บทที่ 1333: เพียงแค่ดาบเดียว!

ตูม! หลิงหยุนฟาดกระบี่หยางพิสุทธิ์เล่มยาวกว่าสิบเมตรนี้เข้าใส่ร่างของนักบวชเลี่ยหลงที่อยู่ไกลออกไป และเพียงแค่ดาบเดียวนักบวชเลี่ยหลงก็ถูกหลิงหยุนสังหารตายในพริบตา! เวลานี้นักบวชทั้งสี่แห่งชางจิงกงก็ถูกหลิงหยุนสังหารตายไม่เหลือแม้แต่คนเดียว! หลิงหยุนเชื่อมั่นในอานุภาพของวิชาหยางพิสุทธิ์นี้เป็นอย่างมากเพราะนี่คือฝึกวิชาที่ใช้ในการจู่โจมศัตรูที่ดุดันและแข็งแกร่งที่สุดแห่งโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่ และเวลานี้ก็ยังหาวิชาใดเทียบที่จะมีพลังจู่โจมรุนรุนแรงได้เท่ากับวิชาหยางพิสุทธิ์นี้ได้! หลิงหยุนไม่อาจยอมให้นักบวชเลี่ยหลงทำการอัญเชิญเทพได้สำเร็จแน่นั่นเพราะเวลานี้คู่ต่อสู้ของเขาก็อยู่ในขั้นพลังเหนือธรรมชาติระดับเจ็ดแล้ว หากปล่อยให้ใช้วิชาเวทย์อัญเชิญเทพได้สำเร็จ ขุมพลังของนักบวชเลี่ยหลงจะไม่พุ่งขึ้นไปถึงขั้นพลังเหนือธรรมชาติระดับเก้าเลยงั้นหรือ หรือไม่ก็อาจจะสูงกว่านั้นด้วยซ้ำไป หากหลิงหยุนปล่อยให้เป็นเช่นนั้นต่อให้เขาใช้วิชาพลังมังกรเพิ่มอานุภาพของวิชาพลังหยางพิสุทธิ์ขึ้นอีกสิบเท่า ก็ยังไม่แน่ว่าจะสามารถสังหารอีกฝ่ายได้หรือไม่ ยิ่งไปกว่านั้นหลิงหยุนยังไม่รู้ว่าเทพที่อีกฝ่ายอัญเชิญมานั้น จะเป็นเซียนที่มีพลังวิเศษน่ากลัวมากเพียงใด เขาจึงต้องตัดสินใจสังหารนักบวชเลี่ยหลงในดาบเดียว อีกหนึ่งเหตุผลสำคัญก็คือหลิงหยุนเผาหยดเสินหยวนในระดับสูงสุดขั้นซานเฉิงชี่ ทำให้สามารถเข้าสู่ขั้นลิ่วเฉิงชี่ได้ พลังปราณและเสินหยวนจึงคล้ายกับเส้นลมปราณภายในเส้นลมปราณอีกที หากใช้วิชาพลังมังกร เขาเกรงว่าจะเกิดปรากฏการณ์เหมือนอย่างที่เคยเกิดขึ้นมาแล้วเมื่อครั้งที่อยู่บ้านเลขที่-1 ในเมืองจิงฉู ไม่แน่ว่าหากเขาใช้พลังมังกรอาจเกิดทัณฑ์สวรรค์อย่างไม่คาดคิดขึ้นมาอีก และครั้งนี้เขาอาจตายด้วยทัณฑ์สวรรค์ที่เหี้ยมโหดจริงๆก็ได้! กระบี่หยางพิสุทธิ์เล่มยักษ์โบกสะบัดไปมาตามมือของหลิงหยุนเกิดเป็นลำแสงสีขาวสว่างขนาดใหญ่ยาวอยู่กลางท้องนภา ดูราวกับอสุนีบาตเส้นมหึมาที่ปรากฏอยู่บนท้องฟ้าที่มืดสนิทในยามนี้! หลังจากที่จัดการฟันร่างของนักบวชเลี่ยหลงขาดออกเป็นสองท่อนแล้วหลิงหยุนเกรงว่าภายในร่างของนักบวชเลี่ยหลงจะยังมีดวงจิตของเซียนที่อัญเชิญลงมาอาศัยอยู่ เขาจึงสะบัดกระบี่หยางพิสุทธิ์ในมือไปมาอย่างรวดเร็ว และเพียงแค่ชั่วพริบตา.. ร่างของนักบวชเลี่ยหลงก็ได้กลายเป็นเศษเนื้อกองอยู่กับพื้น! หลังจากนั้นก็มีแสงสีขาวสุกสว่างพวยพุ่งออกมาจากร่างของนักบวชเลี่ยหลงคล้ายระเบิดลูกใหญ่หลิงหยุนถูกแรงระเบิดนั้นจนร่างกระเด็นไกลออกไปราวสองร้อยเมตร