บทที่ 1278 : ธิดาเหมี่ยวเจียง!

สายตาของจินเหยียวเหลือบมองไปทางรถของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาที่ขับอยู่ด้านหน้านางหวนระลึกถึงอดีต พร้อมตอบคำถามของหลิงหยุนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ข้ารู้สึกถูกชะตากับนางยิ่งนัก!” “เมื่อครั้งที่ข้ายังเป็นเด็กสาวอายุสิบห้าถึงสิบหกปีเห็นจะได้ข้าฝึกฝนการใช้พิษจนเก่งกาจยิ่งนัก แต่เป็นเพราะยังเด็กจึงใจร้อน เมื่อเกิดการโต้เถียงกับคนที่นั่น ข้าจึงแอบหนีออกมาอาศัยอยู่ในเซียงซีเพียงลำพัง ครั้งหนึ่งข้าต้องสู้กับชาวเซียงซีจำนวนมากจนเกือบถูกฆ่าตาย แต่ในที่สุดก็ช่วยพี่สาวไว้ได้ นับแต่นั้นมาข้าจึงได้ติดตามพี่ชิงเฉวียนไปอยู่ที่พรรคมาร..” จินเหยียวบอกเล่าชีวิตเดิมของตนให้กับหลิงหยุนฟัง“ข้ายังจำได้ว่าในสายตาของข้าเวลานั้น พี่ชิงเฉวียนไม่ต่างจากนางฟ้า นางปฏิบัติต่อข้าดีเสียยิ่งกว่าพี่สาวแท้ๆของข้าเสียอีก เมื่อข้าต้องการฝึกฝนวรยุทธ พี่ชิงเฉวียนก็ได้ถ่ายทอดวิชาให้กับข้าอย่างเต็มที่ เพียงแค่สองปีข้าก็สามารถเข้าสู่ด่านสุดท้ายขั้นเซียงเทียนได้แล้ว!” “พี่ชิงเฉวียนมักเอ่ยชมเชยข้าอยู่เสมอนางบอกว่าในบรรดาน้องๆของนางนั้น แม้แต่ชิงหลวนกับชิงเฟิงก็ยังไม่อาจเทียบข้าได้..” เมื่อพูดมาถึงตอนนี้ใบหน้าของจินเหยียวก็เปี่ยมไปด้วยความสุขจนต้องยิ้มออกมา “ข้าตามติดพี่ชิงเฉวียนไม่ห่าง ไม่ว่าจะฝึกวิชา หรือเดินทางไปตามที่ต่างๆอย่างมีความสุข ข้าไม่อยากจากนางไปไหนอีกแล้ว นับแต่นั้นมาจึงไม่เคยกลับไปที่หมู่บ้านชาวเหมี่ยวเจียงอีกเลย” “แต่ช่วงเวลาแห่งความสุขก็อยู่กับข้าเพียงแค่สองหรือสามปีเท่านั้นเพราะหลังจากที่พี่ชิงเฉวียนได้พบกับพ่อของเจ้า ก็เกิดเหตุการณ์อย่างที่เจ้ารู้ นางถูกนำตัวกลับไปพรรคมารและให้กำเนิดเจ้า ข้ายังจำได้ว่านางมีความสุขยิ่งนัก..” “พี่ชิงเฉวียนให้กำเนิดเจ้าได้ไม่ถึงครึ่งเดือนผู้เฒ่าพรรคมารทั้งสิบสองคนก็สั่งให้นางเข้าร่วมพิธีบูชายัญ แต่เมื่อนางกลับมาก็พบว่าเส้นลมปราณหยางเจี๋วยของเจ้าได้ถูกคนทำลายไปแล้ว แม้นางจะโกรธมาก แต่นางก็รู้ว่าด้วยพลังของนางในเวลานั้น ย่อมไม่อาจเอาชนะผู้เฒ่าทั้งสิบสองคนและผู้คุ้มกฏอีกแปดคนได้ ในที่สุดนางจึงตัดสินใจให้ข้านำเจ้าหนีออกมาจากแดนต้องห้ามของพรรคมาร!” “พี่ชิงเฉวียนเป็นหญิงที่เฉลียวฉลาดอย่างหาใครเทียบได้ยากนักพวกเราสองคนวางแผนกันอย่างรอบคอบ ด้วยเหตุนี้ข้าจึงสามารถพาเจ้าหนีออกจากดินแดนต้องห้ามได้ไม่ยาก แต่กลับคิดไม่ถึงว่าทันทีที่ออกมาได้ กลับถูกซือกงถูไล่ฆ่า..” “แผนการที่พวกเราวางไว้แต่แรกคือนำเจ้ากลับไปอยู่ที่เผ่าเหมี่ยวเจียง และข้าจะเลี้ยงดูเจ้าจนเติบใหญ่ ด้วยเหตุนี้ข้าจึงมุ่งหน้าไปทางทิศใต้ แต่คิดไม่ถึงว่าเมื่อผ่านเมืองจิงฉูกลับถูกซือกงถูดักรออยู่ที่นั่น แล้วหลังจากนั้น..” จินเหยียวหยุดเล่าเพียงแค่นั้นเพราะเรื่องราวหลังจากนั้นหลิงหยุนเองก็ได้รับรู้หมดแล้ว.. จากนั้นนางจึงเงยหน้าขึ้นจ้องมองไปทางรถของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาที่อยู่ด้านหน้าอีกครั้งพร้อมกับพูดยิ้มๆ “หากครั้งนั้นข้าสามารถนำเจ้ากลับไปเลี้ยงดูที่เผ่าเหมี่ยวเจียงได้สำเร็จเจ้ากับแม่นางผู้นั้นจะต้องเติบโตขึ้นมาพร้อมกัน..” หลิงหยุนถึงกับนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยก่อนจะถามกลับไปทันที“ท่านน้าจินเหยียว นี่ท่านรู้จักกับย่าของเหมี่ยวเสี่ยวเหมาที่ชื่อเหมี่ยวเฟิงหวงงั้นรึ” “แน่นอนข้าย่อมรู้จัก!” จินเหยียวยิ้มให้หลิงหยุน“ในเผ่าเหมี่ยวเจียงของเรามีหญิงสาวที่ชุบเลี้ยงหนอนกู่ และฝึกฝนการใช้พิษมากมาย วิชาเหล่านี้จะถูกถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น แต่ละหมู่บ้านล้วนฝึกฝนหญิงสาวขึ้นมาเพื่อแข่งขันคัดเลือกเป็นธิดาเหมี่ยวเจียง!” “เมื่อครั้งที่ข้าอายุได้สิบกว่าปีเหมี่ยวเฟิงหวงเป็นธิดาเหมี่ยวเจียงก่อนรุ่นของข้าหนึ่งรุ่น อีกทั้งยังเชี่ยวชาญการใช้หนอนกู่ยิ่งนัก มีหรือที่ชาวเหมี่ยวเจียงจะไม่รู้จักนาง” “ส่วนตัวนางเองก็ไม่เพียงแค่รู้จักข้าแต่ยังเลี้ยงดูข้ามาอย่างดี และเมื่อใดที่ข้าอายุครบสิบแปดปี ข้าก็จะได้ขึ้นเป็นธิดาเหมี่ยวเจียงรุ่นต่อไป แต่น่าเสียดาย พออายุได้สิบหกปีข้าก็หนีออกมาจากที่นั่นเสียก่อน แล้วก็ไม่เคยกลับไปอีกเลย…” หลิงหยุนฟังแล้วก็ได้แต่คิดในใจว่าที่แท้พวกนางก็นับเป็นครอบครัวเดียวกันจึงได้เอ่ยถามต่อทันที“ท่านน้ารู้เรื่องระหว่างเหมี่ยวเฟิงหวงกับท่านเสี่ยวหมอเทวดาหรือไม่”“ข้าเคยได้ยินมาบ้าง…”จินเหยียวพยักหน้า “แต่เรื่องนี้ชนชาวเหมี่ยวเจียวต่างก็เลือกที่จะนิ่งและไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยหรือพูดถึงนัก..”