บทที่ 1277 : ถูกชะตา!

“ซิงเฉินเจ้าเลือกที่พักได้ยอดเยี่ยมนักที่นี่ทิวทัศน์งดงามยิ่ง!” หลิงหยุนยืนชื่นชมทัศนียภาพที่งดงามจากหน้าต่างห้องนอนภายในโรงแรมอย่างมีความสุขและอดที่จะเอ่ยชมเย่ซิงเฉินออกมาไม่ได้ หลังจากที่หลิงหยุนได้บอกหมายกำหนดการเดินทางให้กับเย่ซิงเฉินรู้นางก็ได้ทำการจองโรงแรมห้าดาวหรูหราแห่งนี้ในทันที โรงแรมนี้ตั้งอยู่ใกล้กับทะเลสาบชิงซาน บรรยากาศของโรงแรมที่รายล้อมด้วยทะเลสาบจึงงดงามยิ่งนัก หนานชางเป็นเมืองที่มีแม่น้ำดังสามสายไหลมารวมกันจนเกิดเป็นทะเลสาบขนาดใหญ่ที่สุดของประเทศจีนชื่อว่าทะเลสาบผอหยาง เครื่องบินส่วนตัวของหลิงหยุนก็ได้บินผ่านทะเลสาบผอหยางแห่งนี้ด้วยและหลิงหยุนก็ได้ชื่นชมทิวทัศน์ที่งดงามของทะเลสาบแห่งนี้ตั้งแต่อยู่บนเครื่องแล้ว เขาหลงหู่ตั้งอยู่ในเขตเมืองอิงถานและอยู่ทางด้านทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองหนานชาง หากขับรถไปก็ใช้เวลาราวสองชั่วโมง เย่ซิงเฉินได้ทำการจองโรงแรมแห่งนี้ไว้ให้หลิงหยุนกับทุกคนทั้งชั้นซึ่งมีห้องสูทอยู่ทั้งหมดสิบแปดห้อง เย่ซิงเฉินต้องใช้เงินในการจองโรงแรมครั้งนี้มากกว่าหกหมื่นหยวน แต่นั่นไม่ได้มีปัญหาอะไรสำหรับนางเลยแม้แต่น้อย “เจ้าอยู่ปักกิ่งก็มีแต่ภารกิจรัดตัวอีกทั้งยังสังหารศัตรูไม่เว้นวัน อย่างน้อยสองวันที่พักอยู่ที่นี่เจ้าก็จะได้พักผ่อนอย่างเต็มที่บ้าง!” เย่ซิงเฉินซึ่งยืนอยู่ข้างหลิงหยุนเอ่ยตอบจนกระทั่งถึงตอนนี้นางก็ยังคงไม่กลับไปที่ห้องพักของตน “อืมม” หลิงหยุนพยักหน้ายิ้มๆ“น่าเสียดายที่มีเวลาพักผ่อนเพียงแค่สองวัน หลังจากนั้นก็ไม่รู้ว่าต้องฆ่าคนตายอีกเท่าไหร่” “ผิดแล้ว..เรื่องนี้เป็นเรื่องของข้าไม่เกี่ยวกับเจ้า!” เย่ซิงเฉินยิ้มเย็นชาพร้อมตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย.. หลิงหยุนยิ้มหยันพร้อมตอบกลับไปว่า“เมื่อสี่เดือนก่อนหน้านี้ เจ้าออกล้างแค้นให้กับท่านพ่อและท่านแม่ของข้า ภายในเวลาแค่เดือนเดียวก็สามารถกำจัดสำนักต่างๆ และตระกูลน้อยใหญ่ได้เป็นสิบ นั่นย่อมเป็นการส่งสัญญาณบางอย่างออกไปแล้ว..” ธิดาพรรคมารกำลังกลับมาล้างแค้นเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อสิบแปดปีก่อน! “ส่วนข้าก็แซ่หลิงมีหรือที่จะยอมมองคนที่บีบคั้นพ่อแม่ตัวเองเฉยๆได้!” “อีกอย่างข้าเองก็มีกระบี่โลหิตแดนใต้อยู่ในมือ ผู้ใดครอบครองกระบี่โลหิตแดนใต้ ผู้นั้นคือเทพแห่งมาร! เช่นนี้แล้วงานชุมนุมพรรคมารในครั้งนี้ใช่ว่าจะเกี่ยวข้องกับเจ้าผู้เดียว แต่ยังเกี่ยวพันถึงข้าด้วย..” “ตลอดระยะเวลามากกว่าหนึ่งเดือนที่ข้าอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลหลิงชาวยุทธภพเองต่างก็ล่วงรู้กันหมดแล้วว่าข้าคือทายาทตระกูลหลิง ชาวยุทธเองย่อมต้องตระหนักว่าข้ามาที่นี่เพื่อล้างแค้นให้กับพ่อแม่เช่นกัน” “ชาวยุทธที่มักอ้างตัวอยู่ฝ่ายธรรมะที่จริงล้วนเต็มไปด้วยกิเลสและกลัวตาย พวกมันต่างก็รู้ว่าข้าแข็งแกร่งมากขึ้นทุกวัน มีหรือที่จะไม่หารือกันเพื่อที่จะร่วมมือกันสังหารข้าก่อนที่ข้าจะแข็งแกร่งไปมากกว่านี้” หลิงหยุนบอกจุดประสงค์ในการมางานชุมนุมชาวยุทธครั้งนี้ให้กับเย่ซิงเฉินรู้จากนั้นจึงหันไปย้ำกับนางอีกครั้งว่า “ฉะนั้นแล้ว..