บทที่ 1347 : แย่งชิงมังกร

ทั้งหลงฮ่าวเฉียนและหลงเทียนซินต่างต้องการที่จะลงไปตามจับมังกรด้วยตนเองเพราะโอกาสดีๆเช่นนี้ยากนักที่จะพานพบสักครั้ง โดยเฉพาะหลงฮ่าวเฉียนที่เวลานี้อยู่ในระดับสูงสุดขั้นชีเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-7) รูปร่างผอมบางในชุดเสื้อผ้าสีเขียวพุ่งปราดลงไปด้านล่างอย่างรวดเร็ว จนดูคล้ายกับดาวตกสีเขียวก็ไม่ปาน หลงฮ่าวเฉียนพุ่งลงไปด้านล่างด้วยความเร็วสูงสุดโดยมีหลงเทียนซินตามหลังไปติดๆ และเวลานี้ก็ไปปรากฏตัวอยู่เหนือร่างของเจ้าสีนิลไปเพียงแค่สิบเมตรเท่านั้น พร้อมกับซัดฝ่ามือออกไปกลางอากาศ เวลานี้แม้ว่าเจ้าสีนิลจะสามารถเปิดจิตหยั่งรู้ของตนได้แล้วแต่ก็แข็งแกร่งเทียบเท่าผู้บ่มเพาะตนระดับสูงสุดขั้นซานเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-3) เท่านั้น ถึงแม้มันจะสามารถหนีรอดจากการไล่ล่าของหลงเทียนฟางมาถึงทะเลสาบผอหยางแห่งนี้ได้ แต่ก็รู้ว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของตน เป็นที่ซ่อนตัวเพียงชั่วคราวเท่านั้น จึงไม่กล้าดำลงไปในบ่อมังกรลึกมาก ความจริงแล้วเจ้าสีนิลต้องการที่จะซ่อนตัวอยู่ที่นี่ก็เพื่อรักษาบาดแผลตามร่างกายของมันให้หายเสียก่อน จากนั้นจึงจะว่ายเข้าสู่ทะเลจีนตะวันออกต่อไป และตราบใดที่มังกรสามารถเข้าสู่ท้องทะเลได้ ก็จะสามารถฝึกฝนตนจนกลายเป็นมังกรที่แข็งแกร่งได้ แต่กลับคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะต่อสู้กับหลงเทียนฟางมาจนถึงทะเลสาบแห่งนี้ได้ สำหรับเจ้าสีนิลแล้ว หลิงหยุนเปรียบเสมือนเจ้านายผู้สูงส่งของมัน และทันที่เจ้าสีนิลรับรู้ได้ถึงลมหายใจของหลิงหยุน มันเองก็มีความสุขอย่างมากเช่นกัน และแม้จะรู้ว่าการที่มันปรากฏตัวขึ้นในครั้งนี้อาจมีอันตรายถึงชีวิตได้ แต่มันก็ไม่รีรอ และรีบพุ่งออกจากบ่อมังกรทันที! ตระกูลหลงนั้นสืบสายเลือดมังกรมานานมากกว่าสองพันปีและวิชาประจำตระกูลก็คือวิชาบัญชามังกรยู่หลงเจี๋วย สิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับมังกร ไม่ว่าจะเป็นปราณมังกร โลหิตมังกร กระดูกมังกร หรือแม้แต่เกล็ดมังกร ตระกูลหลงก็จะต้องนำมาครอบครองให้จงได้ จึงแทบไม่ต้องพูดถึงเจ้าสีนิลซึ่งเป็นมังกรมีชีวิตจริงๆ หากสามารถจับมังกรสีดำตัวนี้กลับไปตระกูลหลงได้ไม่ว่าจะจับเป็นหรือว่าจับตาย ก็ล้วนแล้วแต่เป็นประโยชน์ต่อตระกูลหลงทั้งสิ้น