บทที่ 1351 : ตกลงไปในบ่อมังกร

หลิงหยุนเรียกตราหยกจักรพรรดิออกมาอีกครั้งและเวลานี้ตราหยกจักรพรรดิที่ขยายใหญ่กว่าสามเมตร ก็กำลังลอยอยู่เหนือศรีษะของหลิงหยุนทำหน้าที่เป็นเกราะป้องกันให้กับเขา จากนั้นหลิงหยุนก็ได้สร้างโล่ลมปราณที่มีรัศมีสามเมตรปกคลุมร่างของตนเองไว้อีกชั้น แล้วสร้างโซ่หยิน–หยาง และกระแสวนหยิน–หยางขึ้นมาสำหรับปกป้องตนเองอีกหนึ่งชั้น หลิงหยุนคาดเดาว่าหลงเทียนฟางจะต้องเลือกใช้วิชาที่มีคุณสมบัติคล้ายกับวิชาพลังมังกรของตน แต่ตัวเขาเองนั้นจนกระทั่งถึงตอนนี้ยังไม่คิดที่จะใช้วิชาพลังมังกรเลยแม้แต่น้อย แสงสีทองทอประกายสุกสว่างรอบตัวหลิงหยุนในขณะเดียวกันก็ได้สร้างหอกมังกรทองขึ้นล้อมรอบร่างกายของตนไว้ จากนั้นจึงเริ่มใช้วิชาหยางพิสุทธิ์ และแสงสีขาวสว่างเจิดจ้าก็เปล่งประกายออกจากร่าง ดูไม่ด้อยไปกว่าหลงเทียนฟางเลยแม้แต่น้อย กระบี่หยางพิสุทธิ์ที่มีความยาวสามเมตรและกว้างราวสองฟุต ก็ได้ปรากฏขึ้นในมือของหลิงหยุน ร่างที่แข็งแกร่งของหลิงหยุนเวลานี้อยู่ท่ามกลางแสงสีขาวสว่างเจิดจ้า! “ท่านน้าหญิงเย่ความช่วยเหลือของท่านในคืนนี้หลิงหยุนซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่เวลานี้ข้ากับหลงเทียนฟางประมือกันสองต่อสอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นขอท่านอย่าได้ยื่นมือเข้ามายุ่งเกี่ยว เพราะข้าต้องการประมือกับหลงเทียนฟางอย่างยุติธรรม!” ระหว่างนั้นหลิงหยุนก็เงยหน้าขึ้นมองคนทั้งสามของตระกูลเย่พร้อมกับหันไปบอกเย่ชิงซินด้วยรอยยิ้ม –หลิงหยุนหากข้าเดาไม่ผิด ครั้งนี้หลงเทียนฟางจะต้องใช้วิชาตระกูลหลงสังหารเจ้าแน่ และน่าจะเป็นวิชามังกรพิโรธที่สามารถเพิ่มพลังให้กับเขาขึ้นอีกถึงเจ็ดหรือแปดเท่าในช่วงระยะเวลาสั้นๆนี้ เจ้าจะต้องระมัดระวังตัวให้มาก!- ในการต่อสู้เพียงลำพังสองคนเช่นนี้เย่ชิงซินไม่อาจยื่นมือเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้ นางจึงได้แต่ร้องเตือนหลิงหยุนผ่านทางกระแสจิตแทน –หลิงหยุนขอบคุณน้าหญิงเย่สำหรับคำตักเตือนแต่ข้าต้องขอให้ท่านรีบกลับออกไปจากที่นี่ หรือไม่หากต้องการดูการประลองระหว่างข้ากับหลงเทียนฟาง ก็ให้ถอยออกไปให้ห่างอย่างน้อยสามกิโลเมตร– เย่ชิงซินพยักหน้าและรู้ว่าจากนี้ไปการต่อสู้ระหว่างหลิงหยุนกับหลงเทียนฟางจะยิ่งดุเดือดกว่าเดิมมาก จึงเหลือบมองไปทางเย่เทียนตูและเย่เทียนสุ่ย