บทที่ 1301 : สังหารมี่ยู่

“ดูสิ!ในที่สุดพี่เม่ยเฟิงกับพี่หลิงหยุนก็มีความสุขด้วยกันทั้งคู่แล้ว!” ท่ามกลางผู้คนในที่นั้นทั้งหมดไป๋เซียนเอ๋อกับเสี่ยวเม่ยเม่ยเป็นผู้ที่สนิทสนมกับเฉิงเม่ยเฟิงที่สุด ทั้งคู่จึงดีอกดีใจไปกับทั้งสองสองคนด้วย เสี่ยวเม่ยเม่ยได้แต่ยืนดูภาพตรงหน้านิ่งเงียบภายในใจมีหลายอารมณ์ความรู้สึก เพื่อให้ความทรงจำของเฉิงเม่ยเฟิงฟื้นคืนกลับมา หลิงหยุนถึงกับลงทุนลงแรงไปตั้งมากมาย ทำให้นางอดที่จะตกใจไม่ได้! อีกทั้งเวลานี้หลิงหยุนก็กลับไปเป็นเด็กหนุ่มเจ้าเนื้อดังเช่นเมื่อก่อนทำให้เสี่ยวเม่ยเม่ยอดที่จะคิดถึงคืนวันเก่าๆที่ทั้งคู่เคยใช้เวลาร่วมกันไม่ได้ นางไม่คิดไม่ฝันว่าเด็กหนุ่มที่ถูกองค์กรนักฆ่าส่งคนมาลอบสังหารในวันนั้น ผ่านไปเพียงแค่ครึ่งปีจะสามารถเติบโตแข็งแกร่งได้มากมายถึงเพียงนี้! แต่หญิงสาวทุกคนในที่นี้ต่างก็เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดดีจึงไม่มีผู้ใดคิดอิจฉาหรือว่าหึงหวงเฉิงเม่ยเฟิงเลยแม้แต่น้อย ทุกคนต่างก็รู้สึกยินดีและมีความสุขไปกับคนทั้งคู่ด้วย ที่ได้กลับมาอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขอีกครั้ง “เอาล่ะมีเรื่องอะไรไว้ค่อยคุยกันวันหลัง เวลานี้ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการอีก!” หลิงหยุนตบบ่าเฉิงเม่ยเฟิงพร้อมกับร้องบอกอย่างอ่อนโยนจากนั้นจึงปรายตามองไปทางร่างของแม่ชีมี่ยู่ที่นั่งอยู่กับพื้น พลันสายตาของหลิงหยุนก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาขึ้นมาทันที หลิงหยุนเดินจูงเฉิงเม่ยเฟิงเดินก้าวไปหาแม่ชีมี่ยู่ทีละก้าวอย่างช้าๆสายตาของเขาจ้องมองนางราวกับสุนัขข้างถนนตัวหนึ่ง “นังโจรเฒ่ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร” แม่ชีมี่ยู่ถูกตี้เสี่ยวอู๋นำตัวมาที่นี่ก่อนหน้าหลิงหยุนจะมาถึงแล้วและได้ยินคำพูดที่ทุกคนสนทนากันจนหมด ราวกับว่าไม่มีผู้ใดเห็นนางอยู่ในบริเวณนั้นด้วย “ข้ารู้แล้วเจ้าก็คือหลิงหยุน” แม่ชีมียู่เปิดเปลือกตาขึ้นช้อนมองไปทางหลิงหยุนพร้อมกับร้องบอกด้วยน้ำเสียงท้อแท้สิ้นหวัง หลิงหยุนจับมือเฉิงเม่ยเฟิงไว้พร้อมกับเหลือบมองนางเล็กน้อยก่อนจะก้มลงพูดกับแม่ชีมี่ยู่ต่อ “เจ้าเห็นหรือไม่ว่า โอสถไร้ใจของเจ้าไม่สามารถทำอะไรภรรยาของข้าได้!” แม่ชีมี่ยู่เอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา.. หลิงหยุนปล่อยมือเฉิงเม่ยเฟิงแล้วค่อยๆย่อตัวลงข้างกายแม่ชีมี่ยู่พร้อมกับพูดจาเย้ยหยัน “เจ้ากล้าจับตัวภรรยาของข้า และนำนางกลับไปอารามจิ้งซินให้บวชเป็นชี มิหนำซ้ำยังทำทุกวิถีทางเพื่อให้นางลืมข้าให้ได้ เจ้าช่างบังอาจนัก!” “….”แม่ชีมี่ยู่ได้แต่นิ่งเงียบไม่กล้าตอบโต้ “หึ!เมื่อครั้งที่เจ้าบีบบังคับนางให้กลืนโอสถไร้ใจ คงคิดไม่ถึงว่าจะมีวันนี้สินะ!” “ข้าขอแนะนำเจ้าว่าหลังจากเจ้าไปเกิดใหม่แล้ว จงจำให้ขึ้นใจว่าก่อนจะจับตัวใครสักคนเช่นนี้อีก จงใช้สมองโง่ๆของเจ้าไตร่ตรองดูว่าตนเองมีปัญญาและแข็งแกร่งพอหรือไม่” จากนั้นหลิงหยุนก็ลุกขึ้นยืนแล้วหันไปถามเฉิงเม่ยเฟิงว่า “ภรรยา เจ้าคิดที่จะแก้แค้นนังโจรเฒ่านี้เช่นใด สังหารนางด้วยตัวเองงั้นรึ?” ระหว่างที่พูดนั้นหลิงหยุนก็ได้เรียกกระบี่ออกมาจากแหวนจักรวาล