลับไปนัก ต่อให้หลิงหยุนจะกลับ ทั้งต่งซานชวน ต่งยั่วหลาน และหลิงซวี่ก็คงไม่ยินยอมเป็นแน่ ต่งยั่วหลานจัดการทำอาหารออกมาเต็มโต๊ะและทุกคนก็นั่งรับประทานร่วมกันอย่างมีความสุข.. “ท่านป้าต่งข้ากินไม่ไหวแล้ว!” หลิงหยุนบ่นอุบอิบเมื่อต่งยั่วหลานและหลิงซวี่ซึ่งนั่งข้างๆคอยคีบอาหารอาหารเติมให้เขาเรื่อยๆ “หลิงซวี่เจ้าคงลืมพี่สาวเช่นข้าหมดแล้วสินะ ในใจของเจ้าคงมีแต่พี่ชาย” หลิงซิ่ววางตะเกียบลงพร้อมกับหันไปบอกหลิงซวี่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง.. หลิงซวี่รีบหันไปยิ้มให้หลิงซิ่วพร้อมกับพูดเอาใจ“พี่หลิงซิ่ว ท่านก็กินเร็วเข้า..” หลังจากที่รับประทานอาหาไปได้ครู่ใหญ่หลิงหยุนจึงหันไปพูดกับต่งซานชวนว่า “ท่านตาต่ง ในเมื่อท่านตอบรับที่จะไปช่วยดูแลกิจการให้กับตระกูลหลิงแล้ว ข้ามีสองเรื่องที่ต้องบอกกับท่าน..” “เจ้าพูดมาได้เลย..”ต่งซานชวนร้องบอกหลิงหยุนอย่างอารมณ์ดี “เรื่องแรก..ในเมื่อท่านตามาช่วยงานให้ตระกูลหลิงเช่นนี้ จึงต้องพูดคุยเรื่องค่าตอบแทนที่เหมาะสม หรือการตอบแทนด้วยวิธีการใดวิธีการหนึ่ง” แต่คิดไม่ถึงว่าต่งซานชวนตอบกลับมาเพียงแค่สั้นๆ“ไม่จำเป็น!” “เอ่อ..”หลิงหยุนถึงกับพูดอะไรไม่ออก ต่งซานชวนยกมือขึ้นชี้หน้าตนเองพร้อมกับพูดต่อว่า“หลิงหยุน เจ้าคิดว่าข้าเพิ่งจะอายุยี่สิบหรืออย่างไร” จากนั้นก็ยกมือขึ้นชี้ไปรอบๆห้อง“เจ้าคิดว่าข้ายังขาดสิ่งใดอีก ยังมีสิ่งใดในชีวิตนี้ที่ข้าอยากได้อีกรึ?” “ค่าตอบแทนงั้นรึ!นี่เจ้าต้องการฉีกหน้าข้าหรือยังไง?” “เมื่อครู่เจ้าพูดเองว่าพวกเราล้วนเป็นคนในครอบครัวไม่ใช่รึเช่นนี้แล้วเจ้าคิดว่าตาเฒ่าแซ่ต่งเช่นข้าควรต้องได้รับสิ่งใดตอบแทนจากตระกูลหลิงเล่า?” หลิงหยุนถึงกับอึ้งไปแต่ในที่สุดก็เอ่ยออกมาว่า “ท่านตา.. เป็นความผิดของข้าเอง ข้าไม่ควรเอ่ยเรื่องนี้ขึ้นมา!” หลิงซิ่วกับหลิงซวี่เห็นสีหน้าของหลิงหยุนก็พากันหัวเราะคิกคัก..“อย่าได้พูดเรื่องนี้อีกล่ะ!”ต่งซานชวนย้ำด้วยน้ำเสียงหนักแน่ก่อนจะพูดต่อว่า“หลิงหยุนเวลานี้ข้าไม่ได้ขาดแคลนสิ่งใด ในเมื่อหลานสาวของข้าแซ่หลิง ข้าเองก็เสมือนคนในตระกูลหลิงด้วยเช่นกัน ข้ายังต้องการเงินทองของตระกูลหลิงไปทำไมอีกเล่า”“เจ้าพูดเรื่องที่สองมาได้เลย..”หลิงหยุนยกมือขึ้นเกาศรีษะแล้วรีบบอกกับต่งซานชวนทันที“ท่านตา ข้าจะซื้อบ้านอีกหลังที่ติดกับบ้านตระกูลให้ท่านอยู่ ท่านจะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาเช่นนี้”ต่งซานชวนยิ้มพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย“เป็นความคิดที่ดีทีเดียว แต่เรื่องบ้านไม่จำเป็นต้องให้เจ้าซื้อให้ ข้าซื้อเองได้!”