บทที่ 1280 : ความจำเสื่อม!

“ห๊ะ!นี่ข้าพลาดไปได้อย่างไรกัน?!” หลี่ซื่อศิษย์ผู้พี่ของหลี่เฉินที่สังเกตเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่หลิงหยุนพุ่งตรงเข้ามาในกลุ่มของตนจึงรีบซัดฝ่ามือเข้าใส่ร่างของเขาหมายให้กระเด็นออกไป แต่กลังต้องร้องอุทานออกมาอย่างประหลาดใจปนตกใจ เมื่อพบว่าฝ่ามือของตนไม่อาจทำอะไรหลิงหยุนได้ “เหตุใดจึงกลับกลายเป็นเช่นนี้ไปได้!” หลี่ซื่อร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจและเริ่มไม่มั่นใจว่าเมื่อครู่ตนได้ซัดฝ่ามือออกไปจริงหรือไม่ แต่หลังจากที่ใคร่ครวญอย่างไม่เข้าข้างตัวเองนางจึงพบว่าฝ่ามือของนางนั้น ไม่สามารถทำอะไรหลิงหยุนได้ต่างหากเล่า “นี่เจ้าทำอะไรกัน” จู่ๆเสียงกรีดร้องตะโกนของเหล่าแม่ชีที่เหลือ ก็ดังสนั่นกึกก้องไปทั่วทั้งขุนเขา! แม่ชีน้อยเหล่านี้ล้วนเติบโตขึ้นภายในอารามจิ้งซินจึงไม่เคยพบเห็นภาพที่กำลังปรากฏอยู่ตรงหน้ามาก่อน สำหรับพวกนางแล้ว มันจึงเป็นภาพที่ชวนหวาดผวายิ่งนัก! “พวกเจ้ากรีดร้องอันใดกันรึ!” ศิษย์ผู้พี่หลี่ซื่อรีบหันกลับไปมองทันทีและภาพที่นางเห็นในตอนนี้ก็คือ หลิงหยุนอยู่ในอ้อมแขนของศิษย์ผู้น้องหลี่เฉิน ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขากำแน่นอยู่ที่… แล้วนางก็ไม่อาจทนมองภาพนั้นต่อไปได้อีก! “นี่เจ้า..ศิษย์น้องเจ้า…” เฉิงเม่ยเฟิงไม่คาดคิดว่าจู่ๆเด็กหนุ่มผู้นี้จะเดินสะดุด แล้วร่างพุ่งจากด้านบนตรงเข้าใส่ตนเองเช่นนี้ อีกทั้งฝ่ามือใหญ่ทั้งสองข้างของเขายังจับอยู่ที่… ของตนอีกด้วย ไม่เพียงเท่านั้นฝ่ามือของเด็กหนุ่มผู้นี้ยังบีบเค้นรุนแรง และทำเหมือนจะไม่ยอมปล่อยอีกด้วย ตลอดหกเดือนที่อยู่ในอารามจิ้งซินเฉิงเม่ยเฟิงไม่เคยพบพานชายใดแม้แต่ครั้งเดียว แต่จู่ๆ กลับถูกเด็กหนุ่มกอดรัดแนบแน่นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย ทำให้นางจิตใจปั่นป่วนและโกรธจนแทบเสียสติ “ลุกขึ้น!” ภายใต้โทสะที่รุนแรงพลังปราณขั้นเซียงเทียนพวยพุ่งออกจากร่างของนางทันที พร้อมกับซัดฝ่ามือเข้าใส่ร่างของหลิงหยุน ปัง! ครั้งนี้ร่างของหลิงหยุนกระเด็นลอยละลิ่วออกไปไกลมากกว่าสิบเมตรก่อนจะร่วงลงไปในลำธารด้านข้างจนน้ำพุ่งกระจายออกมา ตูม! ร่างของเด็กหนุ่มที่ลอยละลิ่วออกไปกลางอากาศและตกลงไปในลำธารใหญ่ด้านข้างนั้น ศรีษะของเขากระแทกเข้ากับก้อนหินอย่างแรงจนหมดสติไป ‘อืมมความรู้สึกเดิมๆที่ข้าชื่นชอบ..’ หลิงหยุนแสร้งทำเป็นสลบไปเพราะอาการสาหัสแต่ในในใจนั้นกลับครุ่นคิดถึงสัมผัสของฝ่ามือที่อยู่บนเนินเนื้อของเฉินเม่ยเฟิงอย่างมีความสุข“แย่แล้ว!”“หลี่เฉินดูเหมือนเด็กนั่นจะตายเพราะน้ำมือของเจ้าแล้ว..”“เขาเป็นเพียงคนธรรมดาไร้วรยุทธ..ท่านอาจารย์ย้ำนักย้ำหนาให้เรามีเมตตาต่อสรรพสัตว์ แม้แต่มดยังไม่ให้ฆ่า นี่คนทั้งคนเชียวนะ!”“หลี่สุ่ยเจ้าหุบปากได้แล้ว!”