บทที่ 1352 : มังกรแดนใต้

เวลานี้หลิงหยุนรู้แล้วว่ากระบี่โลหิตแดนใต้นั้นมีดวงจิตของมังกรแดนใต้ถูกสะกดอยู่ด้านใน เพราะเมื่อครั้งที่เขาต่อสู้กับพญางูโอโรชินั้น ดวงจิตของมังกรแดนใต้ก็ได้พุ่งออกมากลืนกินดวงจิตของพญางูโอโรชิเข้าไป ก่อนจะหายกลับเข้าไปในกระบี่ดังเดิม.. หลิงหยุนสัมผัสได้ว่าอสูรสีแดงภายใต้บ่อมังกรแห่งนี้นั้นดูเหมือนจะดุร้ายกว่าพญางูโอโรชิหลายเท่า หลิงหยุนจึงต้องการที่จะทดสอบว่า ดวงจิตของมังกรแดนใต้ภายในกระบี่เล่มนี้ จะสามารถสร้างความหวาดกลัวให้กับมังกรสีแดงตัวนี้ได้หรือไม่ และก็เป็นดังที่หลิงหยุนคาดคิดทันทีที่กระบี่โลหิตแดนใต้ปรากฏขึ้น ลำตัวของมังกรสีแดงก็สั่นสะท้านไปจนกระทั่งถึงเกล็ดของมัน และเสียงร้องคำรามดุดันก็ค่อยๆเบาลงจนกระทั่งเงียบไปในที่สุด! “อ่อ..นับว่าช่วยข้าได้มากทีเดียว!” หลิงหยุนรำพึงรำพันออกมาเมื่อได้เห็นอานุภาพของกระบี่โลหิตแดนใต้! จากนั้นร่างที่มีลักษณะคล้ายงูยักษ์สีแดงเข้มก็ได้พุ่งออกมาจากกระบี่โลหิตแดนใต้ และว่ายวนอยู่รอบกระบี่ครู่หนึ่ง ก่อนที่ร่างของมันจะค่อยๆขยายใหญ่ขึ้น และเพียงแค่พริบตาเดียวก็มีขนาดยาวกว่าสิบเมตร! และนี่คือดวงจิตของมังกรแดนใต้! เวลานี้มังกรแดนใต้เริ่มมีเกล็ดสีแดงเข้มเป็นประกายระยิบระยับปรากฏขึ้นทั่วทั้งตัวและที่หัวของมันก็มีเขางอกออกมาสองเขา ลำตัวมีเท้าสี่เท้างอกออกมา รูปร่างของมันสวยสง่า และสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ไม่ได้เห็นเป็นแค่เงาเลือนลางเหมือนครั้งก่อน และเกล็ดรอบตัวของมันก็แวววาวราวกับเหล็กที่แข็งแกร่ง.. “สง่างามและสวยงามยิ่งนัก!” สิ้นเสียงร้องคำรามของมังกรแดนใต้ร่างของมันก็ขยายใหญ่ขึ้นอีกเท่าตัว พร้อมกับส่ายศรีษะไปมา ดูช่างสง่างามและน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก! และนี่คือร่างของมังกรแดนใต้หลังจากที่ได้กลืนกินดวงจิตของพญางูโอโรชิเข้าไปในครั้งนั้น! “เจ้านาย!” ทันทีที่มังกรแดนใต้ปรากฏตัวขึ้นดวงตาสีแดงดุดันคู่นั้นของมันก็จับจ้องอยู่ที่ร่างของมังกรสีแดงที่อยู่เบื้องล่าง ในขณะเดียวกันก็ทักทายหลิงหยุนผ่านทางกระแสจิต “ไปได้!” หลิงหยุนยิ้มออกมาเล็กน้อยพร้อมกับพยักหน้าและร้องบอกเสียงเบา.. ดวงตาสีแดงคู่นั้นเป็นประกายด้วยความตื่นเต้นดีใจจากนั้นร่างยาวใหญ่กว่าสิบเมตรของมังกรแดนใต้ ก็พุ่งฝ่าสายน้ำเข้าอยู่ใต้ต้นหลิวเทวะวิญญาณทันที! เวลานี้ทั้งมังกรสีแดงและดวงจิตของมังกรแดนใต้ ต่างก็ว่ายลงไปอยู่ที่เบื้องล่างของต้นหลิวเทวะวิญญาณ เมื่อครั้งที่หลิงหยุนเรียกกระบี่โลหิตแดนใต้ออกมานั้น