หลิงหยุนถึงกับแอบถอนหายใจและได้แต่คิดว่าชายชราผู้นี้ช่างเป็นคนเถรตรงยิ่งนัก!…….ทั้งหมดนั่งดื่มฉลองกันต่อจนกระทั่งเวลาสามทุ่มตรงหลิงซิ่วก็ได้โทรศัพท์จากหลิงเย่วสั่งให้รีบกลับบ้าน นางและหลิงหยุนจึงต้องขอตัวกลับระหว่างทางที่ขับรถกลับนั้นหลิงซิ่วก็ได้ขอให้หลิงหยุนเล่าเรื่องที่เคยพบกับหลิงซวี่ครั้งแรกให้ฟังอย่างละเอียด จากนั้นจึงได้แต่พึมพำออกมาว่า“เฮ้อ..เหตุใดท่านลุงสามจึงไม่เข้าใจอะไรง่ายๆเหมือนกับเจ้านะ”หลิงหยุนจึงตอบกลับไปทันที“ใช่ว่าท่านพ่อไม่เข้าใจ แต่ท่านพ่อแบกหลายสิ่งหลายอย่างไว้บนบ่ามากจนเกินไปต่างหาก!”หลิงซิ่วเองก็พอเข้าใจจึงได้แต่หัวเราะออกมาพร้อมกับเอ่ยชมหลิงหยุน“เจ้าเด็กแสบ เจ้าเป็นคนที่สามารถแก้ปัญหาได้อย่างงดงามที่สุดเท่าที่ข้าเคยพบมา ไม่ว่าปัญหาอะไรหากอยู่ในมือเจ้า ดูเหมือนจะมีทางออกที่ดีเสมอ..”“ฮ่า..ฮ่า.. ฮ่า..”หลิงหยุนหัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับตอบหลิงซิ่วไปด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ“เจ้าก็รู้ว่าข้าเป็นคนเฉลียวฉลาด แล้วก็ไอคิวสูงมาก!”จากนั้นหลิงหยุนก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย“พี่หลิงซิ่ว เจ้ารู้หรือไม่เหตุใดท่านลุงสองจึงต้องเร่งให้เรารีบกลับ”“รู้สิ!แล้วก็เป็นเรื่องดีด้วย”หลิงซิ่วหันไปยิ้มให้หลิงหยุนพร้อมกับถามขึ้นว่า“เจ้าอยากจะสร้างบ้านหลังใหม่ให้กับตระกูลหลิงไม่ใช่รึ เวลาพวกเขากำลังคุยกันเรื่องซื้อที่ดินอยู่ไงล่ะ!”“งั้นรึ!”…………กลางดึกเช่นนี้ถนนหนทางจึงโล่งทั้งคู่กลับมาถึงตระกูลหลิงภายในเวลาเพียงแค่ยี่สิบนาทีเท่านั้น ทันทีที่ลงจากรถ หลิงหยุนก็รีบตรงดิ่งไปที่ห้องรับแขกในสวนด้านหน้าทันทีภายในห้องรับแขกมีผู้คนอยู่มากมายไม่ว่าจะเป็นหลิงเสี่ยว หลิงเย่ว เกาซิงฉาง ถังเมิ่ง และคนของตระกูลหลี่ ทั้งหมดกำลังนั่งดื่มน้ำชารอคอยการกลับมาของหลิงหยุนหลิงหยุนเดินเข้าไปในห้องรับแขกพร้อมกับทักทายหลิงเสี่ยวหลิงเย่ว และเกาซิงฉางจากนั้นจึงหันไปทางถังเมิ่งพร้อมกับกระเซ้าว่า“ว่าไงถังเมิ่ง..ในที่สุดฉันก็ได้พบหน้านายจนได้! แล้วนี่นายมาทำอะไร”ตั้งแต่วันที่ส่งเซิ่งหยิงหยิงกลับบ้านจนกระทั่งถึงวันนี้ทั้งถังเมิ่งและหลิงหยุนต่างก็ยังไม่ได้พบหน้ากันอีกเลย ตลอดเวลาเกือบหกวันมานี้ ทั้งหลิงหยุนและถังเมิ่งต่างก็มีภารกิจยุ่งเหยิง จึงคลาดกันตลอด..