บทที่ 1345 : ประมือในน้ำ

“หลิงหยุนเจ้าเลิกพร่ามไร้สาระได้แล้ว หากเจ้ามีปัญญาก็ลงมาสู้กับข้าใต้น้ำสิ!” หลงเทียนฟางเห็นว่าการอยู่ใต้ผืนน้ำในทะเลสาบแห่งนี้สามารถเป็นเกราะป้องกันที่ดี เขาจึงไม่จำเป็นต้องซ่อนตัวอีกต่อไป และเผยให้หลิงหยุนเห็นตำแหน่งของตนในทันที พร้อมกับร้องตะโกนท้าทายหลิงหยุนกลับไปเช่นกัน “เจ้ามันเต่าหดหัวอยู่แต่ในกระดอง..”หลิงหยุนซึ่งเหาะอยู่เหนือผิวน้ำสามสิบเมตรยังคงไม่หยุดเย้ยหยัน “ก็ถ้าเจ้ามีความสามารถจริงก็ลงมาสิ!” “หึ!นี่เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าลงไปจริงๆสินะ!” หลิงหยุนไม่ได้นึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย และคิดที่จะเล่นสนุกกับหลงเทียนฟางสักหน่อย “นี่หลิงหยุนต่อให้เจ้าไม่ยอมลงมา ข้าย่อมต้องมีวิธีจัดการกับเจ้าอยู่ดี!” หลงเทียนฟางเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันเช่นกันจากนั้นผิวน้ำก็เริ่มก่อตัวเป็นคลื่นสูงคล้ายกำแพงขนาดใหญ่ที่สูงมากกว่าสิบเมตร แต่แล้วจู่ๆก็มีสายน้ำสิบสองพุ่งออกจากกำแพงน้ำนั้น สายน้ำทั้งสิบสองสายมีลักษณะคล้ายกับมังกรสีขาวใสที่มีทั้งเท้าและกรงเล็บ ดูราวกับมังกรจริงๆที่กำลังพุ่งเข้าใส่หลิงหยุนที่เหาะอยู่กลางอากาศ และนี่คือเหตุผลหลักที่หลงเทียนฟางตัดสินใจเลือกทะเลสาบผอหยางเป็นยุทธภูมินั่นเพราะมังกรน้ำหาใช่มังกรที่สร้างขึ้นจากปราณมังกรในตัวของเขา แต่เป็นมังกรที่เกิดจากการที่หลงเทียนฟางใช้พลังจิตของตนหลอมรวมน้ำในทะเลสาบสร้างขึ้น แต่ความแข็งแกร่งของมันนั้นก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ามังกรที่สร้างขึ้นจากพลังปราณเลย หลงเทียนฟางร้องตะโกนออกมาอย่างภูมิอกภูมิใจ“หลิงหยุน เจ้าบังอาจดูดปราณมังกรของข้าไป ข้าจะฆ่าเจ้าทิ้งซะ!” แต่คำตอบของหลิงหยุนทำให้หลงเทียนฟางถึงกับตกใจและตกตะลึงไปพร้อมๆกัน “มังกรน้ำของเจ้าทำอะไรข้าไม่ได้หรอก!” หลิงหยุนยิ้มออกมาพร้อมกับใช้วิชาพลังเย็นจัดการกับมังกรน้ำทั้งสิบสองตัวและเพียงแค่พริบตาเดียว มังกรน้ำทั้งสิบสองตัวก็กลายเป็นน้ำแข็งไปในทันที! “I#¥%&…” หลงเทียนฟางแทบร่ำไห้ออกมาเขาคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะมีลูกเล่นมากมายถึงเพียงนี้ และแทบอยากจะถามหลิงหยุนออกไปตรงๆว่า เขายังมีไพ่อะไรอยู่ในมืออีกบ้าง …… “ห๊ะ!” ในเวลาเดียวกันนั้นเองหลงฮ่าวเฉียน และหลงเทียนซิน รวมทั้งคนตระกูลเย่ และเย่ซิงเฉิน ต่างก็เหาะมาถึงทะเลสาบผอหยางพอดี ทั้งสามกลุ่มต่างก็แยกย้ายกันเหาะอยู่เหนือทะเลสาบเป็นสามจุด และเฝ้าดูหลิงหยุนกับหลงเทียนฟางที่อยู่ด้านล่าง และเสียงที่ร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจนั้นก็เป็นเสียงของเย่เทียนสุ่ยที่ดูเหมือนจะตกใจยิ่งกว่าหลงเทียนฟางเสียอีก.. “สองคนทำอะไรกันอยู่รึนั่น!นี่มันนิทรรศการศิลปะน้ำแข็งหรืออย่างไร? เหตุใดยังไม่ประมือกันอีก..” หลงเทียนซินเองก็ถึงกับพึมพำออกมาด้วยความงุนงงและประหลาดใจ.. เวลานี้ผิวน้ำของทะเลสาบผอหยางได้แยกออกเป็นสองฝั่ง ฝั่งหนึ่งเงียบสงบไร้คลื่นลม ส่วนอีกฝั่งที่อยู่ใจกลางทะเลสาบซึ่งมีร่างของหลงเทียนฟางอยู่นั้น กลับมีกำแพงน้ำสูงกว่าสิบเมตรปรากกฏขึ้น และยังไม่หยุดนิ่งอยู่เพียงแค่นั้น มันกำลังพุ่งสูงกลายเป็นกำแพงน้ำที่สูงกว่าห้าสิบเมตร ดูช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!