บทที่ 1282 : หุบเขาหลงเฟย!

หลังจากที่ได้ฟังคำพูดของหลี่ซื่อหลิงหยุนก็ได้แต่นึกชื่นชมอยู่ในใจ ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอันใด เป็นความตั้งใจดีหรือไม่ดีก็ตาม แต่นั่นก็เป็นประโยชน์ต่อหลิงหยุนยิ่งนัก หลิงหยุนพอจะมองออกว่าหลี่ซื่อเป็นคนเช่นใดเขาสังเกตเห็นว่าหลี่ซื่อนั้นชอบวางท่าเป็นศิษย์พี่อยู่ตลอดเวลา และในใจก็แอบไม่ชอบเฉิงเม่ยเฟิงอยู่เงียบๆ เพียงแต่ไม่แสดงความรู้สึกเหล่านั้นออกมาทางสีหน้า หลิงหยุนรู้สึกได้ว่านางคงจะคอยแอบแก่งแย่งสถานะบางอย่างกับเฉิงเม่ยเฟิงอยู่เงียบๆ ไม่เช่นนั้นมีหรือที่นางจะยอมช่วยหลิงหยุน! หลิงหยุนยิ่งมั่นใจเมื่อหลี่ซื่อหันมาพูดกับตน“ประสกน้อย เจ้าอย่าได้กังวลใจไปเลย น้องหลี่เฉินมาจากตระกูลที่ร่ำรวย ครอบครัวของนางทำธุรกิจเกี่ยวกับยา ในเมื่อนางรับปากจะรักษาเจ้าให้หายแล้วจึงค่อยส่งเจ้ากลับบ้าน เจ้าก็วางใจได้ว่าพวกเราไม่ทิ้งเจ้าเป็นแน่..” “เจ้าไม่ต้องคิดมากความจำของเจ้าจะค่อยๆฟื้นขึ้นมาทีละเล็กละน้อย และก่อนที่เจ้าจะจดจำได้ว่าตนเองเป็นใคร พวกเราจะให้เจ้าติดตามไปด้วยทุกหนทุกแห่ง” คำพูดของหลี่ซื่อฟังดูมีนัยยะซ่อนเร้นยิ่งนักนางพูดราวกับว่า หากความทรงจำของหลิงหยุนไม่กลับมาก็ไม่เป็นไร เพราะเฉิงเม่ยเฟิงจะพาเขาติดตามไปทุกหนทุกแห่ง นี่ไม่เท่ากับเป็นการผูกคนสองคนติดไว้ด้วยกันหรอกรึ จุดประสงค์ที่แท้จริงก็เพื่อให้เฉิงเม่ยเฟิงมีจิตใจหวั่นไหวนั่นเอง! และถึงแม้หลี่ซื่อจะตัดสินใจให้หลิงหยุนติดตามไปยังหุบเขาหลงเฟยด้วยทั้งที่รู้แก่ใจว่างงานชุมนุมชาวยุทธนั้นมีอันตรายมากเพียงใด แต่นางก็หาได้สนใจใยดีต่อชีวิตของเด็กหนุ่มแปลกหน้าผู้นี้ไม่! “จริงรึโอ้.. แม่ชีนางนี้สมกับเป็นเพศบรรพชิต เปี่ยมไปด้วยความเมตตาต่อสรรพสัตว์ยิ่งนัก ข้าเกือบจะเข้าใจเจ้าผิดไปแล้ว น่าอายจริงๆ” หลิงหยุนหันไปมองหลี่ซื่อพร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าแววตาประทับใจแต่ในใจนั้นกลับนึกเย้ยหยัน จากนั้นจึงรีบหันไปถามเฉิงเม่ยเฟิง“พี่สาวคนสวย เจ้าต้องเชื่อฟังศิษย์พี่ อย่าทำให้ข้ารู้สึกเป็นกังวลและไม่สบายใจอีก…” “เอ่อ..ได้ๆ” แมีเฉิงเม่ยเฟิงจะมีสีหน้าลำบากใจแต่นางก็พยักหน้าหงึกๆ พร้อมตอบกลับไปว่า “เจ้าอย่าได้กังวลใจไปเลย!” เวลานี้เฉิงเม่ยเฟิงถึงกับกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนางไม่ได้กังวลเกี่ยวกับคำพูดของหลี่ซื่อเลย แต่สิ่งที่นางกังวลคือความปลอดภัยของหลิงหยุน แม้เด็กหนุ่มผู้นี้จะมีรูปร่างที่ดูแข็งแรง แต่เขาก็ไม่ใช่ชาวยุทธ หากนางพาหลิงหยุนไปที่งานชุมนุมชาวยุทธด้วย เกรงว่าเขาจะได้รับอันตราย “ยอดเยี่ยมไปเลยพี่สาว!” หลิงหยุนแสร้งทำเป็นร้องตะโกนออกมาอย่างดีอกดีใจและมีความสุขอย่างมาก! “นี่พี่สาวคนสวยเหตุใดคนพวกนั้นจึงได้แต่งตัวราวกับในหนังกำลังภายใน พกกระบี่ติดตัวด้วยดูสิ! เอ๊ะ.. แต่พี่สาวเองก็มีกระบี่เหมือนกันนี่ นี่เจ้าเป็นดารา และกำลังจะไปถ่ายหนังสินะ!” ในช่วงเวลาที่เฉิงเม่ยเฟิงกับคนอื่นๆกำลังมุ่งหน้าไปยังหุบเขาหลงเฟยนั้นระหว่างทางก็มีทั้งคนธรรมดาทั่วไปซึ่งเป็นนักท่องเที่ยวเดินอยู่ตามท้องถนนด้วย แต่จะมีจำนวนชาวยุทธที่ค่อยๆเพิ่มขึ้นมากกว่าและดูเหมือนชาวยุทธเหล่านี้จะไม่คิดหลบซ่อนตัวพวกเขาเดินถือกระบี่ไปตามถนนหนทางอย่างเปิดเผย โดยไม่คิดที่จะหลบหลีกคนธรรมดาทั่วไปที่เดินอยู่บนท้องถนน“หยุดพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว!” ไอรีนโนเวลเฉิงเม่ยเฟิงเห็นหลิงหยุนร้องตะโกนโหวกเหวกโวยวายพร้อมกับชี้นิ้วไปทางเหล่าชาวยุทธเช่นนั้นจึงรีบร้องห้ามปรามทันที พร้อมกับอธิบายให้หลิงหยุนฟัง“ความจริงแล้วพวกเราไม่ต้องการให้เจ้าติดตามไปด้วยเลยพวกเราล้วนเป็นชาวยุทธ แล้วก็กำลังจะเดินทางไปร่วมงานชุมนุมในหุบเขาแห่งหนึ่ง ที่นั่นล้วนเต็มไปด้วยอันตราย ข้าเป็นห่วงว่าเจ้าจะ…”เฉิงเม่ยเฟิงได้แต่บอกเล่าความจริงบางส่วนให้หลิงหยุนฟังเพื่อให้เขาได้รับรู้ถึงอันตรายและจะได้ตัดสินใจใหม่อีกครั้ง เพราะหากอีกฝ่ายยืนกรานจะไปต่อจริงๆ นางเองก็เกรงว่าตนจะไม่สามารถปกป้องเด็กหนุ่มผู้นี้จากอันตรายไว้ได้“ห๊ะ!งานชุมนุมชาวยุทธ?! จะมีการประลองเหมือนในหนังสินะ คงสนุกน่าดู!”หลิงหยุนแสร้งทำทำตาโตด้วยความตื่นเต้นดีใจแววตาเป็นประกายด้วยความสนุกสนาน“มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าเห็นในหนังหรอกนะ!”เฉิงเม่ยเฟิงคิดไม่ถึงว่าคำพูดของตนกลับไปสร้างความตื่นเต้นดีใจให้กับเด็กหนุ่มแทนนางจึงรีบอธิบายเพิ่มเติม“มันเป็นการต่อสู้กันจริงๆแล้วก็มีผู้คนเสียชีวิตจริงๆ เจ้าลองใคร่ครวญให้ดีว่าเช่นนี้แล้วเจ้ายังจะรู้สึกสนุกตื่นเต้นอยู่อีกงั้นรึ”“มีผู้คนเสียชีวิตจริงๆงั้นรึพี่สาวคนสวย.. เจ้าอย่าได้หลอกข้าจะดีกว่า ประเทศนี้มีกฏหมาย หากมีการฆ่ากันตายเกิดขึ้นจริงๆ พวกเราก็แจ้งตำรวจให้มาจับพวกมันสิ!”หลิงหยุนแสร้งทำเป็นโง่และเล่นบทเป็นคนธรรมดาที่ไร้วรยุทธ..เฉิงเม่ยเฟิงถึงกับหัวเราะออกมาแต่นางก็ไม่สามารถอธิบายอะไรได้มากกว่านี้ และได้แต่คิดว่ามีหรือที่ตำรวจจะสามารถควบคุมงานชุมนุมชาวยุทธเช่นนี้ได้นั่นเพราะภายในงานล้วนมียอดฝีมือตั้งแต่ขั้นโฮ่วเทียน-8ขึ้นไปทั้งสิ้น และไม่เคยมีคนธรรมดาทั่วไปเข้าไปเลยสักครั้ง“น้องหลี่เฉินในเมื่อประสกน้อยดูสนอกสนใจเช่นนี้ เจ้าก็ให้เขาติดตามไปด้วยเถิด เขาจะได้รู้ว่างานชุมนุมชาวยุทธจริงๆนั้นเป็นเช่นใด อีกอย่างพวกเราก็สามารถปกป้องคุ้มครองเขาได้!” หลี่ซื่อเอ่ยขึ้นสนับสนุนหลิงหยุนอีกครั้งอารามจิ้งซินมุ่งมั่นที่จะปลุกปั้นเฉิงเม่ยเฟิงแม้แต่มี่เจียวไท่ซือเองยังถึงกับเดินทางไปสำนักเขาหลงหู่ด้วยตัวเอง เพื่อขอโอสถเขาหลงหู่มาให้เฉิงเม่ยเฟิง จุดประสงค์เพื่อให้นางได้มีความสามารถโดดเด่นระหว่างที่เข้าร่วมงานชุมนุมชาวยุทธในครั้งนี้