ในที่สุดหลิงหยุนก็ได้รู้ว่าเหมี่ยวเฟิงหวงก็คือธิดาเหมี่ยวเจียงและจินเหยียวก็คือผู้ที่นางตั้งใจจะให้มารับตำแหน่งนี้ต่อจากนาง แต่เพราะจินเหยียวเลือกที่จะหนีออกไปเช่นนี้ ความสัมพันธ์ที่ดีจึงกลับกลายเป็นห่างเหินหากนับจากรุ่นของเหมี่ยวเฟิงหวงเหมี่ยวเสี่ยวเหมาจึงน่าจะเป็นผู้ที่นางตั้งใจเลี้ยงดูปลูกฝัง เพื่อให้มารับตำแหน่งธิดาเหมี่ยวเจียงรุ่นที่สามเป็นแน่มิน่า..ทันทีที่จินเหยียวพบหน้าเหมี่ยวเสี่ยวเหมา นางจึงได้มีท่าทีแปลกประหลาดเช่นนั้น!“ท่านน้าจินเหยียวท่านควรจะบอกเรื่องนี้กับเหมี่ยวเสี่ยวเหมาไปตามตรง ข้าคิดว่านางเองก็คงดูออกเช่นกันว่าท่านก็ชุบเลี้ยงหนอนกู่!”จินเหยียวพยักหน้า“สำหรับหญิงชาวเหมี่ยวเจียงที่ชุบเลี้ยงหนอนกู่ หากขั้นกำลังไม่ได้แตกต่างกันมากนัก ย่อมต้องมองอีกฝ่ายออกเช่นกัน”จินเหยียวหัวเราะออกมาเบาๆ“เด็กสาวเหมี่ยวเสี่ยวเหมาผู้นี้ ก้าวหน้ากว่าข้าเมื่อครั้งที่หนีออกมาจากเผ่าเหมี่ยวเจียงเสียอีก!”หลิงหยุนฟังแล้วก็แต่ยิ้ม“ท่านน้า รอให้ไปถึงเมืองอิงถานก่อน ข้าจะหาโอกาสให้ท่านกับนางได้อยู่กันตามลำพัง ท่านจะได้อาศัยโอกาสนี้บอกเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้นางฟัง”“ก็ดี!”จินเหยียวพยักหน้าเห็นด้วยหลังจากผ่านไปชั่วโมงกว่าหลิงหยุนและคนอื่นๆต่างก็มาถึงเมืองอินถาง..หลังจากที่เข้าสู่เมืองอินถางหลิงหยุนเริ่มสัมผัสได้ว่ามีเหล่ายอดฝีมือทยอยเดินทางมามากขึ้นเรื่อยๆ บ้างมาเป็นกลุ่มสามคนบ้าง ห้าคนบ้าง ทุกคนล้วนแต่งกายหลากหลายรูปแบบปะปนอยู่ในฝูงชน แต่ทุกคนล้วนดูรีบร้อนไม่ต่างกันหลิงหยุนพบเจอยอดฝีมือขั้นเซียงเทียนอยู่ไม่กี่คนแต่กลับไม่พบยอดฝีมือขั้นพลังเหนือธรรมชาติเลยแม้แต่คนเดียว“ทำตามแผนเดิมที่วางไว้กระจายกันออกเป็นสามกลุ่ม!”ศัตรูเริ่มปรากฏตัวขึ้นแล้วหลิงหยุนจึงสั่งให้ทุกคนแยกย้ายกันไปตามแผนที่วางไว้ เพื่อไม่ให้พวกตนต้องเป็นที่สะดุดสายตาของผู้คนมากจนเกินไป“ซิงเฉินเจ้าแยกย้ายไปพร้อมท่านน้าเสี่ยวเม่ยเม่ย แล้วก็เหมี่ยวเสี่ยวเหมา กลุ่มนี้ข้าขอมอบให้ซิงเฉินเป็นหัวหน้า!”“เอ็ดเวิร์ดพวกเจ้าทั้งห้าแยกไปพร้อมกับนักโทษทั้งสองคน แล้วไปหาที่พักชั่วคราวก่อน หากไม่มีคำสั่งของข้าห้ามผู้ใดเข้าใกล้เขาหลงหู่โดยเด็ดขาด..”“ที่เหลือตามข้ามุ่งหน้าไปยังเขาหลงหู่!”