บทที่ 1337 : มังกรสีนิล

“เทียนฟางเจ้าไม่ต้องรีบร้อนนัก ทะเลสาบผอหยางห่างจากหุบเขาหลงหู่ไปเพียงแค่ 150 กิโลเมตรเท่านั้น ด้วยความเร็วของเจ้าเวลานี้ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ถึงแล้ว!” หลงเทียนซินร้องตะโกนบอกน้องชายที่ค่อยๆเหาะออกห่างจากตนเองไปมากขึ้นเรื่อยๆ และได้แต่มองตามหลังไปยิ้มๆ หลงเทียนซินหาได้ใส่ใจกับคำหยอกเย้าของหลงเทียนฟางไม่เพราะตั้งแต่เล็กจนโตมาน้องชายของเขาก็เป็นคนพูดจาเช่นนี้มาตลอด หลงเทียนฟางเองก็หาได้สนใจคำพูดของหลงเทียนซินเช่นกันเขาจึงได้ร้องตะโกนตอบกลับไปทันที “เจ้าบอกข้าไม่ต้องรีบร้อนหากข้าเชื่อเจ้าและค่อยๆเหาะไป หลิงหยุนมันจะไม่หนีไปก่อนงั้นรึ” หลงเทียนซินเก็บพัดในมือและตอบน้องชายของตนกลับไปยิ้มๆ“เจ้าบอกเองไม่ใช่รึว่า หลิงหยุนได้จัดการกับนักบวชทั้งสี่ของชางจิงกงไปแล้ว ตอนนี้เขาคงกำลังจะวุ่นอยู่กับการแก้แค้นสำนักต่างๆ ที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ถล่มตระกูลหลิงเมื่อสิบแปดปีที่แล้วอยู่เป็นแน่!” จากนั้นหลงเทียนซินก็กระโดดเหาะตามน้องชายไปในขณะที่หลงเทียนฟางก็ชะลอความเร็วลง และหันกลับไปถามหลงเทียนซินว่า “พี่ใหญ่เหตุใดท่านจึงหยุดสะกัดกั้นขั้นพลังของตนเองแล้วเล่า” หลงเทียนซินตะโกนตอบกลับไปทันที“ท่านพ่อสั่งให้ข้าไปสืบเรื่องของตระกูลหลิงที่เมืองจิงฉูอย่างลับๆ หากมีผู้คนสังเกตเห็นเข้า แล้วนำไปรายงานหลิงหยุน ข้ามิต้องถูกหลิงหยุนสังหารตายหรอกรึ ถึงตอนนั้นเจ้าก็จะไม่มีพี่ชายคนนี้แล้วน่ะสิ..” เวลานี้..หลงเทียนซินไม่ได้อยู่ในระดับสูงสุดขั้นซื่อเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-4) แล้ว เพราะในเวลาเพียงแค่ครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาก็สามารถพัฒนาเข้าสู่ระดับเริ่มต้นขั้นลิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-6) ได้อย่างรวดเร็ว ความจริงหลงเทียนซินสามารถเข้าสู่ขั้นลิ่วเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-6) ได้ก่อนหน้านี้ตั้งนานแล้ว แต่เป็นเพราะเขาเองก็ไม่ได้มีศัตรูที่ไหน หลังจากผ่านทัณฑ์สวรรค์ในขั้นซื่อเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-4) แล้ว เขาจึงยังไม่รีบพัฒนาขั้น และยังคงฝึกฝนเพื่อให้ขั้นพลังเสถียรและมั่นคงมากยิ่งขึ้น จนกระทั่งหลิงหยุนมาปักกิ่งและเริ่มนำพาตระกูลหลิงขึ้นมาผงาดจนเป็นสามเสาหลักแห่งปักกิ่งได้อีกครั้ง อีกทั้งหลิงหยุนยังได้ขโมยดูดซับเอาปราณมังกรอายุกว่าหกร้อยปีภายในพระราชวังต้องห้ามเข้าไปจนหมด ทำให้หลงเทียนซินคับแค้นใจยิ่งนัก เขาจึงล้มเลิกความตั้งใจที่จะสะกัดกั้นขั้นพลังของตนเองอีก และปล่อยให้เข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นอู่เฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-5) ในทันที! หลังจากที่ไปถึงเมืองจิงฉูในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือน หลงเทียนซินก็สามารถเข้าสู่ขั้นลิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-6) ได้อย่างง่ายดาย แต่น่าเสียดายที่มีงานชุมนุมชาวยุทธขึ้นเสียก่อน เขาจึงต้องหยุดการฝึกฝนไว้ชั่วคราวเพราะต้องเดินทางมาที่นี่ การจงใจสะกัดกั้นขั้นพลังของตนเองนั้นไม่เพียงหลงเทียนซินที่ทำเช่นนั้น ทั้งเย่เทียนสุ่ย หลิงหยุน และเย่ซิงเฉินต่างก็ต้องทำเช่นกัน ยกตัวอย่างหลิงหยุน..