บทที่ 1350 : วิชามังกรพิโรธ

เป็นอีกหนึ่งครั้งที่หลิงหยุนได้สร้างความประหลาดใจให้กับทุกคนในที่นั้นเขาไม่ใช้กระบี่หยางพิสุทธิ์ ไม่ใช้หอกมังกรทอง แต่กลับอวดไพ่ใบใหม่ในมือให้กับทุกคนได้เห็น! ปราณจักรพรรดิมังกรอายุร่วมหกร้อยปีที่อยู่ภายในพระราชวังต้องห้ามรวมเข้ากับพลังอมตะจากพู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์ และปราณเสวียนหวงจากสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพ ภายใต้เจตจำนงค์ของสมุดจักรพรรดิและพู่กันจักรพรรดิ กระบี่เล่มนี้จึงได้ถือกำเนิดขึ้น! ทันทีที่กระบี่จักรพรรดิมังกรปรากฏขึ้นแสงสีทองสุกสว่างก็ทอประกายออกไปไกลถึงสามกิโลเมตร แสงสีทองส่องกระทบกับผิวน้ำของทะเลสาบผอหยางจนเป็นประกายระยิบระยับดูงดงามตายิ่งนัก จนทำให้ทุกคนในที่นั้นเว้นเพียงหลิงหยุน ตกตะลึงจนแทบคุกลงทำการคาราวะในทันที.. และนี่คือสิ่งที่หลิงหยุนบอกกับเย่ซิงเฉินว่าหากจำเป็นเขาจะสังหารคนตระกูลหลงทั้งสาม และฝังศพของพวกเขาไว้ที่ทะเลสาบแห่งนี้! แต่การที่จะกลั่นเซียนหยวนนั้น หลิงหยุนจำเป็นต้องใช้พลังอมตะในร่างของตนไปถึงหนึ่งในสามเลยทีเดียว! แต่เพื่อช่วยเหลือเจ้าสีนิลและสร้างความตื่นตระหนกให้กับตระกูลหลง หลิงหยุนจึงจำเป็นต้องใช้วิธีนี้ แต่ถึงกระนั้นพลังอมตะที่ใช้ไปก็เป็นเพียงส่วนน้อยนิดสำหรับพู่กันจักพรรดิแห่งมวลมนุษย์ เพราะเมื่อครั้งที่หนิงหลิงยู่รับทัณฑ์สวรรค์นั้น พู่กันจักรพรรดิก็ได้ฉกฉวยพลังอมตะมาจากสวรรค์ไปได้อย่างมากมาย และเป็นเพราะหลิงหยุนต้องการให้การต่อสู้ครั้งนี้จบลงอย่างรวดเร็วเขาจึงเลือกที่จะกลั่นกระบี่ที่ทรงอานุภาพนี้ขึ้นมา “ท่านลุง!” หลงเทียนฟางเป็นคนแรกที่ได้สติเขาเห็นหลงฮ่าวเฉียนถูกคมกระบี่ของหลิงหยุนพุ่งเข้าใส่ที่หน้าอก และเวลานี้หลงฮ่าวเฉียนก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนถึงกับร่วงตกลงไปในน้ำ หลงเทียนฟางจึงได้รีบพุ่งตามลงไปที่ผืนน้ำเบื้องล่างโดยไม่สนใจสิ่งใดอีก จากนั้นจึงได้อุ้มร่างของหลงฮ่าวเฉียนที่บาดเจ็บขึ้นมาจากน้ำอย่างรวดเร็ว ร่างของหลงฮ่าวเฉียนเปียกโชกและดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บอย่างหนักหนาสาหัสจริงๆ เวลานี้ใบหน้าของเขาซีดเผือด และลมหายใจอ่อนรวยริน หน้าอกด้านขวาของเขาถูกกระบี่จักรพรรดิมังกรของหลิงหยุนแทงทะลุจนเป็นรูขนาดใหญ่ แต่กลับไม่มีเลือดไหลออกมาแม้แต่น้อย