ด้านบนของกำแพงน้ำนั้นมีร่างของมังกรน้ำสีใสทั้งสิบสองตัวที่กลายเป็นน้ำแข็งปรากฏอยู่ ทั้งเขี้ยว กรงเล็บ และศรีษะของพวกมัน ต่างก็พุ่งทะยานไปยังทิศทางที่ร่างของหลิงหยุนปรากฏอยู่ ไม่ว่าจะเป็นดวงตา เกล็ด หรือส่วนต่างๆของมันนั้น ล้วนดูคล้ายกับมังกรจริงยิ่งนัก!“เย่เทียนสุ่ย!เจ้าอยากได้มังกรน้ำแข็งสักตัวหรือไม่ ข้าจะมอบให้เจ้า..”ระหว่างที่เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้มนั้นหลิงหยุนซึ่งได้ยินเสียงร้องอุทานของเย่เทียนสุ่ย จึงได้หันไปซัดฝ่ามือออกไป จากนั้นร่างของมังกรน้ำแข็งก็พุ่งไปทางเย่เทียนสุ่ยทันทีทางด้านเย่ชิงซินซึ่งเห็นหลิงหยุนยังคงมีสีหน้าท่าทางสบายไร้ซึ่งความกังวลใจแต่อย่างใดนั้นจึงได้แต่ส่ายหัวไปมายิ้มๆ พร้อมกับรำพึงรำพันออกมาเบาๆ“หลิงหยุนเจ้ายังคงดูไม่ทุกข์ไม่ร้อนเช่นเคยสินะ!”“ซิงเฉินข้าจะมอบมังกรน้ำแข็งให้กับเจ้าเช่นกัน!” หลิงหยุนเหาะตรงไปยังมังกรน้ำแข็งที่เหลือและซัดเข้าไปให้เย่ซิงเฉินอีกหนึ่งตัว“น่าสนุกยิ่งนัก!”เย่ซิงเฉินเห็นหลิงหยุนปลอดภัยดีและดูเหมือนจะเป็นฝ่ายได้เปรียบเช่นนี้ ความวิตกกังวลต่างๆก็หายไปทันที และเริ่มที่จะเล่นเป็นเด็ก นางได้ปลดปล่อยพายุหมุนดวงดาวออกไปหมุนรอบมังกรน้ำแข็ง และแสงของดวงดาวที่กระทบกับร่างของมังกรน้ำแข็ง ก็เปล่งประกายระยิบระยับสวยงามจับตายิ่งนัก“เฮ้อ..สองคนนี้ทำให้ข้าพูดไม่ออกจริงๆ!”แม้แต่เย่เทียนตูเองยังอดไม่ได้ที่จะจ้องอมองเย่ซิงเฉินที่กำลังเล่นสนุกอยู่กับหลิงหยุน“เย่เทียนตูเจ้าบังอาจมองภรรยาของข้า ไว้ข้าจะจัดการกับเจ้า!”ภายใต้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนทำให้เขาสามารถมองเห็นอากัปกิริยาของเย่เทียนตูได้อย่างชัดเจน จึงได้แต่พูดจาหยอกเย้าอย่างสนุกสนาน“หลิงหยุนเจ้าช่างบังอาจนัก!”เมื่อเห็นมังกรน้ำของตนไม่เพียงไม่สามารถทำอะไรหลิงหยุนได้มิหนำซ้ำหลิงหยุนยังมอบเป็นของขวัญให้กับเย่เทียนสุ่ยและเย่ซิงเฉินอีกด้วย หลงเทียนฟางจึงได้แต่ร้องคำรามออกมาด้วยความโมโห!เมื่อได้เห็นผู้คนเหล่านี้หยอกล้อเล่นกันอย่างสนุกสนานทั้งหลงฮ่าวเฉียน และหลงเทียนซินต่างก็ได้แต่ยืนมองพูดอะไรไม่ออกหลงฮ่าวเฉียนนั้นรู้ดีว่าหลานชายของตนนั้นแข็งแกร่งมากเพียงใดและรู้ว่าการที่หลงเทียนฟางเหาะนำหลิงหยุนมาที่ทะเลสาบผอหยางแห่งนี้ เพราะมั่นใจว่าตนเองจะเป็นฝ่ายได้เปรียบ แต่กลับต้องมาพบว่าหลิงหยุนไม่มีท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจเลยแม้แต่น้อย“ท่านลุงหลิงหยุนยังมีไพ่อะไรอยู่ในมืออีกบ้างกันแน่ ข้าแทบไม่อยากจะเชื่อจริงๆ” ในระหว่างที่จ้องมองหลิงหยุนนั้นหลงเทียนซินก็ได้แต่ขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างไม่อยากจะเชื่อ และแทบอยากกระโดดลงไปช่วยน้องชายของตนต่อสู้กับหลิงหยุน“หลิงหยุนเจ้ากล้าทำให้มังกรทั้งสิบสองตัวของข้ากลายเป็นน้ำแข็ง แต่กลับไม่กล้าลงมาสู้กับข้าในน้ำงั้นรึ! ฮ่าๆๆ”หลิงหยุนได้ยินหลงเทียนฟางที่อยู่ใต้น้ำส่งเสียงร้องตะโกนเยาะเย้ยเช่นนั้น ร่างของเขาก็หายไปท่ามกลางความมืดทันที!ในพริบตาต่อมา..ร่างของหลิงหยุนก็พุ่งลงจากท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงร้องตะโกนดังลั่น��