จากนั้นทั้งสามคนก็ได้เหาะขึ้นไปบนท้องฟ้าสูงขึ้นไปอีกราวสองกิโลเมตร และถอยร่นออกไปให้ห่างจากสนามต่อสู้ราวสามกิโลเมตรตามที่หลิงหยุนบอก เป็นไปไม่ได้เลยที่ทั้งสามคนจะยอมกลับไปการต่อสู้ที่ดุเดือดเช่นนี้ อย่าว่าแต่เย่เทียนตูกับเย่เทียนสุ่ยต้องการจะดูเลย แม้แต่เย่ชิงซินเองก็ต้องการที่จะดูด้วยเช่นกัน! “หลิงหยุนเหตุใดเจ้าจึงไม่ใช้กระบี่สีทองเมื่อครู่ต่อสู้กับข้า นี่เจ้าดูแคลนฝีมือของข้าถึงเพียงนี้เชียวรึ?” หลังจากที่หลงเทียนฟางเรียกใช้วิชามังกรพิโรธแล้วแต่เมื่อเห็นว่าหลิงหยุนกลับไม่ใช้กระบี่จักรพรรดิมังกรกับตน จึงได้แต่ร้องถามขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ.. หลิงหยุนหัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับตอบไปว่า“ฮ่าๆๆๆ หลงเทียนฟาง เจ้ามันช่างไร้สตินัก หากข้าต้องการสังหารเจ้าจริงๆ ก่อนหน้านี้ข้าสามารถใช้กระบี่นั่นฆ่าเจ้าได้ในทันที เหตุใดยังต้องรอให้ถึงตอนนี้ด้วยเล่า” หลิงหยุนพูดความจริงเพราะเมื่อคราที่เขาสร้างกระบี่จักรพรรดิมังกรขึ้นมานั้น หากเขาต้องการสังหารคนตระกูลหลิงจริง แน่นอนว่าทั้งสามคนจะไม่มีผู้ใดสามารถมีชีวิตรอดกลับออกไปได้อย่างแน่นอน เพราะเขาสัมผัสได้ถึงพลังโจมตีที่รุนแรงของกระบี่ัจักรพรรดิมังกร และต่อให้เขาใช้วิชาพลังมังกร พลังโจมตีของมันก็ยังด้อยกว่ากระบี่จักรพรรดิมังกรเกือบสิบเท่า ด้วยเหตุนี้หลังจากที่หลงฮ่าวเฉียนได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาจึงตัดสินใจที่จะไม่ใช้มันอีก หลงเทียนฟางทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจนักก่อนจะร้องตะโกนออกไปเสียงดัง “หึ! ถ้าเช่นนั้นเจ้าก็อย่าได้ตำหนิว่าข้าโหดเหี้ยมต่อเจ้าก็แล้วกัน เพราะข้าจะไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”หลิงหยุนพยักหน้ายิ้มๆเขารู้ว่าเวลานี้หลงเทียนฟางกำลังโมโหอย่างที่สุด และได้เลือกไพ่ในมือที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาใช้จากนั้นจึงตอบหลงเทียนฟางกลับไปด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบ“ก็แล้วแต่เจ้า..”“หมายความว่าเจ้าจะไม่ใช้กระบี่สีทองนั่นจริงๆรึ!”และเวลานี้หลงเทียนฟางก็ได้เดินวิชาพลังมังกรจนพลังเต็มเปี่ยมแล้ว และตอนนี้แสงสีทองสุกสว่างรอบตัวเขาก็ได้อันตธานหายไป แต่กลับเปลี่ยนเป็นเกล็ดมังกรสีทองนับไม่ถ้วน ขึ้นปกคลุมตามร่างของเขาไว้จนทั่วทั้งตัว เวลานี้ร่างของหลงเทียนฟางดูราวกับมังกรจริงๆก็ไม่ปาน..