บทที่ 1281 : ปลิงเกาะติด!

หลิงหยุนแสร้งทำเป็นล้วงกระเป๋ากางเกงออกมาพร้อมกับความหาไปทั่วทั้งร่าง แต่ก็ไม่มีทั้งโทรศัพท์มือถือและเอกสารใดๆเลย ศิษย์อารามจิ้งซินจึงได้แต่ยืนนิ่งด้วยความงุนงง.. เด็กหนุ่มผู้นี้จำอะไรไม่ได้มิหนำซ้ำยังไม่มีแม้แต่กระเป๋าเงินติดตัวมา เช่นนี้แล้วจะทำอย่างไรต่อไปดี “ไม่แน่ว่าบ้านของเขาอาจจะอยู่ใกล้ๆกับยอดเขาเทียนเหมินซานนี้ก็ได้จึงได้ออกมาวิ่งเล่นแถวนี้!” หนึ่งในศิษย์อารามจิ้งซินเอ่ยออกมา “ต้องไม่ใช่เช่นนั้นแน่!เจ้าฟังสำเนียงพูดของเขาสิ ไม่คนพื้นที่แถวนี้เป็นแน่ แต่น่าจะมาจากปักกิ่ง!” ศิษย์อารามจิ้งซินอีกคนค้านขึ้นทันทีเพราะนางสังเกตเห็นหลิงหยุนใช้ภาษาจีนแมนดารินในการสื่อสาร “เฮ้อ..หากเป็นเช่นนี้พวกเราควรทำอย่างไรกันดี นี่ไม่เท่ากับงมเข็มในมหาสมุทรหรอกรึ?” หนึ่งในนั้นรำพึงรำพัน เหล่าศิษย์อารามจิ้งซินไม่รู้ว่าควรทำเช่นใดดีพวกนางต้องเดินทางไปร่วมงานชุมนุมชาวยุทธ จะสามารถออกค้นหาบ้านของเด็กหนุ่มผู้นี้ได้อย่างไร “คงจะมีหนทางเดียวเท่านั้น..พวกเราจะพาเจ้าไปส่งให้กับเจ้าหน้าที่ดูแลสถานที่ท่องเทียวภายในบริเวณนี้ แล้วให้พวกเขาช่วยค้นหาข้อมูลของเจ้า ระหว่างที่พวกเราต้องไปทำธุระ เจ้าก็รอพวกเราอยู่ที่นี่ หากเจ้ายังไม่สามารถฟื้นคืนความทรงจำได้ ถึงตอนนั้นพวกเราค่อย..” “ไม่!” หลิงหยุนไม่รอให้เฉิงเม่ยเฟิงพูดจบและรีบส่ายหน้าปฏิเสธทันที เขาจับมือเฉิงเม่ยเฟิงไว้แน่นในขณะที่ปากก็พล่ามไม่หยุด “เจ้าทำให้ข้าเป็นเช่นนี้แล้วคิดจะหนีงั้นรึ!เจ้าอย่าได้ฝันไปเลย!” “เจ้าทิ้งข้าไปไม่ได้นะ!หากข้ายังจำอะไรไม่ได้ เจ้าต้องพาข้าไปด้วยทุกหนทุกแห่ง เจ้าทิ้งข้านะ!” หลิงหยุนทำตัวเป็นปลิงเกาะเฉิงเม่ยเฟิงไม่ยอมปล่อย.. ‘หึ!เจ้ากลืนโอสถไร้ใจเพื่อให้ลืมข้า แต่ข้าจะทำให้เจ้ากลับมาจดจำข้าให้ได้!’ “เด็กหนุ่มนี่แค่ความจำเสื่อมไม่ตายก็นับว่าบุญแล้ว!” หลี่ซื่อพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา เฉิงเม่ยเฟิงขมวดคิ้วเข้าหากัน“ศิษย์พี่.. แต่ข้าเป็นคนผิด!” หลี่ซื่อทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจ“เจ้าจะผิดได้อย่างไร หากไม่ใช่เพราะเด็กหนุ่มผู้นี้วิ่งลงเขามาเช่นนั้น ก็คงจะไม่สะดุดล้มจนพุ่งเข้าชนเจ้าเข้า ทั้งหมดนี้เป็นความผิดของเขาต่างหาก!” หลิงหยุนได้ฟังก็ถึงกับกรอกตาไปมาจากนั้นจึงหันไปพูดกับหลี่ซื่อ “เจ้ากล่าวหาข้าเช่นนี้ได้อย่างไรกัน ข้าวิ่งเล่นบนเขาเองแล้วยังไง? ข้าหกล้มเองแล้วทำไม? พวกเจ้าตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยวิ่งเล่น ไม่เคยหกล้มบ้างเลยรึ? เพียงแค่นี้เจ้าก็เห็นว่าข้าสมควรต้องตายเชียวรึ? พวกเจ้ายังมีหน้าอยู่ในเพศบรรพชิตอีกรึ?” หลิงหยุนไม่พอใจหลี่ซื่อตั้งแต่ครั้งแรกที่พบแล้วที่แสร้งทำเป็นความจำเสื่อม เพราะต้องการตีสนิทให้ได้ใกล้ชิดกับเฉิงเม่ยเฟิงเท่านั้น เขาไม่สนว่าอีกฝ่ายจะจดจำตนได้หรือไม่ “นี่เจ้า..