ลักษณะของบาดแผลนั้นดูไม่เหมือนกับถูกแทงด้วยกระบี่ แต่ดูเหมือนถูกยิงเข้าด้วยแสงเลเซอร์จนเป็นรูเสียมากกว่า บูม! แสงสีทองทั่วทั้งกายของหลงเทียนฟางเปล่งประกายสุกสว่างยิ่งขึ้นกว่าเดิมเขากำลังใช้ปราณมังกรในร่างห่อหุ้มร่างของตนเองกับหลงฮ่าวเฉียนไว้ และได้ทำการถ่ายเทปราณมังกรลงไปในร่างของหลงฮ่าวเฉียนอย่างต่อเนื่องเพื่อช่วยรักษาชีวิตของเขาไว้ จากนั้นหลงเทียนฟางก็อ้าปากพร้อมกับคายโอสถโลหิตมังกรออกมาหนึ่งเม็ดแล้วจึงบีบปากหลงฮ่าวเฉียนพร้อมกับยัดโอสถเม็ดนั้นลงไปในปากของเขา ก่อนที่จะใช้ปราณมังกรในร่างของตนควบคุมให้โอสถเม็ดนั้นเคลื่อนเข้าสู่จุดตันเถียนของหลงฮ่าวเฉียนต่อไป “เจ้าอย่าได้กังวลใจไปลุงของเจ้าแค่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนสลบไปเท่านั้น หาได้เสียชีวิตไม่!” การที่หลิงหยุนใช้พลังเหนือธรรมชาติของตนสร้างกระบี่จักรพรรดิมังกรขึ้นมานั้นหาใช่ต้องการสังหารหลงฮ่าวเฉียนไม่ เขาเพียงแค่ต้องการสร้างความตระหนกตกให้กับคนตระกูลหลงเท่านั้น และตั้งใจทำให้หลงฮ่าวเฉียนได้รับบาดเจ็บสาหัสในทันที เพื่อให้สูญเสียพลังในการต่อสู้ไป อีกอย่างตระกูลหลงกับตระกูลหลิงต่างก็ต้องการเพียงแค่ชัยชนะเท่านั้น หาใช่ต้องการเอาเป็นเอาตายไม่ ตราบใดที่ตระกูลหลงไม่ล้ำเส้น หลิงหยุนก็ไม่คิดที่จะลงมือเช่นกัน แต่หากอีกฝ่ายไม่คำนึงถึงความสามารถของตนเอง หลิงหยุนก็ไม่คิดที่จะปราณีเช่นกัน แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็หาได้ปราณีต่อหลงฮ่าวเฉียนไม่ เขาจงใจทำให้อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บสาหัสทันที และเวลานี้ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลหลงก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสไปแล้ว ที่เหลืออีกสองจึงต้องกระวีกระวาดช่วยชีวิตของเขาไว้ นี่เท่ากับหลิงหยุนเลือกจัดการคนเพียงหนึ่งคน แต่เสมือนกับได้จัดการอีกสองคนไปพร้อมกัน ในระหว่างที่หลงเทียนฟางรักษาหลงฮ่าวเฉียนอยู่นั้นหลิงหยุนก็ได้ทำการรักษาอาการบาดเจ็บให้กับเจ้าสีนิลไปด้วยเช่นกัน หลิงหยุนใช้ยันต์บำบัดระดับหกปิดไปตามบาดแผลทั่วร่างของเจ้าสีนิลและเมื่อยันต์ออกฤทธิ์ บาดแผลต่างๆก็หายวับไปกับตา นับว่าเป็นการรักษาที่ง่ายยิ่งนักจากนั้นหลิงหยุนจึงหันไปกระซิบบอกเจ้าสีนิลว่า“สีนิล พวกเราอย่าอยู่ใกล้บ่อมังกรนี้มากนัก รีบออกไปจากที่ี่นี่กันก่อนจะดีกว่า..”