งานชุมนุมชาวยุทธครั้งนี้มีขึ้นเพื่อให้พวกเราสองคนทำการล้างแค้นต่างหากเล่า!”ไม่เช่นนั้น..ครั้งนี้หลิงหยุนคงไม่พาตี้เสี่ยวอู๋ โม่วู๋เตา รวมทั้งฉินตงเฉี่วย เย่ซิงเฉิน จินเหยียว เสี่ยวเม่ยเม่ย และแวมไพร์ทั้งห้ามาด้วยเป็นแน่ ยังมีหวังชงเซียว เหมี่ยวเสี่ยวเหมาและไป๋เซียนเอ๋อที่เพิ่งมาถึงโรงแรมเช่นกันรวมแล้วฝ่ายหลิงหยุนมีทั้งหมดสิบห้าคนพรรคมารสามคนคือเย่ซิงเฉิน จินเหยียว และเสี่ยวเม่ยเม่ย แวมไพร์ห้าตน ปีศาจจิ้งจอกหนึ่งตน และมนุษย์อีกห้าคนครั้งนี้หลิงหยุนและพรรคมารมาเพื่อตบหน้าเหล่าชาวยุทธภพ!พวกเจ้าจัดงานชุมนุมชาวยุทธขึ้นเพื่อหาทางปราบพรรคมารข้าก็จะพาคนของข้าถล่มพวกเจ้าให้ราบเป็นหน้ากอง!“ได้!คืนนั้นพวกเราจะร่วมมือกันสังหารพวกมันทุกคน เพื่อเป็นการแก้แค้นให้กับท่านอาจารย์กับท่านลุงหลิง!”เย่ซิงเฉินหัวเราะเสียงดังแววตาของนางเป็นประกายสังหารขึ้นมาทันที ตลอดระยะเวลาสิบแปดปีที่นางอยู่กับหยินชิงเฉวียนมา นางต้องพบเห็นความเจ็บปวดใจแสนสาหัสของอาจารย์ตลอดทั้งวันทั้งคืน จึงได้แต่เก็บความคับแค้นใจนี้เอาไว้ ก่อนหน้านี้เย่ซิงเฉินยังคิดว่านางจะต้องจัดการล้างแค้นคนเหล่านี้ด้วยตัวคนเดียวแต่ตอนนี้กลับมีหลิงหยุนต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับตนไปด้วย!ระหว่างนั้นเครื่องมือสื่อสารในมือของหลิงหยุนก็ดังขึ้นปรากกฏว่าเป็นเหมี่ยวเสี่ยวเหมาที่โทรเข้ามา“เจ้าเข้ามารอที่ล็อบบี้โรงแรมเดี๋ยวข้าจะลงไปรับ!”ตั้งแต่เดินทางออกจากจิงฉูมานานนับเดือนหลิงหยุนเองก็ไม่รู้ว่าทั้งเหมี่ยวเสี่ยวเหมากับไป๋เซียนเอ๋อนั้นก้าวหน้าไปมากเพียงใดแล้ว เขาจึงกระหายใคร่รู้ยิ่งนักหลิงหยุนเปิดจิตหยั่งรู้ของตนออกสำรวจดูและรถหรูคันหนึ่งก็กำลังแล่นเข้ามาในโรงแรมอย่างช้าๆ ภายในรถมีหญิงสาวสองคนนั่งอยู่ ซึ่งก็คือเหมี่ยวเสี่ยวเหมากับไป๋เซียนเอ๋อนั่นเอง“หึ!” เย่ซิงเฉินเองก็เปิดจิตหยั่งรู้ออกดูเช่นกันเมื่อพบว่าภายในรถมีหญิงสาวหน้าตางดงามอยู่ถึงสองคน น้ำเสียงและสายตาของนางก็เปลี่ยนเป็นขุ่นมัวทันที“อะแฮ่ม..เจ้าเองก็อย่าคิดมากจนเกินไป! ข้าจะลงไปรับพวกนางก่อน..”หลิงหยุนรู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่อธิบายได้ลำบากเขาจึงรีบหาข้ออ้างหนีออกจากห้องให้เร็วที่สุด“เจ้าเด็กดื้อคอยข้าด้วย!”ฉินตงเฉี่วยที่ออกมาจากห้องพักของตนก็รีบร้องตะโกนเรียกหลิงหยุน และวิ่งตามออกไปเช่นกัน เพราะเมื่อครั้งที่อยู่จิงฉูนั้นฉินตงเฉี่วยเองก็ค่อนข้างสนิทสนมกับเหมี่ยวเสี่ยวเหมา และไป๋เซียนเอ๋อไม่น้อย เมื่อทั้งคู่มาถึงนางจึงต้องการลงไปต้อนรับ“โอ้เสี่ยวเหมาไม่เลวทีเดียว! ขั้นเซียงเทียน-3 แล้วรึ!”หลิงหยุนลงไปถึงล็อบบี้จึงรีบร้องทักทายเหมี่ยวเสี่ยวเหมาทันทีส่วนไป๋เซียนเอ๋อก็รีบร้องตะโกนทักทายหลิงหยุน และโผเข้าหาอ้อมกอดของเขาทันที“พี่หลิงหยุน!”“เซียนเอ๋อ..เจ้ากอดข้าแน่นจนหายใจไม่ออกแล้ว!”