บทที่ 1334: ปล้น!

“เอ่อ..ท่านจะสะสางบัญชีเช่นใด” หลี่เจี้ยนกัง– หัวหน้าศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนที่ยังไม่ทันหายจากอาการตกใจ และหวาดผวาดีนัก ได้แต่อ้ำอึ้งเมื่อพูดจาตะกุกตะกักเมื่อได้ฟังคำพูดของหลิงหยุน! “ข้าจะสะสางบัญชีเช่นใดนั้นไม่สำคัญ..” หลิงหยุนตอบยิ้มๆพร้อมกับยื่นมือไปตบไหล่หลี่เจี้ยนกัง แล้วพูดต่อว่า “แต่ก่อนที่ข้าจะสะสางบัญชีกับเจ้า เจ้าต้องตอบคำถามของข้าก่อน!” “ยอดฝีมือทั้งสองคนที่มีนามว่าจางคุนหลุนกับหลี่คุนหลุนที่เพิ่งหนีไปเมื่อครู่นั้น พวกเขาเป็นใครกัน” หลี่เจี้ยนกังได้ฟังคำถามของหลิงหยุนถึงกับหน้าซีดขาวขึ้นมาทันทีและได้แต่ส่ายหนาไปมาพร้อมกับตอบไปว่า “ข้าไม่อาจบอกได้..” “บอกไม่ได้งั้นรึ!”หลิงหยุนถามย้ำพร้อมกับหรี่ตามอง.. หลี่เจี้ยนกังได้แต่ยืนยันเสียงแข็งและหนักแน่น“ข้าพูดไม่ได้จริงๆ ต่อให้ท่านสังหารข้า ข้าก็ไม่อาจพูดได้!” หลิงหยุนได้แต่คิดอยู่ในใจ..เขาไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะยืนกรานเสียงแข็งและหนักแน่นเช่นนี้ เห็นชัดว่าหลี่เจี้ยนกังหวาดกลัวเขาอย่างมาก แต่กลับไม่ยอมปริปากพูดเรื่องเกี่ยวกับคุนหลุนออกมาเลยแม้แต่น้อย เห็นชัดว่าหลี่เจี้ยนกังเห็นคุนหลุนสำคัญกว่าชีวิตของตนเอง! และเหตุการณ์เช่นเดียวกันนี้ก็เคยเกิดกับหลี่เคิ่นวู๋ซึ่งเป็นหัวหน้าของศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนที่ไปจัดการกับหลิงหยุนบนยอดเขาหลงเหมิน! “หลิงหยุนเจ้าอย่าได้เสียเวลาไปเลย ต่อให้เจ้าสับร่างของเขาเป็นชิ้นๆ เขาก็ไม่มีทางปริปากเรื่องเกี่ยวกับคุนหลุนให้เจ้าฟังแม้แต่คำเดียวแน่!” เย่ซิงเฉินกระโดดเข้าไปยืนข้างกายหลิงหยุนพร้อมกับเอ่ยออกมา “แล้วหากข้าถามเจ้าเล่า..เจ้าจะบอกข้าได้หรือไม่” หลิงหยุนหันไปยิ้มให้กับเย่ซิงเฉินพร้อมกับถามออกมา เย่ซิงเฉินทำท่าครุ่นคิดจากนั้นจึงตอบกลับไปว่า “เรื่องนี้ต้องรอดูเหตุการณ์ข้างหน้าเสียก่อน..” หลิงหยุนได้แต่หงุดหงุดเมื่อคิดว่าจะไม่ได้รู้เรื่องราวเกี่ยวกับคุนหลุนจากปากของหลี่เจี้ยนกังเป็นแน่.. “เอาล่ะ..ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ข้าก็จะไม่เสียเวลาสอบถามเจ้า มาสะสางบัญชีระหว่างเราจะดีกว่า!” หลิงหยุนหันไปพูดกับหลี่เจี้ยนกังเพื่อจัดการสะสางบัญชีความแค้นในอดีตต่อทันที.. ความจริงแล้ว..ที่สำนักกระบี่คุนหลุนเข้าร่วมงานชุมนุมชาวยุทธในครั้งนี้ ก็เพื่อสะสางบัญชีสองเรื่องกับหลิงหยุน ซึ่งก็คือบัญชีที่เขาสังหารศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุน และทำร้ายศิษย์บางคนบาดเจ็บสาหัสเมื่อครั้งที่ต่อสู้กันบนยอดเขาหลงเหมิน ส่วนอีกหนึ่งบัญชีคือเรื่องที่หลิงหยุนสังหารศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนในการประลองโดยมีชีวิตเป็นเดิมพันระหว่างตระกูลหลิงกับตระกูลเฉิน และตระกูลซัน แต่สำหรับหลิงหยุนนั้นเขามีบัญชีแค้นเพียงเรื่องเดียวกับสำนักกระบี่คุนหลุนเท่านั้น ซึ่งก็คือเรื่องที่ยอดฝีมือจากสำนักกระบี่คุนหลุนสองคน ได้บุกเข้าไปถล่มตระกูลหลิงเมื่อสิบแปดปีที่แล้วนั่นเองเวลานี้ยอดฝีมือทั้งสองคนนั้นก็ได้อยู่ในกลุ่มของศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนในเวลานี้ด้วยและหลิงหยุนจะไม่มีทางปล่อยพวกมันทั้งสอคนไปแน่!หลี่เจี้ยนกังรู้ตัวดีว่าตนเองนั้นไม่สามารถเอาชนะหลิงหยุนได้และไม่มีทางหนีรอดได้เช่นกัน จึงได้แต่ถอนหายใจออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ท่านคิดจะสะสางเช่นใดเชิญพูดมาได้..”