และได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยเท่านั้น แต่เขากลับไม่หวาดกลัว และพยายามกระโดดเข้าไปใกล้ลูกไฟสีขาวที่เป็นพลังหยางบริสุทธิ์ เพื่อที่จะดูดซับมันเข้าไปในร่างของตน! แต่นี่ไม่ใช่พลังหยางบริสุทธิ์ธรรมดามันคือพลังหยางบริสุทธิ์ในขั้นเซียน มีหรือที่มันจะยอมให้หลิงหยุนดูดซับเข้าไปได้ง่ายๆ หลังจากที่เกิดการระเบิดขึ้น พลังหยางขั้นเซียนเหล่านั้นก็รีบหลอมรวมเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์ทันที! “เจ้าอย่าคิดหนีเลย!” หลิงหยุนร้องตะโกนออกไปพร้อมกับสะบัดกระบี่หยางในมือเข้าใส่กลุ่มพลังหยางบริสุทธิ์ขั้นเซียนในรูปมนุษย์อีกครั้งก่อนจะรีบดูดซับเอาพลังที่แตกสลายนั้นเข้าไปในร่างของตนทันที! เวลานี้..ป้ายบูชาที่ตั้งอยู่ภายในห้องสักการะของนักบวชฝ่ายชางจิงกงสำนักเขาหลงหู่ ได้แตกสลายกลายเป็นแสงสีขาวพวยพุ่งออกมาก่อนจะมลายหายไปในทันที ก่อนจะร่วงหล่นลงพื้นแตกละเอียด หลังจากได้รับพลังหยางบริสุทธิ์ในขั้นเซียนจำนวนมากเข้าไปในครั้งนี้วิชาหยางพิสุทธิ์ของหลิงหยุนก็ได้ก้าวหน้าขึ้นอีกถึงสองระดับย่อย และเข้าสู่ระดับที่เก้าซึ่งเป็นระดับสูงสุดของขั้นที่หนึ่งทันที! บูม!แสงสีขาวในตัวหลิงหยุนเวลานี้เปล่งประกายสว่างไสวเจิดจ้าจากเดิมถึงสามเท่า และกระบี่หยางพิสุทธิ์ในมือของเขาก็ขยายยาวออกเป็น 36 เมตร และกว้าง 4 เมตรในทันที!หลังจากนั้นกระบี่พลังหยางของนักบวชชางจิงกงทั้งสิบสองเล่มที่ไม่สามารถหลอมรวมได้สำเร็จ ก็มาปรากฏอยู่ในมือของหลิงหยุน..“เลี่ยหลง..เจ้าคงคิดไม่ถึงสินะว่ากระบี่หยางที่ไม่สามารถหลอมรวมได้สำเร็จนั้นกลับช่วยให้พลังหยางในตัวของข้าพัฒนาขึ้นมากถึงเพียงนี้!”หลิงหยุนเกลียดชังนักบวชเลี่ยหลงยิ่งนักเมื่อครู่ที่นักบวชทั้งสามใช้วิชาพลังหยางพิโรธเข้าสังหารตนนั้น หากเป้าหมายไม่ใช่ตัวเขาแต่เป็นเย่ซิงเฉิน ไป๋เซียนเอ๋อ และหวังชงเซียว แน่นอนว่าทั้งสามคงยากที่จะต้านทานพลังหยางที่รุนแรงนั้นได้ และต่อให้หลิงหยุนเป็นฝ่ายได้รับชัยชนะ แต่เขาก็ต้องสูญเสียทั้งสามคน หรือไม่ก็ใครคนใดคนหนึ่งไปเป็นแน่!ความจริงแล้วการที่นักบวชฝ่ายชางจิงกงทั้งสี่คนผสานพลังกันนั้นแน่นอนว่าความแข็งแกร่งย่อมเหนือกว่าหลวงจีนจื้อหนงจากหออรหันต์ของเส้าหลิน แต่นับว่าเป็นความโชคร้ายที่คู่ต่อสู้ของพวกเขาคือหลิงหยุน มิหนำซ้ำนักบวชเลี่ยหลงยังเลือกใช้วิธีการต่อสู้ที่ผิดพลาดยิ่งนัก!