บทที่ 1279 : ไม่ได้พบกันนาน!

เมื่อรถจอดสนิทแล้วหลิงหยุนจึงเดินไปหยิบก้อนดินสีแดงขึ้นมาขยี้ ก่อนจะใช้จมูกสูดดมฟึดฟัด “อืมม..เป็นดินที่มีคุณสมบัติเยี่ยมยอดยิ่งนัก ไม่แปลกที่จางเต้าหลิงเลือกที่นี่เป็นสถานที่กลั่นโอสถ ไม่ว่าดิน หรือน้ำล้วนแล้วแต่มีพลังชีวิตเข้มข้น เหมาะแก่การเล่นแร่แปรธาตุยิ่งนัก!” ในที่สุดหลิงหยุนก็ค้นพบดินแดนล้ำค่าที่เหมาะแก่การเล่นแร่แปรธาตุยิ่งนัก! “เอาล่ะทุกคนพวกเรารีบขึ้นไปบนยอดเขาให้กันดีกว่า!” กลุ่มของหลิงหยุนเดินขึ้นเขาไปอย่างไม่รีบร้อนนักทั้งหมดเดินชมทิวทัศน์ที่งดงามรอบตัวไปด้วย แล้วก็พูดคุยกันไปด้วย ระหว่างทางก็มองหาเหล่าชาวยุทธที่เดินทางไปร่วมงานชุมนุมชาวยุทธในครั้งนี้ด้วย ระหว่างทางขึ้นเขาพบเจอเหล่าชาวยุทธหนาตาขึ้น บ้างก็เป็นมือกระบี่ บ้างก็มาจากตระกูลชาวยุทธเก่าแก่ บ้างก็เป็นหลวงจีน เป็นแม่ชี และศิษย์สำนักต่างๆ ทุกคนต่างก็แยกกันเดินเป็นกลุ่มๆ และในที่สุดหลิงหยุนก็พบยอดฝีมือขั้นพลังเหนือธรรมชาติบ้างแล้ว แต่พวกเขาอาจไม่ใช่ศัตรูของหลิงหยุน พวกเขาอาจเดินทางมาเพื่อเตรียมเข้าร่วมงานประมูลชาวยุทธที่จะจัดขึ้นในคืนนี้หรือวันพรุ่งนี้ก็เป็นได้.. ส่วนหลิงหยุนนั้นไม่ได้สนใจที่จะเข้าร่วมงานประมูลชาวยุทธครั้งนี้มากนักแต่เขาก็ต้องไปเพราะต้องการตามหาเฉิงเม่ยเฟิง เพราะเขาเชื่อว่ากลุ่มแม่ชีจากอารามจิงซินจะต้องไปร่วมประมูลด้วยเป็นแน่ จนกระทั่งใกล้เที่ยงในที่สุดหลิงหยุนกับพวก็ได้ขึ้นมาถึงยอดเขาที่มีชื่อว่าเทียนเหมินซาน ซึ่งสูงจากพื้นดินราวหนึ่งพันสามร้อยเมตร “เมื่อมายืนอยู่บนยอดเขาเช่นนี้ภูเขาลูกอื่นๆกลับดูเล็กลงไปถนัดตา!” หลิงหยุนยืนอยู่บนยอดเขาพร้อมกับพึมพำออกมาแต่แล้วจู่ๆจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนก็คล้ายสัมผัสบางสิ่งบางอย่าง แววตาคู่งามของเขาเป็นประกายวูบวาบขึ้นมาทันที และความตื่นเต้นดีใจก็บังเกิดขึ้นอย่างไม่อาจปิดบังได้ ร่างสวยงดงามคุ้นตาร่างหนึ่งได้ปรากฏขึ้นภายใต้จิตหยั่งรู้ของเขานางเดินร่วมทางมากับหญิงสาวคนอื่นๆอีกราวเจ็ดแปดคน และกำลังขึ้นมาบนยอดเขาแห่งนี้ เฉิงเม่ยเฟิง! ….. โชคชะตาเป็นเรื่องที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนัก! หากต้องพบเจอแม้จะหลบหลีกเช่นใด ก็ยากที่จะเลี่ยงหลีกได้พ้น.. เช่นเดียวกับที่เขาได้พบกับเฉิงเม่ยเฟิงโดยบังเอิญ และได้ช่วยนางให้รอดพ้นจากน้ำมือของซันจิ้ง ตลอดเวลาที่นางถูกคนของอารามจิ้งซินนำตัวกลับไปหลิงหยุนก็เฝ้าคิดถึงและโหยหานางมาตลอด แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาเพิ่งจะมาถึงเขาหลงหู่ เฉิงเม่ยเฟิงก็ปรากฏตัวขึ้นแล้ว! หลิงหยุนแทบไม่ต้องใช้ความพยายามในการตามหาตัวนางเลยแม้แต่น้อยหลิงหยุนจึงตื่นเต้นดีใจ และมีความสุขยิ่งนัก ภายใต้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนเฉิงเม่ยเฟิงสวมชุดคลุมสีเทาแบบแม่ชี