ฟิ้ว..หลงเทียนฟางไม่เสียเวลาพล่ามไร้สาระอีกเพียงแค่พริบตาเดียวร่างของเขาก็ไปปรากฏอยู่ด้านหลังของหลิงหยุน พร้อมกับชกกำปั้นเขาไปที่แผ่นหลังของเขาทันทีหนึ่งหมัด!พลังปราณที่แข็งแกร่งจากหมัดของหลงเทียนฟางพุ่งทะลุฝ่าอากาศออกไปจนเกิดเป็นเสียงลมปะทะอย่างรุนแรง และเกิดเป็นเสียงดังที่น่าสะพรึงกลัวขึ้น..หลิงหยุนเองก็เตรียมพร้อมอยู่แล้วเช่นกันเขารีบใช้วิชาเงาลวงตาหลบหลีกออกมาได้ทันท่วงทีก่อนที่หมัดของหลงเทียนฟางจะสัมผัสเข้ากับแผ่นหลังของตน แล้วจึงควบคุมให้ตราหยกจักรพรรดิเคลื่อนมาต้านหมัดของหลงเทียนฟางชุดใหม่ไว้แทนตูม! พลังหมัดของหลงเทียนฟางปะทะเข้ากับตราหยกจักรพรรดิขนาดสามเมตรจนลอยละลิ่วออกไปไกลกว่าห้าร้อยเมตรในพริบตาเดียว..พลังที่เพิ่มขึ้นอีกแปดเท่าของหลงเทียนฟางนั้นช่างน่าสะพรึงกลัวยิ่งนัก!ในวินาทีที่ตราหยกจักรพรรดิถูกชกจนกระเด็นลอยละลิ่วออกไปไกลนั้นหลิงหยุนรู้สึกตกใจอย่างมาก ราวกับว่าตนเองถูกทุบด้วยค้อนขนาดมหึมา!นั่นเพราะตราหยกจักรพรรดินั้นถูกควบคุมด้วยพลังจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนทันทีที่มันถูกชกด้วยพละกำลังที่รุนแรงถึงเพียงนั้น จุดซือไห่กลางหว่างคิ้วของหลิงหยุนจึงราวกับถูกทุบอย่างรุนแรงไปด้วยแต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็เพียงแค่รับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนเท่านั้นแต่มิได้รับบาดเจ็บใดๆ เพราะเวลานี้แม้เขาจะเรียกกระบี่จักรพรรดิมังกรกลับเข้าไปแล้ว แต่ภายในจุดซือไห่ยังคงมีพลังอมตะหล่อเลี้ยงอยู่ จึงสามารถสะกัดกั้นพลังของหลงเทียนฟางไว้ได้ชั่วขณะหนึ่งการที่หลิงหยุนใช้พลังอมตะของตนกลั่นเป็นเซียนหยวนแล้วเปลี่ยนเซียนหยวนเป็นกระบี่จักรพรรดิมังกรนั้น เวลานี้พลังอมตะอันทรงพลังเหล่านั้นยังคงไม่หายไป และนี่คือเหตุผลที่หลิงหยุนกล้าเผชิญหน้ากับหลงเทียนฟางที่แข็งแกร่งมากในตอนนี้ไม่เช่นนั้นมีหรือที่หลิงหยุนจะไม่ใช้วิชาพลังมังกรของตน ในเมื่อเวลานี้หลงเทียนฟางแข็งแกร่งกว่าเดิมถึงแปดเท่า..“หลงเทียนฟางแม้เจ้ากับข้าจะเป็นคู่ต่อสู้กัน แต่ข้าต้องยอมรับว่าเจ้านั้นทั้งเก่ง และแข็งแกร่งยิ่งนัก!”หลงเทียนฟางร้องคำรามออกมาเสียงดัง“เจ้าเลิกพล่ามไร้สาระเสียที ตอนนี้ตราหยกของเจ้าถูกข้าชกลอยหายไปแล้ว ข้าเองก็อยากจะรู้นักว่าเจ้ายังจะมีเกราะป้องกันอื่นใดอีก”