บทที่ 1293 : พวกเราจะแก้แค้นแทน

“นี่..เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร!” “เด็กหนุ่มร่างยักษ์ผู้นี้มีพลังป้องกันยอดเยี่ยมยิ่งนักเพียงแค่หมัดเดียวก็สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้แล้วรึ ” “ดูเหมือนเด็กผู้นี้กับแม่ชีนั่นต่างก็อยู่ขั้นเซียงเทียน-5เหมือนกัน เพียงแต่นางมีพลังปราณในการโจมตี แต่กลับไม่มีพลังป้องกันตัว!” “ดูเหมือนเขาไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อยด้วย!แต่แม่ชีนั่นเจ็บหนักทีเดียว!” “ตี้เสี่ยวอู๋งั้นรึ!ข้าไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย..” ดังคำพูดว่าอยู่มาชั่วชีวิตกลับไม่มีผู้คนรู้จัก แต่ชนะเพียงแค่ครั้งเดียวผู้คนต่างโจษจัน.. ตี้เสี่ยวอู๋ได้รับการถ่ายทอดวิชาและมีหลิงหยุนเป็นผู้ฝึกฝนให้ด้วยตัวเองมานานกว่าครึ่งปีเขาไม่เคยได้สำแดงฝีมือมาเลยก่อนหน้านี้ แต่เพียงแค่หมัดเดียวกลับสร้างชื่อเสียงให้ตนเองอย่างน่าเหลือเชื่อ เวลานี้ผู้คนต่างพากันตกอกตกใจ! แม้แต่ตี้เสี่ยวอู๋เองก็รู้สึกดีกับการได้รับความชื่นชมเช่นนี้ในที่สุดเขาก็เพิ่งเข้าใจว่าเหตุใดหลิงหยุนจึงย้ำให้เขาฝึกฝนอยู่ทุกวี่ทุกวัน เวลานี้ตี้เสี่ยวอู๋ตื่นเต้นอย่างที่สุด! –เจ้าบ้านี่!ข้าบอกเจ้าแล้วไม่ใช่รึว่าแค่สั่งสอนก็พอ!- ภายใต้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนเวลานี้แม่ชีมี่ยู่ได้รับบาดเจ็บสาหัส และคงต้องนอนรักษาตัวนิ่งๆกว่าครึ่งเดือนทีเดียว หลิงหยุนจึงอดที่จะตำหนิตี้เสี่ยวอู๋ไม่ได้ –ลูกพี่!ข้าทำตามคำสั่งของท่านแล้ว แค่สั่งสอน ไม่ได้ฆ่านางสักหน่อย!- ตี้เสี่ยวอู๋รีบอธิบายให้หลิงหยุนฟังทันที –คิดว่าข้าเชื่อเจ้างั้นรึเจ้าไม่ควรใช้กำลังขั้นสุด ควรใช้เพียงหกสิบส่วนก็พอ!- –พี่หยุน!ข้าผิดไปแล้ว ครั้งหน้าข้าจะระมัดระวังมากกว่านี้! แต่ตอนนี้ขอข้าดื่มด่ำกับคำชื่นชมก่อน– จากนั้นตี้เสี่ยวอู๋ยืนยิ้มอยู่กลางลานกว้างพร้อมกับสื่อสารกับหลิงหยุนผ่านทางกระแสจิต หลิงหยุนถึงกับพูดโมโหจนพูดไม่ออกจากนั้นเขาจึงเอ่ยถามทุกคนว่าผู้ใดต้องการที่จะลงมือเป็นคนต่อไป –ข้าพร้อมลงมือแล้ว..–เสียงของเย่ซิงเฉินดังขึ้นทันที –คุณชายหลิงข้าก็พร้อมเช่นกัน– หวังชงเซียวตอบ –พี่หลิงหยุนเซียนเอ๋อก็อยากจะลงมือแล้วเช่นกัน..