บทที่ 1321 : ปิดอารามจิ้งซิน

“อาจารย์!!” ศิษย์อารามจิ้งซินเห็นอาจารย์ของตนถูกหลิงหยุนสังหารตายต่อหน้าต่อตาเช่นนั้นจึงได้แต่กรีดร้องออกมา แต่ก็ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้! นอกเหนือจากความโกรธแค้นแล้วเหล่าแม่ชีต่างก็รู้สึกหวาดกลัว! ไกลออกไปนั้นเหล่ายอดฝีมือที่พากันซ่อนตัวอยู่ตามต้นไม้ ต่างก็จ้องมองภาพที่สยดสยองนี้ด้วยดวงตาเบิกโพลง สีหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและเจ็บปวด ราวกับว่าเป็นผู้ที่ถูกหมัดของหลิงหยุนกระแทกเข้าใส่เสียเอง หลังจากที่ประลองกับหลวงจีนจื้อเหนิงตัวต่อตัวอย่างยุติธรรมและได้ลงมือสังหารเขาตายไปนั้น หลิงหยุนก็ยังไม่ได้ลงมือฆ่าใครอีกเลย และไม่ได้มีท่าทีต้องการจะสังหารผู้ใดด้วย มิหนำซ้ำยังยินยอมปล่อยคนของสำนักดาบสวรรค์กลับไปด้วย แต่จู่ๆหลิงหยุนกลับลงมือสังหารแม่ชีมี่เจียวเพียงแค่อึดใจเดียว! หลิงหยุนสังหารผู้คนโดยไม่มีการพล่ามแม้แต่คำเดียวเช่นนี้ทำให้ผู้คนภายในหุบเขาหลงเฟิงต่างพากันเย็นวาบไปถึงแผ่นหลัง! หลังจากที่หลิงหยุนลงมือสังหารคนไปแล้วสีหน้าและแววตาของเขาก็เปล่งประกายอำมหิต เขาปรายตามองไปทางเหล่าแม่ชีของอารามจิ้งซินพร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ยังมีผู้ใดต้องการเปิดอารามจิ้งซินต่อไปอีกหรือไม่หรือมีผู้ใดต้องการแก้แค้นแทนอาจารย์ของพวกเจ้า ก็เดินเข้ามาได้เลย ข้าจะได้ส่งไปอยู่กับนางพร้อมๆกัน!” หลิงหยุนไม่สนใจเหล่าศิษย์ของอารามจิ้งซินที่กำลังกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย หากหลิงหยุนตัดสินใจที่จะทำสิ่งใดแล้ว เขาไม่เคยที่จะสนใจเลยว่าผู้อื่นจะคิดเห็นต่อตนเองเช่นใด หลิงหยุนรู้ว่าหนทางเดียวที่จะปิดอารามจิ้งซินได้โดยที่แม่ชีคนอื่นๆไม่ขัดขวางนั้นจะต้องสังหารแม่ชีมี่เจียวทิ้งเสีย และหลังจากนั้นการเจรจาก็จะเป็นไปได้ง่ายดายขึ้น นอกจากหลิงหยุนจะประหยัดเวลาได้มากแล้ว ยังสามารถรักษาชีวิตของแม่ชีคนอื่นๆได้อีกด้วย.. หลิงหยุนไม่ต้องการเสียเวลาสังหารเหล่าแม่ชีคนอื่นๆเพราะการต่อสู้ที่แท้จริงยังคงรอเขาอยู่.. คำพูดของหลิงหยุนนั้นเป็นการประกาศต่อเหล่าแม่ชีที่เหลือว่าให้เลือกระหว่างความตายกับการเชื่อฟังคำสั่งของเขา! เพราะหากยังดื้อดึงไม่เชื่อฟังย่อมหมายถึงความตาย! หลิงหยุนจ้องมองเหล่าแม่ชีด้วยแววตาเย็นชาสายตาทุกคู่ที่จ้องมองมาทางหลิงหยุนนั้น ล้วนเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว แต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง แววตาที่ขุ่มเคืองนั้นก็ค่อยๆจางคลายลงจนกระทั่งหายไปในที่สุด ผ่านไปราวหนึ่งนาที่ก็ยังไม่มีแม่ชีคนใดลุกขึ้นคัดค้านหลิงหยุนเพราะความจริงแล้วแม่ชีหลายคนก็ไม่ได้เห็นด้วยกับอารามจิ้งซิน