อาจเป็นเพราะการฝึกวรยุทธทำให้นางดูสูงขึ้นจากเดิมราวสองหรือสามเซ็นติเมตร อีกทั้งยังบอบบางและสง่างามยิ่งกว่าเดิม แต่เวลานี้นางดูอ่อนล้าเล็กน้อย.. ไม่ได้พบกันมานานกว่าหกเดือนเวลานี้ผมสีบลอนด์งดงามของนางถูกปกปิดไว้ไม่ให้เห็น ที่เอวมีผ้าสีดำและน้ำเงินคาดไว้ ดวงตาคมเฉี่ยวดั่งหงส์แม้จะยังคงสวยงาม แต่ก็ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก เหลือเพียงความทระนงและเย็นชาให้เห็น‘ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-6!’“นั่นพี่เม่ยเฟิงนี่!” จิตหยั่งรู้ของไป๋เซียนก็มีพลังไม่น้อยเช่นกันนางร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้นเมื่อสำรวจพบร่างของเฉิงเม่ยเฟิง!“นางอยู่ที่ใด!”ฉินตงเฉี่วยซึ่งสังเกตเห็นท่าทางที่เปลี่ยนไปของหลิงหยุนรีบร้องถามออกไปทันทีเมื่อได้ยินเสียงร้องตะโกนของไป๋เซียนเอ๋อ“นางอยู่ที่ตีนเขาและกำลังเดินขึ้นบนยอดเขาแห่งนี้!”ตี้เสี่ยวอู๋ซึ่งมีจิตหยั่งรู้ครอบคลุมรัศมีสองพันเมตรจึงสามารถมองเห็นร่างของเฉิงเม่ยเฟิงเช่นกัน เป็นผู้ตอบฉินตงเฉี่วยแทนฉินตงเฉี่วยเปิดจิตหยั่งรู้ของตนออกสำรวจไปทางตีนเขาทันทีและถึงกับถอนหายใจออกมาพร้อมกับคิดในใจว่า ไม่แปลกเลยที่หลิงหยุนจะกระวนกระวายใจเช่นนี้!แม้ฉินตงเฉี่วยจะไม่เคยพบเห็นเฉิงเม่ยเฟิงมาก่อนแต่เพียงแค่ความงดงามที่โดดเด่นของนาง ก็ทำให้ฉินตงเฉี่วยคาดเดาได้ว่าหญิงสาวที่งดงามผู้นี้ก็คือเฉิงเม่ยเฟิง!“เจ้าเด็กดื้อในเมื่อเจ้าพบนางแล้ว เจ้าคิดจะทำเช่นใด!” ฉินตงเฉี่วยเอ่ยถามหลิงหยุนที่ยังคงยืนนิ่งไม่พูดไม่จาหลิงหยุนหลุดจากห้วงความคิดและหันไปตอบฉินตงเฉี่วยทันที “ข้าก็จะไปพบนางทันที!”“เช่นนั้นแล้วเจ้ายังยืนนิ่งอยู่ทำไมกันเล่ายังไม่รีบไปอีก..”แววตาของหลิงหยุนเป็นประกายขึ้นมาทันที“ข้าจะไปพบนางเพียงลำพัง น้าหญิง.. ท่านยืนชมทิวทัศน์อยู่ที่นี่ก่อน!”“หากเหล่าแม่ชีขึ้นมาบนยอดเขาแห่งนี้ข้าก็จะตามขึ้นมาด้วย แต่หากพวกนางแยกไปทางอื่น ข้าจะตามพวกนางไป พวกท่านล้วนมีเครื่องมือสื่อสาร แล้วข้าจะติดต่อกลับมา..”จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปบอกกังหวังชงเซียว“หวังชงเซียว หากเกิดอะไรขึ้นกับพวกนาง ข้าจะจัดการกับเจ้า!” หลิงหยุนพาหวังชงเซียวมาด้วยในครั้งนี้ก็เพื่อให้เขามาทำหน้าที่เป็นองค์รักษ์คอยปกป้องทุกคนในกลุ่มนั่นเอง“คุณชายหลิงอย่าได้เป็นห่วง!”หวังชงเซียวโค้งคำนับรับคำสั่งของหลิงหยุน“เซียนเอ๋อเจ้าอยู่กับน้าหญิงที่นี่ก่อน อย่าเที่ยววิ่งเล่นไปที่ใด ต้องเชื่อฟังคำสั่งน้าหญิงด้วย!”ไป๋เซียนเอ๋อพยักหน้าหงึกๆดวงตาคู่งามหรี่ลงเล็กน้อย “พี่หลิงหยุน พี่ต้องพาพี่เม่ยเฟิงกลับมาให้ได้นะ!”หลิงหยุนหัวเราะออกมาอย่างมีความสุข“เจ้าไม่ต้องห่วง นางหนีข้าไม่พ้นแน่!”พูดจบ..ร่างของหลิงหยุนก็หายลับไปจากตรงนั้นทันที