เช่นเดียวกับการที่หลิงหยุนสามารถนำอีกาสีทองที่มีพลังหยางบริสุทธิ์กลับไปด้วยนั่นเอง ฝ่ามือสีเขียวขนาดใหญ่กว่าสิบเมตรของหลงฮ่าวเฉียนพุ่งตรงเข้าใส่ร่างของเจ้าสีนิลที่อยู่ในน้ำอย่างรวดเร็ว! “รีบดำลงไปใต้น้ำเร็วเข้า!” หลิงหยุนเคยพบเห็นหลงฮ่าวเฉียนที่ค่ายกลกักมังกรหยินมาก่อนจึงสามารถรับรู้ได้ถึงพลังที่น่ากลัวของเขา และหากหลงฮ่าวเฉียนต้องการที่จะจับมังกรแล้วล่ะก็ มันเป็นเรื่องที่ง่ายและเล็กน้อยมากสำหรับเขา หลังจากที่ประเมินแล้วว่าต่อให้เจ้าสีนิลหนีลงน้ำไป ก็ยังยากที่จะรอดพ้นฝ่ามือของหลงฮ่าวเฉียนไปได้แน่ หลิงหยุนจึงตัดสินใจสะกัดฝ่ามือนั้นไว้ทันที หลิงหยุนรีบเดินพลังลับหยิน–หยางและในมือของเขาก็ปรากฏโซ่หยินหยางขึ้นพุ่งปะทะกับฝ่ามือของหลงฮ่าวเฉียนได้อย่างทันท่วงที! โซ่หยิน–หยางของหลิงหยุนนั้นไม่แตกต่างจากงูยักษ์ขนาดสองสามร้อยเมตรเพียงแค่พริบตาเดียวก็สามารถรัดรึงฝ่ามือของหลงฮ่าวเฉียนไว้ได้ และในระหว่างนั้นหลิงหยุนก็ได้ควบคุมกระบี่เหินเงาธนูและกระบี่กังฉีของตนให้บินฉวัดเฉวียนกลับไปกลับมา และเพียงแค่พริบตาเดียวกำแพงน้ำแข็งที่แข็งแกร่งรอบตัวเขาก็พังทะลายลง “มังกรทะยานสู่สรวงสวรรค์!” หลิงหยุนร้องตะโกนออกมาและร่างสง่างามของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับคลื่นลูกมหึมา ก่อนจะพุ่งตัวดำดิ่งลงไปหาเจ้าสีนิลใต้น้ำอย่างรวดเร็ว สำหรับหลิงหยุนเวลานี้เรื่องอื่นใดก็ไม่สำคัญเท่ากับเจ้าสีนิลอีก เขาจำเป็นต้องช่วยมันให้รอดพ้นจากอันตรายครั้งนี้ไปให้ได้ก่อน! หลิงหยุนทำหน้าที่ปกป้องเจ้าสีนิลต่อหน้ายอดฝีมือตระกูลหลงทั้งสามคนอย่างไม่นึกหวั่นเกรง!ระหว่างนั้นหลงเทียนซินเองก็ซัดพลังปราณออกมาหนึ่งฝ่ามือเช่นกัน พลังปราณจากฝ่ามือของหลงเทียนซินหมุนวนด้วยความรวดเร็ว และพุ่งปะทะเข้าใส่หัวไหล่ของหลิงหยุนอย่างรุนแรง พลังปราณของหลงเทียนซินไม่เพียงรุนแรงและทรงพลัง แต่ยังแหลมคมยิ่งกว่าคมกระบี่เสียอีก มันสามารถแทงทะลุเกราะกำบังของหลิงหยุนเข้าไปได้ และตัดชุดผ้าแพรไหมดำของเขาจนเป็นรู สร้างบาดแผลที่หัวไหล่ให้กับหลิงหยุนหนึ่งแห่งในทันที!ครืน…หลิงหยุนโมโหอย่างมากเขาเรียกตราหยกจักรพรรดิออกมาอีกครั้ง และมันก็ขยายใหญ่ขึ้นขนาดสามเมตร พร้อมกับเคลื่อนที่เข้าไปสะกัดพลังของพัดมังกรที่หลงเทียนซินสะบัดใส่ตามมาได้อย่างทันท่วงทีทางด้านหลงเทียนฟางก็ปรากฏตัวขึ้นบนยอดคลื่นสูงใหญ่อย่างรวดเร็วก่อนจะกระโจนดำดิ่งลงไปหาเจ้าสีนิลที่อยู่ใต้ผืนน้ำด้านล่างทันที โดยไม่สนใจหลิงหยุนอีกเลยแม้แต่น้อย..