นั่นเพราะการที่นักบวชเลี่ยหลงตัดสินใจให้นักบวชทั้งสิบสองคนหลอมรวมกระบี่เหินพลังหยางขึ้นมากลับทำให้หลิงหยุนดูดซับเอาพลังหยางบริสุทธิ์เข้าไปจนสามารถพัฒนาขั้นของวิชาพลังหยางพิสุทธิ์ได้ อีกทั้งวิชาพลังหยางพิโรธก็ยังช่วยทำให้หลิงหยุนพัฒนาก้าวหน้าขึ้นจากเดิมได้อีกถึงหนึ่งระดับแต่ในที่สุดที่นักบวชเลี่ยหลงตัดสินใจใช้วิชาเวทย์นั้นทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว เพราะวิชาหยางพิสุทธิ์ของหลิงหยุนแข็งแกร่งขึ้นอย่างมากแล้ว..ในการต่อสู้ครั้งนี้อาจเรียกได้ว่านักบวชฝ่ายชางจิงกงเป็นฝ่ายส่งอาวุธที่ทรงอานุภาพให้กับหลิงหยุนหลายครั้งหลายครา หากพวกเขาไม่ตายก็คงยากที่จะมีหน้าอยู่ต่อไปได้ในเวลานั้นเองท้องนภาเหนือหุบเขาหลงเฟิง เหลือเพียงร่างของหลิงหยุนเหาะอยู่เพียงลำพัง เวลานี้เขาดูไม่ต่างจากดวงอาทิตย์ลูกใหญ่ แสงสว่างสีขาวพวยพุ่งล้อมรอบกายอยู่ท่ามกลางท้องนภาที่มืดมิด จนกลบแสงจันทร์ไว้ได้อย่างสนิท ภาพหลิงหยุนถือกระบี่หยางพิสุทธิ์ไว้ในมือและกำลังเหาะอยู่กลางอากาศนั้น ดูราวกับเทพจากสรวงสวรรค์ที่กำลังเหาะลงมายังโลกมนุษย์ก็ไม่ปาน!เย่ชิงซินซึ่งอยู่ไกลออกไปนั้นเมื่อได้เห็นภาพที่เกิดขึ้นเวลานี้ นางถึงกับตกตะลึงจนพูดไม่ออก แววตาของนางเต็มไปด้วยความงุนงงสับสน และเพิ่งรู้ตัวว่าที่ผ่านมานั้นนางกังวลมากจนเกินไป เพราะดูเหมือนหลิงหยุนจะไม่จำเป็นต้องให้นางช่วยเหลือจริงๆ!“คุนหลุนเตรียมรับกระบี่ของข้า!”ท่ามกลางแสงสีขาวเจิดจ้านั้นหลิงหยุนจ้องมองไปยังคนของสำนักกระบี่คุนหลุนที่อยู่บนพื้นด้านล่าง เขาจ้องมองจางคุนหลุนและหลี่คุนหลุนพร้อมกับร้องตะโกนออกไป!จังหวะดีๆเช่นนี้หากหลิงหยุนไม่ฉวยโอกาสสั่งสอนยอดฝีมือทั้งสองคนของคุนหลุนให้สำนึกเสียบ้าง ก็คงนับว่าเป็นเรื่องที่น่าเสียดายยิ่งนัก!บูม!กระบี่ใหญ่ยาวสีขาวเจิดจ้านั้นพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของยอดฝีมือจากคุนหลุนทั้งสองทันที.. “แย่แล้ว!”จางคุนหลุนและหลี่คุนหลุนรับรู้ได้ถึงอันตรายอย่างมากที่กำลังจะเกิดขึ้นเมื่อเห็นกระบี่หยางพิสุทธิ์ขนาดใหญ่ฟาดลงมาทางพวกตนทั้งสองเช่นนั้น ทันทีที่แสงสีขาวเจิดจ้ายาวกว่าสามสิบหกเมตรพุ่งเข้ามา หลี่เจี้ยนกังแห่งสำนักกระบี่คุนหลุนก็รีบกระโดดถอยหลังหลบออกไปไกลถึงสองร้อยเมตรด้วยความหวาดกลัว เหล่าศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนต่างก็พากันกระโดดถอยหนีด้วยความหวาดผวาทั้งจางหลงคุนและหลี่หลงคุนต่างก็กระโดดหมุนตัวลอยขึ้นฟ้าทั้งคู่ช่วยกันปลดปล่อยพลังปราณในร่างของตนเข้าสะกัดกั้นและต้านทานกระบี่หยางพิสุทธิ์ของหลิงหยุนไว้ทันที!