หลังจากที่เข้าสู่ขั้นซานฉางชี่ (ขั้นพลังชี่-3) ได้ ก็ได้ดูดซับเอาปราณมังกรอายุกว่าหกร้อยปีภายในพระราชวังต้องห้ามเข้าไปจนหมด แม้ว่าปราณมังกรจักรพรรดิจะถูกนำไปใช้ในการกลั่นกระบี่จักรพรรดิมังกรเกือบทั้งหมด แต่ในระหว่างที่ปราณมังกรจักรพรรดิค่อยๆเคลื่อนไปตามเส้นลมปราณทั่วร่างกายของหลิงหยุนนั้น มันก็ได้ทำการปรับเปลี่ยนกายาของเขาไปด้วย และในคืนที่หนิงหลิงยู่รับทัณฑ์สวรรค์นั้น หลิงหยุนก็ได้ดูดซับเอาพลังอมตะสีม่วงเข้าไปจนสามารถเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นซานฉางชี่ได้ในทันที ความจริงหลิงหยุนสามารถเข้าสู่ด่านกลางของขั้นพลังชี่คือตั้งแต่ขั้นซื่อเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-4) ได้แล้ว แต่หลิงหยุนกลับยับยั้งไว้ก่อน เพื่อที่จะฝึกฝนให้ขั้นพลังของตนเสถียรและมั่นคงยิ่งๆขึ้น ด้วยเหตุผลเดียวกันนี้หลงเทียนฟางจึงได้ยับยั้งขั้นพลังของตนให้อยู่ในระดับสูงสุดขั้นอู่เฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-5) อยู่เป็นเวลานาน หลังจากที่ได้ฟังคำตอบของหลงเทียนซินหลงเทียนฟางก็ยกมือขึ้นเกาคางยิ้มๆ พร้อมกับพูดจาล้อเลียน“อ่อ..ด้วยความแข็งแกร่งของหลิงหยุนเวลานี้ ข้าว่าพี่คงพอจะรับมือหลิงหยุนได้ และน่าจะพอหนีได้ทันหากหลิงหยุนมันคิดจะฆ่าท่าน!”พัวะ! หลงเทียนซินฟาดพัดลงไปกลางศรีษะของหลงเทียนฟางพร้อมกับร้องตะโกนดุ “เจ้ายังจะกล้าพูดเช่นนี้อีกหรือไม่”หลงเทียนฟางหันกลับไปตอบยิ้มๆ“ข้าพูดความจริงนี่นา ฮ่าๆๆ”หลงเทียนซินคร้านที่จะต่อปากต่อคำกับน้องชายจึงรีบเอ่ยขึ้นว่า “เทียนฟาง.. ข้าพบบางสิ่งบางอย่างในเมืองจิงฉู และเป็นสิ่งที่ตระกูลหลงของเราต้องการมากด้วย รับรองได้ว่าเหนือกว่ามังกรดำที่เจ้ากำลังไล่ล่าอยู่ด้วย!”หลงเทียนฟางได้ยินถึงกับตาโตพร้อมกับร้องถามออกไปด้วยความตื่นเต้น“จริงรึ มันเป็นสมบัติล้ำค่าอันใดกัน?”หลงเทียนฟางยิ้มกว้างและจงใจที่จะนิ่งเงียบไม่ตอบคำถาม..หลงเทียนฟางรีบเหาะเข้าไปใกล้พร้อมกับคะยั้นคะยอให้หลงเทียนซินตอบ“พี่ใหญ่.. พี่ต้องบอกข้ามาก่อนว่ามันคืออะไร ไม่เช่นนั้นข้าก็จะไม่ไปกับท่าน..” หลงเทียนซินยังคงเหาะไปอย่างไม่ใส่ใจพร้อมกับตอบไปว่า “เจ้าจะไปหรือไม่ก็เรื่องของเจ้า แต่เวลานี้ท่านลุงกำลังรอพวกเราอยู่ที่เขาหลงหู่แล้ว!”เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลงเทียนฟางก็ได้แต่เหาะตามไป พร้อมกับอ้อนวอนหลงเทียนซินว่า “พี่ใหญ่.. ข้าขอร้อง ได้โปรดบอกข้าเถิดนะว่าพี่พบสมบัติล้ำค่าอันใดที่เมืองจิงฉู”หลงเทียนซินยิ้มกว้างพร้อมกับตอบไปว่า“หากข้าเดาไม่ผิด สิ่งนั้นน่าจะเป็นไขปราณมังกร!”หลงเทียนฟางได้ฟังถึงกับตกใจสุดขีดจากนั้นจึงเหาะหมุนไปรอบๆตัวหลงเทียนซินด้วยความตื่นเต้นดีใจ พร้อมกับตะโกนถามกลับไปว่า“มันอยู่ที่ใด”หลงเทียนซินยิ้มมีเลศนัยในขณะที่ตอบกลับไปว่า“หากเจ้าอยากรู้ ก็ง่ายมาก..”หลงเทียนซินแบบมือออกพร้อมกับพูดขึ้นว่า“มอบโอสถโลหิตมังกรมาให้ข้าสิบเม็ด!”“ไม่มีทาง!”หลงเทียนฟางร้องโวยวายด้วยความโมโห “พี่ใหญ่ พี่เรียกร้องมากเกินไปแล้ว!”หลงเทียนซินยังคงยิ้มและถามกลับไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย“เจ้าไม่อยากรู้ก็ไม่เป็นไร!”“ได้ๆข้าให้ก็ได้!”