หลี่เจี้ยนกังรู้ดีว่าหลังจากสองยอดฝีมือแห่งคุนหลุนจากไปแล้ว ศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนที่อยู่ในหุบเขาหลงเฟิงแห่งนี้ จึงไม่ต่างจากกวางน้อยที่หลิงหยุนจะฆ่าจะฟันเช่นใดก็ย่อมได้ และยากที่พวกเขาจะสามารถต้านทาน หรือดิ้นรนต่อสู้ได้..แววตาสังหารปรากฏขึ้นในดวงตาของหลิงหยุนขณะที่ยกมือขึ้นชี้ไปทางมือกระบี่สองคนที่อยู่ด้านหลังหลี่เจี้ยนกัง“เมื่อสิบแปดปีก่อนศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนทั้งสองคนนั้น ได้บุกเข้าไปถล่มตระกูลหลิงพร้อมกับชาวยุทธคนอื่นๆ และร่วมมือกับบีบคั้นพ่อแม่ของเข้า! พวกมันทั้งสองต้องตาย..”หลังจากที่ได้ฟังคำเรียกร้องของหลิงหยุนใบหน้าของหลี่เจี้ยนกังยังคงเรียบเฉยไร้ซึ่งความตกใจ เขานิ่งไปคล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยกับหลิงหยุนว่า“เมื่อครั้งที่มือกระบี่ทั้งสองบุกเข้าถล่มตระกูลหลิงพร้อมกับชาวยุทธคนอื่นๆเมื่อสิบแปดปีก่อนนั้นความจริงแล้วหาใช่พวกเขาทั้งคู่ต้องการทำเช่นนั้นไม่ แต่เป็นเพราะทำตามคำสั่งของหัวหน้าคนก่อนเท่านั้น..”“เวลานี้หัวหน้าผู้นั้นก็ได้จากโลกนี้ไปแล้วหากท่านต้องการจะสะสางบัญชีแค้นเมื่อสิบแปดปีก่อน ข้าหลี่เจี้ยนกังจะขอเป็นผู้รับไว้เอง!”หลิงหยุนสังเกตดูสีหน้าของหลี่เจี้ยนกังและพบว่าคนผู้นี้มิได้เสแสร้งแกล้งพูด แต่ดูเหมือนเขาได้ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว จึงอดที่จะนึกชื่นชมหลี่เจี้ยนกังไม่ได้!แต่ถึงอย่างนั้นหลิงหยุนก็ปฏิเสธข้อเสนอของหลี่เจี้ยนกังพร้อมตอบกลับไปว่า“ไม่ได้! ผู้ใดเป็นคนลงมือ ผู้นั้นย่อมต้องเป็นผู้รับผล ในเมื่อเป็นพวกเขาสองคนที่บุกเข้าไปถล่มตระกูลหลิง และบีบคั้นท่านพ่อท่านแม่ของข้า ข้าก็จะต้องสะสางบัญชีแค้นกับพวกเขาสองคนเท่านั้น!”แต่ในระหว่างที่หลี่เจี้ยนกังกับหลิงหยุนกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้นมือกระบี่ทั้งสองที่ยืนอยู่ด้านหลังหลี่เจี้ยนกัง ก็ได้ก้าวเท้าออกมายืนอยู่ตรงหน้าหลิงหยุน และหนึ่งในนั้นก็ได้เอ่ยออกไปว่า“หลิงหยุนในเมื่อเหตุการณ์ก็ผ่านมานานมากแล้ว ข้าเองก็ไม่คิดที่จะแก้ตัวอะไร ในเมื่อท่านต้องการจะแก้แค้น พวกเราก็ยินดีรับ เชิญท่านลงมือได้เลย!”จากนั้นมือกระบี่อีกคนก็หันไปพูดกับหลี่เจี้ยนกังด้วยแววตาซาบซึ้ง“จื่อเฉียวซาบซึ้งใจยิ่งนักที่ท่านหัวหน้ายอมรับผิดแทนเช่นนี้ แม้ท่านหัวหน้าคนก่อนจะเป็นผู้ส่งพวกข้าสองคนลงเขาไปในครั้งนั้น แต่ก็นับเป็นความรับผิดชอบของข้าทั้งสองคนอยู่ดี ท่านหัวหน้าไม่จำเป็นต้องออกรับแทนพวกเราเช่นนี้!”แต่แล้วหลี่เจี้ยนกังก็ได้ยินเสียงพูดผ่านทางกระแสจิต..–ท่านหัวหน้าเองก็เห็นกับตาแล้วแม้ว่าหลิงหยุนจะสามารถสังหารผู้คนได้โดยไม่กระพริบตา แต่เขาก็ไม่สังหารผู้บริสุทธิ์ เขาจะไม่สังหารศิษย์สำนักกระบี่คุนหลุนที่ไม่เกี่ยวข้อง เช่นนั้นแล้วท่านควรคิดถึงความอยู่รอดของสำนักกระบี่คุนหลุน นำศิษย์ที่เหลือออกจากหุบเขาหลงเฟิงนี้อย่างปลอดภัยให้ได้!-หลี่เจี้ยนกังฟังแล้วก็ได้แต่นิ่งเงียบเพราะไม่อาจหาเหตุผลโต้แย้งได้..หลิงหยุนคิดไม่ถึงว่าในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายเช่นนี้ คนของสำนักกระบี่คุนหลุนยังจะสามารถรักใคร่กลมเกลียวกันได้ถึงเพียงนี้ เขาได้แต่นึกประหลาดใจและชื่นชม!