- แต่ใช่ว่าทางฝ่ายของหลิงหยุนเท่านั้นที่พร้อมจะประมือแต่ฝ่ายของอารามจิ้งซินเองก็ดูเหมือนจะไม่ยอมรามือเช่นกัน …… “อามิตตาพุทธดูท่าคืนนี้อารามจิ้งซินคงตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบากแล้ว…”ยอดฝีมือสองคนที่ยืนอยู่ทางด้านฝั่งตะวันออกของลานประมูลกำลังสนทนากันทั้งคู่นั้นคนหนึ่งคือหลวงจีนเจี๋วยหยวนแห่งวัดเส้าหลิน อีกคนคือนักพรตชงซวีแห่งสำนักบู๊ตึ๊ง หลังจากที่เห็นฝีมือของตี้เสี่ยวอู๋จึงอดที่จะวิพากษ์วิจารณ์ไม่ได้ทั้งหลวงจีนเจี๋ยวหยวนและนักพรตชงซวีต่างก็นับเป็นระดับผู้นำของยุทธภพทั้งคู่ล้วนช่ำชองในเรื่องวรยุทธ เมื่อได้เห็นวิชาหมัดเถียนกังที่ตี้เสี่ยวอู๋ใช้นั้น เหมือนกับที่หลิงหยุนเคยใช้เมื่อครั้งที่ต่อสู้กับยอดฝีมือบนเขาหลงเหมิน“ดูเหมือนคืนนี้คนของหลิงหยุนก็มาร่วมด้วยไม่น้อยทีเดียวแม่นางฉินเองก็ยืนอยู่ตรงข้ามพวกเรานี่เอง..”“ใช่แล้ว!โม่วู๋เตาจากสำนักเหมาซานก็เดินเพ่นพ่านอยู่แถวนี้ คิดไม่ถึงว่านักพรตน้อยนั่นติดตามหลิงหยุนเพียงแค่ไม่นาน ก็สามารถเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นเซียงเทียน-4 ได้แล้ว! ช่างก้าวหน้าได้รวดเร็วยิ่งนัก!”“คืนนี้อารามจิ้งซินคงต้องเจอกัยปัญหาใหญ่แล้วล่ะ..”เมื่อครู่ที่แม่ชีมี่ยู่ลงมือนั้นทั้งหลวงจีนเจี๋วยหยวนและนักพรตชงซวีต่างก็เห็นว่าไม่ถูกต้อง แต่พวกเขาก็คร้านที่เข้าไปห้ามปรามจากนั้นหลวงจีนเจี๋วยหยวนก็หันไปพูดกับนักพรตชงซวีว่า“ข้ายังไม่เห็นหลิงหยุนโผล่หน้ามาเลย ชงซวี.. ท่านเห็นเขาบ้างหรือไม่”นักพรตชงซวีส่ายหน้า“เขาต้องมาแน่ๆ แต่อาจจะไม่ใช่คืนนี้!”“อามิตตาพุทธ..”หลวงจีนเจี๋วยหยวนพูดพนมมือข้างหนึ่งไว้บนอก เขาถอนหายใจพร้อมกับพูดต่อว่า“คืนพรุ่งนี้คงต้องมีเรื่องที่น่าตกใจเกิดขึ้นอีกเป็นแน่..”นักพรตชงซวีตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย“ย่อมต้องเป็นเช่นนั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!”……ตี้เสี่ยวอู๋ที่อยู่กลางลานประมูลนั้นในที่สุดก็เอ่ยออกมาว่า “ช่างน่าโมโหนัก! เพราะนังโจรเฒ่านี่แท้ๆ ทำให้การประมูลของข้าต้องสะดุด”จากนั้นจึงหันไปยิ้มให้กับเฉิงเม่ยเฟิง“พี่เม่ยเฟิง เวลานี้ไม่มีผู้ใดห้ามท่านอีกแล้ว มาช่วยข้าพิสูจน์สรรพคุณของโอสถทั้งสองเร็วเข้า!”ในเวลานั้นศิษย์อารามจิ้งซินต่างก็กำลังโกลาหลวุ่นวาย จึงไม่มีใครคิดห้ามเฉิงเม่ยเฟิงอีก และได้แต่ทำเป็นหลับหูหลับตาไปในขณะนั้นเฉิงเม่ยเฟิงเองก็กำลังตกใจเมื่อได้เห็นตี้เสี่ยวอู๋ทำร้ายแม่ชีมี่ยู่จนบาดเจ็บสาหัสเช่นนั้นแต่ในใจลึกๆของนางกลับรู้สึกพึงพอใจยิ่งนักเฉิงเม่ยเฟิงไม่แม้แต่จะเข้าไปดูอาการของแม่ชีมี่ยู่และทันทีที่ตี้เสี่ยวอู๋ร้องเรียกอีกครั้ง นางก็เดินยิ้มตรงเข้าไปหาทันที“หลี่เฉินเจ้าห้ามไป!”แต่ในนาทีนั้นเองเสียงร้องตะโกนห้ามก็ดังขึ้นอีกครั้ง ครั้งนี้เป็นแม่ชีมี่หลิน หลังจากที่นางให้ศิษย์น้องสองสามคนช่วยกันดูแลแม่ชีมี่ยู่แล้ว จึงได้เดินตรงเข้ามาหาเฉิงเม่ยเฟิงพร้อมกับห้ามปรามด้วยน้ำเสียงที่ดุดัน