อีกทั้งแม่ชีมี่เจียวเจ้าสำนักก็ตายไปแล้ว ต่อให้พวกนางอยากจะรักษาสำนักต่อไป ก็คงจะไม่มีความสามารถทำได้.. แม่ชีของอารามจิ้งซินนั้นทุกคนล้วนถูกบังคับให้กลืนโอสถไร้ใจ และฝึกวิชาไร้ใจ เพื่อให้ลืมเลือนชายที่รัก ไม่มีโอกาสแม้แต่จะเลือกชะตาชีวิตของตนเอง หลังจากได้เห็นเฉิงเม่ยเฟิงที่กลับมาสดใสเปล่งปลั่ง และมีเสน่ห์เช่นนี้ เหล่าแม่ชีของอารามจิ้งซินหลายคนต่างก็ถึงกับใจสั่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งแม่ชีสาวๆที่ไม่เคยอยู่ในโลกยุทธภพมาก่อน เมื่อโอกาสเช่นนี้มาถึงมีผู้ใดบ้างไม่ต้องการมีชีวิตที่ดีขึ้นกว่าเดิม และสะดวกสบายกว่าเดิม เวลานี้แม่ชีหลายคนต่างรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นแววตาของเหล่าแม่ชีที่เหลือหลิงหยุนก็รู้ได้ทันทีว่าแผนการของตนเองนั้นสำเร็จแล้ว จึงได้พูดขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม“เอาล่ะ..ในเมื่อไม่มีผู้ใดคัดค้าน ก็เท่ากับว่าทุกคนเห็นด้วยที่จะให้ข้าปิดอารามจิ้งซินไปซะ!”จากนั้นหลิงหยุนก็ย้ำด้วยน้ำเสียงที่นึกขันไม่น้อย“ใช่หรือไม่”“เอาล่ะ..ในเมื่อไม่มีผู้ใดคัดค้าน ข้าก็จะเริ่มทำลายวรยุทธของพวกเจ้าทุกคน!”หลิงหยุนสรุปง่ายๆและไม่จำเป็นต้องชักแม่น้ำทั้งห้าให้เสียเวลา..“แต่..พี่ชาย.. หากท่านทำลายวรุยทธของพวกเราแล้ว วันข้างหน้าหากพวกเราพบเจอชายโฉด หรือพบเจอศัตรูเข้าล่ะ พวกเราจะทำเช่นใด”และแน่นอนว่าผู้ที่เอ่ยถามหลิงหยุนก็คือหลี่สุ่ย..หลิงหยุนเข้าใจได้ทันทีว่าที่เหล่าแม่ชีต่างพากันนิ่งเงียบนั้น คงจะเป็นเพราะใคร่ครวญ และกังวลใจในเรื่องเหล่านี้อยู่เป็นแน่!“น้องหลี่สุ่ย..เป็นคำถามที่ดียิ่งนัก!”หลิงหยุนเอ่ยชมพร้อมตอบกลับไปทันที“ตราบใดที่ศิษย์อารามจิ้งซินยินยอมทำลายวรยุทธของตนและปิดสำนักไป ความปลอดภัยของพวกเจ้าในวันข้างหน้า ข้า – หลิงหยุนจะเป็นผู้คุ้มครองปกป้องเอง หากผู้ใดกล้าข่มเหงรังแกพวกเจ้า มันผู้นั้นจะต้องตายโดยไร้ดินกลบหน้า!”จากนั้นหลิงหยุนก็หันไปประกาศต่อหน้าชาวยุทธทุกคนว่า“พวกเจ้าทุกคนได้ยินที่ข้าพูดแล้วใช่หรือไม่”“พวกเราได้ยินชัดเจน!”ทุกคนต่างก็ร้องตะโกนตอบกลับมาอย่างพร้อมเพรียงกันมีผู้ใดบ้างเล่าที่จะกล้านิ่งเฉยไม่ตอบกลับ“พวกเจ้าต้องไม่เพียงแค่ได้ยินเท่านั้นแต่หลังจากที่ออกจากหุบเขาแห่งนี้ไป พวกเจ้าทุกคนต้องไปป่าวประกาศเรื่องนี้ให้ชาวยุทธภพได้รู้ทั่วกันด้วย!”“หลิงหยุน..ท่านอย่าได้กังวลใจไป ตราบใดที่พวกเราออกจากที่นี่ไปได้ จะต้องนำวาจาของท่านไปบอกกับเหล่าชาวยุทธที่พบเจอเป็นแน่!”เหล่ายอดฝีมือในที่นี้ต่างพากันรับปากหลิงหยุนเพราะเกรงว่าหากไม่รับปากออกไป จะทำให้หลิงหยุนขุ่นเคืองใจขึ้นมาได้!