หลิงหยุนยืนอยู่ใกล้กับบ่อมังกรเป็นเวลานานมากแล้วแม้จิตหยั่งรู้ของเขาจะไม่สามารถสำรวจเห็นเบื้องลึกภายในบ่อมังกรได้ แต่เขาก็สามารถรับรู้ได้ว่า เวลานี้ใต้บ่อมังกรแห่งนี้มีพลังงานบางอย่างที่น่ากลัวปรากฏขึ้น และแม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกไม่สบายใจนักภายในบ่อมังกรต้องมีสิ่งมีชีวิตบางอย่างอาศัยอยู่ด้วยพลังของหลิงหยุนเวลานี้ เขายังไม่มั่นใจว่าจะสามารถรับมือกับสิ่งที่มองไม่เห็นนี้ได้หรือไม่ แต่ดูเหมือนไม่น่าจะรับมือได้เสียมากกว่า อีกอย่างเวลานี้เขายังมีเรื่องต้องทำอีกมากมาย ยังไม่พร้อมที่จะลงไปสำรวจสถานที่ที่อันตรายเช่นนี้ได้เจ้าสีนิลรีบกรีดร้องออกมาเสียงดังพร้อมกับพาหลิงหยุนว่ายหนีออกไปจากบริเวณบ่อมังกรทันที! ….“สวรรค์!นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่”เย่เทียนตูที่เพิ่งได้สติหลังจากเกิดเหตุการณ์น่าหวาดผวานั้นขึ้นถึงกับร้องอุทานออกมาเสียงดังนั่นเพราะช่วงเวลาที่กระบี่จักรพรรดิมังกรปรากฏขึ้นนั้นเย่เทียนตูแทบไม่สามารถลืมตาขึ้นมองแสงสีทองสุกสว่างนั้นได้ และจิตหยั่งรู้ก็แทบไม่สามารถใช้การได้ จึงได้แต่ยืนงุนงงอยู่กลางอากาศครู่ใหญ่เมื่อเขาลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบร่างไร้สติของหลงฮ่าวเฉียนอยู่ในอ้อมแขนของหลงเทียนฟาง ในขณะที่หลิงหยุนกับมังกรสีดำได้เคลื่อนตัวออกห่างจากบ่อมังกรไปแล้ว“หลิงหยุน..นี่กระบี่ของเจ้าสามารถทำให้ลุงของหลงเทียนฟางได้รับบาดเจ็บสาหัสถึงเพียงนี้เชียวรึ!” เย่เทียนตูได้แต่รำพึงรำพันออกมาด้วยความตกใจ และอัศจรรย์ใจเช่นกัน เมื่อกระบี่จักรพรรดิมังกรปรากฏขึ้นนั้นกระบี่เหินเจี้ยนเฟยสีม่วงของเย่เทียนตูก็หดเล็กลง และกลับเข้าไปอยู่ในร่างของเขาดังเดิม..หนึ่งกระบี่ปรากฏหลายหมื่นกระบี่สิโรราบ!กระบี่เมื่อครู่ของหลิงหยุนคือกระบี่อันใดกัน!“เพียงแค่กระบวนท่าเดียวจริงๆ!”เย่เทียนสุยรำพึงรำพันออกมาด้วยความตกใจใบหน้างดงามของเย่ชิงซินเปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจนางส่ายหน้าไปมาพร้อมตอบเย่เทียนสุ่ยกลับไปว่า“ไม่ใช่หนึ่งกระบวนท่าแต่เป็นเพียงแค่ดาบเดียวต่างหากเล่า..”“…”เย่เทียนสุ่ยไม่สามารถเอ่ยอะไรออกมาได้อีกเลยเขาหันไปมองหลิงหยุนที่อยู่ไกลออกไป และได้แต่คิดว่าเด็กหนุ่มผู้นี้ช่างน่าทึ่งและน่าอัศจรรย์ใจมากทีเดียว!��