บทที่ 1291 : แปลงโฉม

“นี่เจ้าจะไปในสภาพนี้เลยงั้นรึ”เย่ซิงเฉินถามขึ้นด้วยใบหน้าที่เปี่ยมสุข “ต้องไม่ใช่อยู่แล้ว!” หลิงหยุนตอบยิ้ม“หากข้าจะไปในสภาพนี้ เหตุใดยังต้องวิ่งลงเขามาไกลเช่นนี้ด้วยเล่า” “นั่นสิ!เมื่อครู่ข้าเห็นเจ้าวิ่งลงเขามาตั้งไกล ยังนึกว่าเจ้าต้องการไปหาที่หลบร้องไห้เงียบๆไม่ให้ใครเห็น ดูเหมือนข้าคงจะคาดการผิดจึงได้วิ่งตามเจ้ามาด้วยความเป็นห่วง!” เย่ซิงเฉินล้อเลียนหลิงหยุนอย่างมีความสุข หลิงหยุนตอบโต้กลับไปทันที“นี่.. เจ้าสนุกกับการล้อเลียนความเจ็บปวดของผู้อื่นมากงั้นรึ หากเจ้ายังไม่เลิกยั่วโมโหข้า ข้าจะจูบเจ้าเป็นการลงโทษสักห้าสิบครั้ง!” ท่ามกลางแสงจันทร์นวลละออที่สาดส่องมาหลิงหยุนจ้องมองใบหน้างดงามของเย่ซิงเฉิน และแทบอยากจะทำอย่างที่ปากพูดไปจริงๆ “เจ้าอย่าได้ฝันไปเลย!” เย่ซิงเฉินร้องบอกหลิงหยุนพร้อมกับเหลือบมองจากนั้นจึงพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย “เดี๋ยวคนรักของเจ้าจำเจ้าได้แล้ว เจ้าก็ไปจูบนางสิ ข้าไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย!” เย่ซิงเฉินจงใจย้ำคำว่า‘ไม่สนใจ’ ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น! “ฮ่าฮ่า.. เจ้าจะไม่สนใจจริงๆรึ!” หลิงหยุนหัวเราะออกมาเสียงดังแล้วถามออกไปอย่างท้าทาย ก่อนจะวิ่งหนีออกไปทันที เพราะเกรงว่าเย่ซิงเฉินจะตามมาทุบตีเขา เย่ซิงเฉินแสร้างทำเป็นโกรธไปแบบนั้นเองความจริงนางไม่ต้องการให้หลิงหยุนจนอยู่กับอารมณ์เศร้าโศกนานนัก ไม่คิดที่จะทำร้ายเขาจริงๆ จากนั้นจึงรีบถามออกไปว่า “ว่าแต่เจ้าจะเปลี่ยนรูปลักษณ์อย่างไรดี” ทันทีที่ถามออกไปเย่ซิงเฉินก็เห็นร่างของหลิงหยุนค่อยๆพองขึ้น และเวลานี้เขาก็อ้วนกว่าเดิมถึงสามเท่า ใบหน้าหล่อเหลานั้นเปลี่ยนเป็นกลมดั่งพระจันทร์ และดูคล้ายกับหลิงหยุนตอนที่ยังอ้วน เวลานี้เขาเหมือนคนที่น้ำหนักขึ้นมาอีกกว่าสามสิบกิโลกรัม หลิงหยุนยิ้มพร้อมกับอธิบายว่า“นี่ดูเหมือนข้าเมื่อหกเดือนก่อนแล้ว!” จากนั้นหลิงหยุนก็จัดการเปลี่ยนแปลงองศาของหน้าเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ผู้คนจดจำเขาได้ แต่ก็มั่นใจว่าเฉิงเม่ยเฟิงจะยังจดจำเขาได้ทันทีที่พบเห็น เย่ซิงเฉินเองก็สามารถคาดเดาจุดประสงค์ของหลิงหยุนได้ทันทีสีหน้าของนางจึงเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็รีบทำให้เป็นปกติโดยเร็ว “เจ้าทุ่มเทเพื่อนางมากจริงๆ!” จะเรียกว่าอิจฉาและหึงหวงก็ไม่น่าจะผิดนัก!หลิงหยุนหันไปยิ้มให้เย่ซิงเฉินอย่างอ่อนโยนพร้อมกับเอื้อมมือไปจับไหล่ทั้งสองข้างของเย่ซิงเฉินไว้“ซิงเฉินหากเจ้าสูญเสียความทรงจำจนหลงลืมข้า ข้าก็จะทำเช่นเดียวเหมือนกับที่ทำอยู่ในตอนนี้ ต่อให้ต้องพลิกฟ้าพลิกแผ่นดิน ข้าก็จะต้องทำทุกวิถีทางเพื่อให้เจ้าสามารถจดจำข้าได้อีกครั้งเช่นกัน”เย่ซิงเฉินพลันอบอุ่นใจขึ้นมาทันทีใบหน้าของนางแดงก่ำ และไม่รู้สึกหึงหวงเฉิงเม่ยเฟิงอีกเลย นางตอบหลิงหยุนกลับไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้นกับเราสองคนก็ตามแต่ข้าจะไม่มีวันลืมเจ้าแน่..”“ข้าเชื่อเจ้า..”หลิงหยุนยิ้มและจ้องมองเย่ซิงเฉินที่มีสีหน้าเอียงอายก่อนจะถามขึ้นว่า “แล้วเจ้าล่ะ จะเข้าไปแบบนี้รึ”“ไม่แน่นอน!”เย่ซิงเฉินตอบยิ้มๆและในพริบตาเดียวนางก็แปลงโฉมเป็นหญิงสาวที่ยังคงมีใบหน้างดงาม แต่ตัวเล็กลงอีกราวห้าเซ็นติเมตร และร่างกายก็พองขึ้นจนดูเป็นหญิงอวบค่อนไปทางเจ้าเนื้อหลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงได้แต่ตกตะลึง!นั่นเพราะหลังจากที่เปลี่ยนรูปลักษณ์แล้วทุกสัดส่วนในเรือนร่างของนางกลับดูเป็นธรรมชาติยิ่งนัก“เจ้าทั้งเตี้ยทั้งอ้วนส่วนข้าก็อ้วนมาก ดูเหมาะสมกันจริงๆ”“เอ..”หลิงหยุนยกมือขึ้นลูบคางทำท่าสงสัยแคลงใจ แล้วจึงเอ่ยถามออกไปว่า “ซิงเฉิน ข้าว่านี่ต่างหากที่เป็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของเจ้า!”“เจ้าอ้วน..เจ้าอยากตายมากงั้นรึ” เย่ซิงเฉินถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ห้วนไม่พอใจ“ฮ่า..ฮ่า..” หลิงหยุนหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขจากนั้นทั้งสองคนก็หันหลังเดินย้อนกลับไปตามถนนเส้นเดิมทั้งคู่เดินกลับเข้าไปที่ลานกว้างกลางหุบเขาโดยที่ไม่ต้องหลบหน้าหลบตาผู้ใด และตรงเข้าไปที่งานประมูลทันที!“เรียบง่ายแล้วก็เกินไป..”ทันทีที่เข้าไปยืนอยู่ภายในงานประมูล หลิงหยุนก็ได้แต่ส่ายหน้าพร้อมกับวิจารณ์ออกมามางานประมูลในหุบเขาหลงเฟยแห่งนี้ไม่อาจเทียบได้เลยกับโรงประมูลตระกูลเย่ ที่นี่เรียบง่ายแล้วก็ธรรมดาจนเกินไป!