บทที่ 1327 : ใครยุ่ง.. มันต้องตาย!

ทุกคนในที่นั้นต่างพากันตกตะลึง! ไม่เพียงเหล่าชาวยุทธไม้เลื้อยที่ตกตะลึงกับการต่อสู้ของหลิงหยุนในครั้งนี้แม้แต่สิบสำนักที่ยืนอยู่ข้างสำนักเขาหลงหู่ก่อนหน้านี้ ก็ถึงกับสั่นไปทั้งร่างเช่นกัน เวลานี้ไม่มีผู้ใดที่ไม่อยู่ในอาการตกตะลึง! โซ่กังฉีขนาดใหญ่เท่าแขนและยาวกว่าสามร้อยเมตรทั้งสองเส้น กำลังพุ่งเข้าใส่ร่างของนักบวชฝ่ายชางจิงกงทั้งสิบสองคนอย่างต่อเนื่อง การโจมตีด้วยโซ่กังฉีของหลิงหยุนนั้นรุนแรงกว่ากระบี่คู่มารสะบั้นเทวะของเย่ซิงเฉินมากนักในขณะที่แสงสว่างรอบตัวของนักบวชทั้งสิบสองคนค่อยๆอ่อนลง แต่โซ่กังฉีของหลิงหยุนกลับสว่างมากขึ้นเรื่อยๆ ภาพการต่อสู้ของหลิงหยุนและสหายที่เหล่าชาวยุทธได้เห็นในเวลานี้ทำให้ทุกคนรู้สึกว่ากำลังดูเหล่าเซียนทำการรบอยู่บนสรวงสวรรค์! ทางด้านแวมไพร์ทั้งสี่ที่ต่อสู้อยู่กับนักบวชฝ่ายชางจิงกงสี่คนนั้นแม้นักบวชทั้งสี่จะฝึกวิชาพลังหยางซึ่งมีผลต่อเหล่าแวมไพร์อย่างมาก แต่เป็นเพราะพวกเขายังฝึกไม่ถึงขั้นพลังเหนือธรรมชาติระดับห้าเสียด้วยซ้ำ จึงทำได้เพียงแค่ต้านทานเหล่าแวมไพร์ที่แข็งแกร่งทั้งสี่ได้เท่านั้น แต่ก็น่าจะต้านทานได้อีกไม่นานนัก.. แวมไพร์ทั้งสี่ของหลิงหยุนที่กำลังต่อสู้กับนักบวชทั้งสี่คนนั้นหลิงหยุนได้ช่วยหยดเลือดให้จนร่างกายและปีกของพวกมันกลายเป็นสีม่วงแล้ว จึงสามารถต้านทานพลังหยางของเหล่านักบวชได้อย่างสบาย นักบวชเหล่านี้จึงไม่ถือว่าได้เปรียบเหล่าแวมไพร์บริวารของหลิงหยุน พวกเขาไม่สามารถเอาชนะได้ ทำได้เพียงแค่ตั้งรับและต้านทานเท่านั้น “สวรรค์!จะตำหนิหลิงหยุนว่าผยองก็คงจะไม่ถูกนัก ในเมื่อเขาแกร่งกล้า และเก่งกาจถึงเพียงนี้!” “ข้าไม่เคยพบเจอการต่อสู้ที่น่าอัศจรรย์เช่นนี้มาก่อนเลย!” “นั่นสิ!ฝ่ายใดจะแพ้ ฝ่ายใดจะชนะกันแน่” เหล่าชาวยุทธต่างพากันวิพาษ์วิจารณ์กันไปต่างๆนานาและได้แสดงอาการตกตะลึงและตกใจเมื่อเห็นไพ่ต่างๆในมือของหลิงหยุน! ความจริงแล้วก็มีชาวยุทธบางคนต้องการอาศัยจังหวะที่ฝ่ายของหลิงหยุนกับนักบวชเขาหลงหู่กำลังต่อสู้กัน หนีออกไปจากหุบเขาแห่งนี้ แต่เป็นเพราะการต่อสู้ที่ดุเดือดและน่าตกตะลึง ได้ดึงดูดพวกเขาไว้จนไม่มีใครอยากจะจากไปในตอนนี้ ในขณะเดียวกันสิบสำนักที่ยืนอยู่ฝ่ายที่เป็นศัตรูกับหลิงหยุนเมื่อครู่ ต่างก็หันไปมองหน้ากัน และกำลังปรึกษากันว่าจะหนีไป หรือว่าจะอยู่ต่อ หากอยู่ต่อจะเข้าไปช่วยนักบวชฝ่ายชางจิงกงหรือไม่ แต่แน่นอนว่าไม่มีผู้ใดโง่จนเกินไป! เพราะถึงหลิงหยุนจะเผชิญหน้ากับกระบี่เหินพลังหยางขนาดยักษ์นั้นและพยายามที่หยุดการรวมตัวของมันทุกวิถีทางด้วยการนำไพ่ในมือออกมาใช้มากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะเดียวกันก็ต้องรับมือกับนักบวชขั้นพลังเหนือธรรมชาติระดับหกถึงสี่คน แต่ฝ่ายของหลิงหยุนก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะพ่ายแพ้เลยแม้แต่น้อย