และเวลานี้ก็เป็นการต่อสู้แย่งชิงมังกรระหว่างตระกูลหลงกับตระกูลหลิง!“หลงเทียนฟางเจ้าอย่าได้หวังว่าจะทำสำเร็จเลย!”และเพียงแค่พริบตาเดียวร่างของหลิงหยุนก็ว่ายไปอยู่ใกล้กับร่างของเจ้าสีนิลอย่างรวดเร็ว พร้อมกับสร้างหอกมังกรทองขึ้นมาล้อมร่างของเจ้าสีนิลไว้ และปลายหอกสีทองก็ชี้ไปทางร่างของหลงเทียนฟางอย่างพร้อมเพรียงหลงเทียนฟางเห็นหอกมังกรทองก็ถึงกับลังเลและหลังจากที่ใคร่ครวญดีแล้ว เขาจึงได้หยุดอยู่เพียงเท่านั้น และไม่กล้าเดินหน้าต่อ..“สีนิลเจ้าล่วงหน้าไปที่บ่อมังกรก่อน!”เวลานี้หลิงหยุนต้องรับมือกับยอดฝีมือทั้งสามของตระกูลหลงเพียงลำพังเขาต้องทำหลายสิ่งหลายอย่างในเวลาเดียวกัน เพื่อที่จะหยุดการจู่โจมของอีกฝ่ายในแต่ละครั้งให้ได้“หึ!หลิงหยุน ข้าไม่เชื่อว่ามังกรดำตัวนี้จะเกี่ยวข้องกับเจ้า และในเมื่อมันปรากฏตัวที่นี่แล้ว ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะกลับไปยังบ่อมังกรได้อีก ฮ่าๆๆ”หลงฮ่าวเฉียนหัวเราะออกมาเสียงดังเขาไม่สนใจฝ่ามือที่ถูกโซ่หยิน–หยางของหลิงหยุนรัดรึงอยู่ และได้ซัดฝ่ามือสีเขียวขนาดใหญ่ไปที่ร่างของเจ้าสีนิลที่อยู่ด้านล่างอีกครั้งทันที! ฟิ้ว…ฟิ้ว..กระบี่เหินเงาธนูและกระบี่กังฉีของหลิงหยุนพุ่งตรงเข้าฟันใส่ฝ่ามือยักษ์สีเขียวนั้นทันทีแต่ผลปรากฏว่าฝ่ามือของหลงฮ่าวเฉียนนั้นไม่เพียงแข็งแกร่ง แต่ยังมีพลังป้องกันที่สูงมาก แม้แต่กระบี่ทั้งสองของหลิงหยุนยังไม่สามารถทำอันตรายอะไรได้เลยแม้แต่น้อยเมื่อหลิงหยุนเห็นเจ้าสีนิลกำลังตกอยู่ในอันตรายเช่นนั้นเขาทั้งโกรธและร้อนใจยิ่งนัก และกำลังคิดที่จะใช้วิชาหยางพิสุทธิ์รับมือกับหลงฮ่าวเฉียน เพราะพลังหยางที่บริสุทธิ์น่าจะทำลายพลังปราณที่แข็งแกร่งของหลงฮ่าวเฉียนได้เคร้ง!แต่ในวินาทีนั้นเองแสงสีเขียวของกระบี่เหินเฟยเจี้ยนก็พุ่งฝ่าท้องนภาลงมาอย่างรวดเร็ว และตรงเข้าสะกัดกั้นพร้อมกับกระหน่ำฟันฝ่ามือสีเขียวใหญ่นั้นอย่างไม่ปราณี และในที่สุดฝ่ามือใหญ่ยักษ์นั้นก็แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ “ฮึ่ม..”จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงประณาม“ตระกูลหลงช่างไร้ยางอายสิ้นดี! การประลองที่เป็นธรรมควรจะเป็นการประลองหนึ่งต่อหนึ่งมิใช่รึ แต่พวกเจ้ากลับใช้วิธีสามต่อหนึ่งรุมหลิงหยุนเช่นนี้ ไม่รู้สึกละอาจใจบ้างเลยรึ?”เป็นเย่ชิงซินที่ลงมือช่วยหลิงหยุน..