หลี่ซื่อที่เพิ่งจะหายจากอาการตื่นตระหนกจึงรีบหันไปบอกกับหลี่สุ่ยทันที “สิ่งที่เด็กหนุ่มผู้นั้นทำกับน้องหลี่เฉินเมื่อครู่ ต่อให้ตายอีกนับร้อยครั้งก็ยังไม่สาสม เหตุใดยังต้องเมตตาเขาอีกเล่า”หลี่สุ่ยนิ่งเงียบไม่กล้าตอบโต้แต่ก็บ่มพำพำกับตัวเอง “แต่เขาก็ไม่ได้ตั้งใจที่จะตกลงมาจากที่สูงเช่นนั้น..” “ดูพวกเจ้าแต่ละคนสิ!เพียงพบเจอเหตุการณ์เล็กน้อยแค่นี้ ก็ตื่นตระหนกมากมายถึงเพียงนี้เชียวรึ ต่อไปจะทำการใหญ่อันใดได้..”หลี่ซื่อดุศิษย์น้องทั้งหมดที่มาด้วยกันและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “เขายังไม่ตายสักหน่อย!”“ห๊ะ!ยังไม่ตายงั้นรึ?!”หลี่สุ่ยได้ยินจึงรีบวิ่งออกไปดูทันทีหลังจากที่สำรวจดูอย่างละเอียดแล้ว นางจึงร้องออกมาอย่างโล่งใจ“เฮ้อ..เขายังหายใจ ยังไม่ตายจริงๆด้วย คงจะเพียงแค่สลบไป!”“ไม่ตายก็ดีแล้ว!ช่างโง่เขลานัก ทางลงเขาลาดชันเพียงนี้ แต่กลับวิ่งลงมาเช่นนั้น เด็กนั่นทำตัวเองแท้ๆ พวกเราไปกันต่อได้แล้ว!”หลี่ซื่อร้องบอกด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดรำคาญแต่เวลานี้นางเกิดความรู้สึกที่ยากจะอธิบายขึ้นในใจ มันคล้ายกับไฟที่กำลังเผาผลาญจิตใจอยู่“อะไรกัน!”หลี่สุ่ยถึงกับตกตะลึงพร้อมกับพูดขึ้นอย่างอดรนทนไม่ได้“พวกเราจะไม่ไปช่วยเขาจริงๆรึ เวลานี้เขานอนสลบอยู่ในน้ำ หากปล่อยไว้เช่นนี้ ไม่ถูกสายน้ำพัดพาไป ก็ต้องจมน้ำตาย..”“คนโง่เขลาเช่นนั้นจมน้ำตายก็สามควรยิ่งแล้ว!”หลี่ซื่อคร้านที่จะสนใจว่าหลิงหยุนจะเป็นหรือตายทัศนียภาพสวยงามกลับถูกอีกฝ่ายทำลายสิ้น นางอยากจะรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุดระหว่างที่ศิษย์พี่กับศิษย์น้องกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้นพวกนางไม่ทันสังเกตเห็นว่าเฉิงเม่ยเฟิงกำลังเดินตรงไปที่ธารน้ำด้านข้าง และกำลังจ้องมองไปยังร่างของเด็กหนุ่มที่ลอยอยู่ในน้ำ หลังจากที่จิตใจที่เคยสงบนิ่งดั่งสายน้ำถูกเด็กหนุ่มผู้นี้ทำให้ปั่นป่วนเฉิงเม่ยเฟิงจึงได้เดินวิชาไร้ใจ และไม่เพียงไม่นานจิตใจของนางก็กลับมาสงบนิ่งดังเดิม และเริ่มรู้สึกเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปนางเพิ่งจะเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-6จึงยังไม่เคยทดสอบความแข็งแกร่ง และความรุนแรงของพลังในขั้นนี้ เมื่อครู่ด้วยความโกรธนางจึงออกแรงซัดฝ่ามือออกไปอย่างเต็มที่..เฉิงเม่ยเฟงยังจำได้ว่าเมื่อครึ่งปีก่อนหน้านี้นางเองก็ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มผู้นี้ เป็นเพียงหญิงไร้วรยุทธ และไม่สามารถรับมือแม้กระทั่งศิษย์พี่หลี่ซื่อผู้นี้ได้หลี่สุ่ยนั้นพูดไม่ผิดนักเด็กหนุ่มผู้นี้ลอยละลิ่วตกลงกระแทกับหินก่อนจะร่วงลงสู่ธานน้ำเช่นนั้น อย่างน้อยก็ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส อีกทั้งยังสลบไสลเป็นตายไม่อาจรู้��