บทที่ 1303 : เตรียมพร้อมสำหรับงานชุมนุมชาวยุทธ

“เจ้าดูเอาเองก็แล้วกัน!” หลิงหยุนเข้าใจความหมายในคำถามของเฉิงเม่เยเฟิงดีเขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้เฉิงเม่ยเฟิงพร้อมกับพูดขึ้นว่า “นี่คือข้าในวันที่ลงไปสำรวจก้นหลุมยักษ์!” หลิงหยุนค่อยๆเปลี่ยนร่างกลับไปดังเดิมทีละเล็กทีละน้อย เพื่อให้เฉิงเม่ยเฟิงค่อยๆเห็นความเปลี่ยนแปลงของตน “นี่ก็น่าจะเป็นตอนที่ข้าพาเซียนเอ๋อไปกลายร่างที่เกาะเต่า” “นี่เป็นช่วงเดือนมิถุนายนที่ข้าสอบเอนทรานซ์เข้ามหาวิทยาลัย” “ภายในเวลาเพียงแค่สี่ห้าเดือนน้ำหนักของข้าลดลงไปเกือบสี่สิบกิโลกรัมเชียวนะ!” รูปลักษณ์ของหลิงหยุนในช่วงที่สอบเอนทรานซ์เสร็จนั้นไม่ได้แตกต่างไปจากเด็กหนุ่มไร้วรยุทธที่เฉิงเม่ยเฟิงพบก่อนหน้านี้เลยแม้แต่น้อย รูปร่างของหลิงหยุนแม้จะผอมลงกว่าเดิมมากแต่ก็สมส่วนอย่างไร้ที่ติ ใบหน้าคมสันไม่อ้วนกลมเหมือนเช่นเคย คิ้วรูปดาบทั้งสองข้างงดงามได้รูป เข้ากับดวงตาคมเฉี่ยวคู่นั้นอย่างลงตัว ราวกับภาพวาดงดงามที่ไม่อาจหาจุดตำหนิได้ เฉิงเม่ยเฟิงจ้องมองรูปลักษณ์ของหลิงหยุนที่เปลี่ยนไปทีละเล็กทีละน้อยจนกระทั่งกลายเป็นหลิงหยุนเด็กหนุ่มคนนั้นที่กำลังยืนอยู่ต่อหน้าตน น้ำตาของเฉิงเม่ยเฟิงไหลอาบแก้มอีกครั้งพร้อมกับระล่ำระลักพูดออกไปว่า“สามี ข้าช่างโง่เขลานัก!” หลิงหยุนยิ้มกว้างพร้อมกับยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้กับนาง“เจ้าไม่ชอบข้าในตอนนี้งั้นรึ” เฉิงเม่ยเฟิงโผเข้าหาอ้อมกอดของหลิงหยุนแทนคำตอบพร้อมกับพึมพำเสียงเบา“ในโลกนี้ คงมีแต่เจ้าเท่านั้นที่ดีกับข้าถึงเพียงนี้!” หลิงหยุนดันร่างของเฉิงเม่ยเฟิงออกเขาจ้องหน้านางพร้อมกับพูดขึ้นว่า “โอสถเยาว์วัยกับโอสถโฉมสะคราญนั้นเป็นเพียงของขวัญชิ้นแรกที่ข้ามอบให้เจ้า!” “ของขวัญชิ้นที่สองที่สามีมอบให้เจ้าก็คือชีวิตของแม่ชีมี่ยู่!” “และตอนนี้ข้าก็กำลังจะมอบของขวัญชิ้นที่สามให้กับเจ้า..”เมื่อพูดมาถึงตรงนี้หลิงหยุนก็เรียกแหวนแพลตตินั่มออกมาหนึ่งวง“นี่คือแหวนพื้นที่ ภายในมีพื้นที่ราวสามตารางเมตร เจ้าใช้มันไปก่อน ไว้มีโอกาสข้าจะทำอันใหม่ให้กับเจ้า!”“ได้สิ..ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็สวมให้ข้าเลย!”เฉิงเม่ยเฟิงร้องบอกหลิงหยุนด้วยความดีอกดีใจและรีบยื่นมือออกไปให้เขาทันทีหลิงหยุนจัดการสวมแหวนพื้นที่ให้กับเฉิงเม่ยเฟิง“แหวนพื้นที่นี่จะช่วยให้เจ้าพกพาสิ่งของติดตัวไปได้อย่างสะดวกสบาย” จากนั้นหลิงหยุนก็ได้บอกให้เฉิงเม่ยเฟิงหยดเลือดของตนเองลงไปและสอนวิธีสื่อสารกับแหวนพื้นที่ให้นางรู้ เวลานี้เฉิงเม่ยเฟิงอยู่ในระดับสูงสุดขั้นซานฉางชี่แล้ว การสื่อสารกับแหวนพื้นที่จึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรหลังจากที่มอบแหวนพื้นที่ให้กับเฉิงเม่ยเฟิงแล้วหลิงหยุนก็เรียกโอสถหลงหู่ โอสถชนิดอื่นๆ และยันต์ชนิดต่างๆออกมาให้นางเก็บไว้ใช้ในยามจำเป็น“นอกเหนือจากของขวัญพวกนี้แล้วข้ายังมีของขวัญสำคัญอีกหนึ่งชิ้นจะมอบให้กับเข้าด้วย!” หลิงหยุนร้องบอกพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์“หืมม!เป็นสิ่งใดงั้นรึ?”เฉิงเม่ยเฟิงถามขึ้นด้วยความประหลาดใจเพราะหลิงหยุนให้สมบัติล้ำค่ากับตนมามากมายแล้ว ยังจะมีของขวัญชิ้นสำคัญอะไรกันอีก“ก็ตัวข้ายังไงเล่า!ฮ่า.. ฮ่า..” พูดจบหลิงหยุนก็ได้แต่หัวเราะเสียงดัง “เจ้าช่างร้ายนักนะ!”เฉิงเม่ยเฟิงอดขันในความเจ้าเล่ห์ของหลิงหยุนไม่ได้“ภรรยา..พวกเราไปนั่งคุยกันที่โซฟากันดีกว่า”ตอนนี้ก็เป็นเวลาหกโมงเช้าแล้วท้องฟ้าด้านนอกจึงเริ่มสว่างไสว ทำให้หลิงหยุนสามารถมองเห็นเรือนร่างสมส่วนงดงามของเฉิงเม่ยเฟิงได้ชัดเจนมากขึ้น ความคิดชั่วร้ายจึงผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที แต่แล้วเฉิงเม่ยเฟิงกลับตอบมาว่า“แต่ข้าว่าที่เตียงใหญ่นั่นน่าจะนอนสบายกว่า..”หลิงหยุนยกมือขึ้นเกาศรีษะพร้อมกับถามขึ้นว่า“แต่นี่ก็เช้าแล้ว เจ้ายังจะนอนอีกรึ”เฉิงเม่ยเฟิงตอบกลับทันที“หรือเจ้าจะให้ข้าฝึกอีกงั้นรึ เร็วเข้าไปที่เตียงนอนกันดีกว่า..”