แม้ว่าเวลานี้จะยังไม่อาจคาดเดาได้ว่าฝ่ายใดจะเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะแต่หากหลิงหยุนเป็นฝ่ายชนะขึ้นมา แน่นอนว่าเขาย่อมต้องจัดการกับยอดฝีมือจากสิบสำนักและตระกูลที่เหลือ.. นั่นเพราะยอดฝีมือทั้งสิบสำนักและตระกูลต่างๆนี้ล้วนแล้วแต่เคยส่งคนไปถล่มตระกูลหลิงเมื่อสิบแปดปีก่อนด้วยทั้งสิ้น พวกเขาจึงนับเป็นศัตรูของหลิงหยุน และหลิงหยุนก็ได้ประกาศแล้วว่าเขามาเพื่อสะสางความแค้นในอดีต และศัตรูของเขาจะไม่มีทางรอดออกไปจากหุบเขาแห่งนี้ได้แม้แต่คนเดียวด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงหลงเหลือทางเลือกอยู่เพียงแค่สองทางเท่านั้นคือ จะหนีไป หรือจะช่วยนักบวชสำนักเขาหลงหู่ต่อสู้กับหลิงหยุน!“ไปช่วยพวกเขากันดีกว่า!”หลังจากที่ปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่งยอดฝีมือจากสองตระกูลก็ตัดสินใจที่จะไปช่วยนักบวชจากเขาหลงหู่ต่อสู้กับหลิงหยุน!และแน่นอนว่าพวกเขาก็คือคนจากตระกูลหลิวและตระกูลหวังนั่นเอง!เวลานี้การต่อสู้ระหว่างหลิงหยุนกับนักบวชฝ่ายชางจิงกงนั้นกำลังเป็นไปอย่างดุเดือดยังไม่มีฝ่ายใดได้เปรียบหรือเสียเปรียบ แต่หากฝ่ายใดมียอดฝีมือเข้าไปช่วยในตอนนี้ ก็จะพลิกกลับมาเป็นฝ่ายได้เปรียบทันที!ทันทีที่ทั้งสองคนกระโดดเข้าไปในสนามต่อสู้แต่ยังไม่ทันจะได้ลงมือใดๆ โซ่กังฉีของหลิงหยุนก็เปลี่ยนเป้าจากนักบวชทั้งสิบสองคนชั่วคราว และหันมาจู่โจมยอดฝีมือทั้งสองคนทันที! ปัง!ปัง!โซ่กังฉีทั้งสองเส้นราวกับงูขนาดยักษ์ที่พุ่งเข้ารัดร่างของสองยอดฝีมือไว้อย่างรวดเร็วและหนึ่งในนั้นก็คือผู้นำตระกูลหลิวซึ่งอยู่ในขั้นพลังเหนือธรรมชาติระดับสี่ และเป็นปู่ของหลิวซุ่ยเฟิงนั่นเองชัวะ!จากนั้นกระบี่คู่มารสะบั้นเทวะของเย่ซิงเฉินก็พุ่งมาจากที่ใดไม่ทราบตรงเข้าตัดลำคอของยอดฝีมือทั้งสองคนขาด และสิ้นใจตายในทันที!ด้วยความร่วมมือระหว่างหลิงหยุนกับเย่ซิงเฉินยอดฝีมือทั้งสองคนก็ถูกสังหารตายในพริบตา!“พวกเจ้าฟังให้ดี!นี่เป็นการต่อสู้ระหว่างข้ากับนักบวชฝ่ายชางจิงกงเท่านั้น ผู้ใดกล้ายื่นมือเข้ามาช่วย ข้าจะสังหารมันผู้นั้นทิ้งทันที!”หลิงหยุนใช้มังกรคำรามประกาศกึกก้องไปทั่วทั้งหุบเขาหลงเฟิง“หากพวกเจ้าไม่ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยว ข้าจะสังหารเฉพาะผู้ที่เคยบุกเข้าไปถล่มตระกูลหลิงในอดีตเท่านั้น แต่หากผู้ใดกล้ายื่นมือเข้ามาช่วย ข้าจะถล่มสำนักของมันให้ราบเป็นหน้ากองเลยทีเดียว!”ระหว่างที่เหล่าศัตรูของหลิงหยุนกำลังครุ่นคิดอยู่นั้นโซ่กังฉีของหลิงหยุนก็ย้อนกลับไปจู่โจมนักบวชทั้งสิบสองคนต่อทันที และเมื่อเห็นว่าแสงสว่างเริ่มอ่อนกำลังลงมากแล้ว โซ่กังฉีของหลิงหยุนก็เปลี่ยนเป้าไปจู่โจมนักบวชฝ่ายเทียนชี่ฝูทั้งสี่แทนทันทีโซ่กังฉีนั้นเคลื่อนไหวรวดเร็วกระฉับกระเฉงเสมือนเป็นมือของหลิงหยุนและตรงเข้ารัดร่างของนักบวชทั้งสี่ไว้อย่างรวดเร็ว เย่ซิงเฉินรู้หน้าที่เป็นอย่างดี กระบี่คู่มารสะบั้นเทวะพุ่งตรงเข้าตัดศรีษะของนักบวชทั้งสี่เหมือนที่เคยทำก่อนหน้านี้ทันที��