และส่งให้กับเฉิงเม่ยเฟิง กระบี่เล่มยาวเป็นประกายระยิบระยับเมื่อสะท้อนกับแสงจันทร์นี่คือกระบี่ที่หลี่จวิ้นหัวแห่งตระกูลหลี่ประมูลมาจากโรงประมูลตระกูลเย่ และได้มอบเป็นของกำนัลให้กับตระกูลหลิงนั่นเอง“สามีก่อนหน้านี้ข้าโกรธแค้นนางมาก แต่ตอนนี้ข้าได้กลับมาอยู่ร่วมกับเจ้าแล้ว จึงอยากให้นางได้ตายอย่างสบายๆ”เฉิงเม่ยเฟิงร้องบอกหลิงหยุนพร้อมกับชี้ปลายกระบี่ไปยังร่างของแม่ชีมี่ยู่ที่ยังคงนั่งอยู่บนพื้นหลิงหยุนพยักหน้าตามใจเฉิงเม่ยเฟิงพร้อมกับตอบไปว่า“แล้วแต่เจ้า กระบี่อยู่ในมือเจ้าแล้ว!”แต่ในพริบตานั้นเองแม่ชีมี่ยู่ก็ยกฝ่ามือของตนฟาดลงกับพื้นดิน และอาศัยแรงส่งนั้นกระโดดพุ่งตัวไปทางหน้าผาแทน แล้วร่างของนางก็ลอยละลิ่วตกลงไปจากหน้าผาสูงทันที!แม้จะเป็นหน้าผาสูงชันแต่ด้วยความสูงเพียงแค่ห้าร้อยเมตรนี้ ยอดฝีมือขั้นเซียงเทียน-5 อย่างแม่ชีมี่ยู่ หากสวรรค์เข้าข้างก็อาจมีโอกาสรอดชีวิตมาได้หลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงได้แต่ยกมือขึ้นเกาศรีษะพร้อมกับร้องตะโกนออกไปว่า“หึ! เจ้าช่างโง่เขลานัก คิดว่าทำเช่นนี้จะหนีรอดงั้นรึ”หลิงหยุนแทบไม่ต้องขยับเขยื้อนกายด้วยซ้ำทันทีที่แม่ชีมี่ยู่กระโดดพุ่งตัวออกไปทางหน้าผา หวังชงเซียวก็พุ่งตัวตามออกไปทันทีเช่นกัน และจัดการคว้าร่างของนางลากกลับมาที่เดิมร่างของแม่ชีมี่ยู่ถูกนำมาโยนไว้แทบเท้าหลิงหยุนอีกครั้งเมื่อเห็นว่าหมดหนทางที่จะหนีรอดได้อีก นางจึงโขกศรีษะลงกับพื้นพร้อมอ้อนวอนหลิงหยุน“หลิงหยุนข้ารู้ตัวว่าทำผิดไป! ข้าไม่ควรบีบบังคับให้เฉิงเม่ยเฟิงต้องกลืนโอสถไร้ใจ ในเมื่อพวกเจ้าสองคนก็ได้กลับมาอยู่ร่วมกันแล้ว ได้โปรดรามือไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด!”หลิงหยุนจ้องมองท่าทีของแม่ชีมี่ยู่ด้วยความรู้สึกรังเกียจจนต้องก้าวถอยหลังออกมา“เจ้าศึกษาพระธรรมอยู่ในอารามจิ้งซินมาตั้งนาน ยังหวาดกลัวความตายอีกรึ”เวลานี้แม่ชีมี่ยู่กลัวตายจนเนื้อตัวสั่นนางไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้น และหวังเพียงแค่ว่าคนเหล่านี้จะปล่อยนางไปตามทาง“มี่ยู่เจ้ารู้หรือไม่ว่าซันเทียนเปียวและยอดฝีมือนับร้อยที่มันนำไปถล่มข้าที่จิงฉูนั้น เวลานี้คนพวกนั้นถูกข้าสังหารตายไปตั้งแต่เมื่อหกเดือนก่อนแล้ว!” “และข้าก็คิดว่าเจ้าเองก็น่าจะรู้เรื่องที่ตระกูลซันแห่งปักกิ่งได้ถูกข้าทำลายถอนรากถอนโคนจนสิ้นชื่อไปแล้ว!”“ที่ข้าต้องการสังหารเจ้านั้นไม่ใช่เพียงเพราะเจ้านำตัวภรรยาของข้าไป แต่เป็นเพราะเรื่องเมื่อหกเดือนก่อนนั้น เจ้าเองก็เกี่ยวข้องด้วย!”“ข้าถือคติว่ามีคุณต้องทดแทนมีแค้นต้องชำระ! คืนนี้ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็หนีไม่พ้นความตายแน่!”จากนั้นหลิงหยุนก็เหลือบมองไปทางเฉิงเม่ยเฟิง..ชัวะ!กระบี่ในมือของเฉิงเม่ยเฟิงฟันเข้าที่ลำคอของแม่ชีมี่ยู่ทันทีศรีษะของนางขาดออกจากร่าง และลอยละลิ่วตกลงไปที่หน้าผาทันที เพียงแต่ครั้งนี้ไม่มีผู้ใดกระโดดเข้าไปขัดขวางไว้อีกหลิงหยุนซัดฝ่ามือใส่ร่างไร้ศรีษะของแม่ชีมี่ยู่แล้วร่างที่มีโลหิตไหลพร่างพรูออกมานั้น ก็พุ่งตรงไปยังหน้าผาก่อนจะร่วงหล่นตามศรีษะไป“ในที่สุดเจ้าก็ล้างแค้นนางได้สำเร็จ!”