เจ้า..”หลี่ซื่อถูกหลิงหยุนย้อนเช่นนั้นก็ถึงกับไม่พอใจ แต่ก็ไม่อาจโต้เถียงหลิงหยุนได้! และน้อยคนนักที่จะโต้เถียงชนะเขาหลิงหยุนนิ่งเงียบและกำลังรอคอยการตัดสินใจของเฉิงเม่ยเฟิงอยู่..“ศิษย์พี่ข้าเป็นต้นเหตุของเรื่องนี้ ปล่อยให้ข้าจัดการเรื่องนี้เองเถิด!”เฉิงเม่ยเฟิงหันไปพูดกับหลี่ซื่อแล้วจึงมองไปทางหลิงหยุน “น้องชาย หากเจ้าไม่ยอมรับข้อเสนอของข้าเมื่อครู่ เช่นนั้นแล้วเจ้าบอกข้าได้หรือไม่ว่าเจ้าต้องการให้ข้าทำเช่นใด”“เฮ้อ..มีเพียงแม่ชีงดงามผู้นี้ที่ยอมพูดจาดีกับข้า!”หลิงหยุนแสร้งทำเป็นโมโหน้อยอกน้อยใจพร้อมกับเหลือบมองไปทางหลี่ซื่อจากนั้นจึงหันไปพูดกับเฉิงเม่ยเฟิง“ข้าก็บอกเจ้าไปแล้วยังไงเล่าตราบใดที่ข้ายังจำอะไรไม่ได้ ไม่ว่าเจ้าไปที่ใดก็ต้องพาข้าติดตามไปด้วย ข้ารับปากจะไม่ทำให้เจ้าเดือดร้อน”หลิงหยุนขอเพียงให้เฉิงเม่ยเฟิงจดจำเขาได้แล้วเท่านั้นส่วนศิษย์อารามจิ้งซินทั้งหมดล้วนไม่อยู่ในสายตาของเขาเลยแม้แต่น้อย ต่อให้เป็นเจ้ามาด้วยตัวเอง เขาก็จะไม่ปล่อยให้นางต้องจากเขาไปอีกแน่ “เจ้าหยุดพูดเพ้อเจ้อได้แล้ว!ต้องการให้พวกเราพาเจ้าไปด้วยงั้นรึ เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเราจะไปที่ใดกัน?”หลี่ซื่อได้ฟังคำพูดของหลิงหยุนก็ได้แต่ร้องถามออกไปด้วยความกังวลใจ“ศิษย์พี่..ข้าบอกแล้วว่าจะจัดการเรื่องนี้เอง!”สีหน้าของเฉิงเม่ยเฟิงแสดงความไม่พอใจออกมาเล็กน้อยนางรู้สึกว่าศิษย์พี่ของตนนั้นปฏิบัติต่อชาวบ้านทั่วไปราวกับมดตัวหนึ่ง ไม่สนใจความเป็นความตายของอีกฝ่าย!“น้องชายเจ้าปล่อยมือข้าก่อน เจ้าอย่าได้กังวลใจไป ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไว้ตามลำพังแน่ตราบใดที่ความทรงจำของเจ้ายังไม่ฟื้นคืนมา”ครั้งนี้หลิงหยุนเชื่อฟังเฉิงเม่ยเฟิงและยอมปล่อยมือของนางแต่โดยดี..“เจ้าลุกขึ้นเดินเหินได้หรือไม่..”เฉิงเม่ยเฟิงเห็นหลิงหยุนเชื่อฟังตนเช่นนี้นางจึงค่อยโล่งใจขึ้นบ้าง“โอ๊ย..ข้าเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัว แผ่นหลังก็บวมไปหมด..”หลิงหยุนแสร้งทำเป็นยืนขึ้นด้วยความยากลำบากและเซไปเซมา..หลิงหยุนรู้ดีว่าหากเขาต้องการติดตามเฉิงเม่ยเฟิงไปที่งานชุมนุมชาวยุทธคงต้องเดินไปด้วยตัวเอง เพราะศิษย์อารามจิ้งซินมีแต่ผู้หญิงคงไม่สามารถแบกเขาไปได้แน่“ดูจากท่าทางของน้องชายผู้นี้แล้วข้าว่าร่างกายของเขาคงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนัก เพียงแค่สูญเสียความทรงจำไปชั่วคราวเท่านั้น!”