ถึงแม้มังกรสีแดงตัวนี้จะแสดงท่าทีหวาดกลัว แต่ก็ไม่ยอมว่ายหนีไป.. นั่นเพราะทั้งคู่ต่างก็สามารถกลายร่างเป็นมังกรได้แล้วนั่นเองและมังกรที่สง่างามตัวนี้ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าดวงจิตของมังกรแดนใต้เลย มังกรสีแดงสง่างามตัวนี้รับรู้ได้ว่าดวงจิตของมังกรแดนใต้ต้องการที่จะได้ร่างมังกรของมัน ในขณะที่ตัวมันเองก็ต้องการกลืนกินดวงจิตของมังกรแดนใต้เช่นกัน การฝึกฝนของมังกรก็ไม่ต่างจากการฝึกฝนของมนุษย์ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าย่อมสามารถแย่งชิงทรัพยากรในการฝึกฝนได้มากกว่า เช่นเดียวกับมังกรสีแดงตัวนี้ หากมันสามารถกลืนกินดวงจิตของมังกรแดนใต้ได้สำเร็จ มันก็จะสามารถกลายร่างเป็นมังกรที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง และไม่ต้องอาศัยอยู่แต่ในบ่อมังกรเล็กๆแห่งนี้อีก และตราบใดที่มังกรสองตัวเผชิญหน้ากันจะมีเพียงหนึ่งตัวเท่านั้นที่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้!เวลานี้หลิงหยุนกำลังตื่นเต้นอย่างมากจนกระทั่งหลงลืมหลงเทียนฟางไปเสียสนิทเขาจัดการเปิดเนตรหยิน–หยางขั้นสุด เพื่อต้องการดูการต่อสู้ของมังกรสองตัวให้เต็มตาหลิงหยุนพบว่ามังกรแดนใต้นั้นยังคงสงบนิ่งในขณะที่มังกรสีแดงนั้นดวงตาเบิกโตอย่างดุดัน เกล็ดสีแดงขนาดใหญ่รอบลำตัวของมันนั้นเปิดออก ในขณะที่ลำตัวส่วนหัวก็ชูชันขึ้นราวกับไก่ชนที่พร้อมจะจู่โจมคู่ต่อสู้..มังกรสองตัวคำรามเสียงดังใส่กันอย่างน่ากลัวจนสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนน้ำเวลานี้กระแสน้ำภายใต้บ่อมังกรได้เกิดเป็นคลื่นขนาดใหญ่อีกครั้ง แล้วมังกรสองตัวก็พุ่งเข้าต่อสู้รัดรึงกันในทันที!นี่คือการต่อสู้ของมังกรทั้งสองตัว..ร่างใหญ่ยาวทั้งสองร่างว่ายเข้าปะทะ และกอดรัดกันอย่างรุนแรง เนื่องจากมังกรทั้งสองมีเกล็ดสีแดงสุกสว่างเหมือนกัน แม้แต่หลิงหยุนเองยังแทบแยกไม่ออกว่าตัวไหนเป็นตัวไหนภายใต้บ่อมังกรเวลานี้..กระแสน้ำหมุนด้วยความเร็ว และเกิดคลื่นขนาดใหญ่หลายลูก แต่เนื่องจากมังกรทั้งสองตัวต่อสู้กันอยู่เบื้องล่างของหลิวเทวะวิญญาณ พื้นผิวน้ำที่มีสีเขียวสว่างเจิดจ้าของหลิวเทวะครอบคลุมอยู่นั้นจึงยังคงสงบนิ่ง และหลิงหยุนก็หลบอยู่ในบริเวณพื้นที่สีเขียวนั้น พร้อมกับจ้องมองมังกรสองตัวต่อสู้กันอย่างออกรสออกชาด…..ในขณะที่ด้านล่างบ่อมังกรนั้นมีการต่อสู้ของมังกรสองตัวอย่างดุเดือดแต่ผิวน้ำเบื้องบนยังคงสงบนิ่งไร้คลื่น..อีกทั้งทันทีที่มังกรทั้งสองตัวต่อสู้กันนั้นท้องฟ้าก็ปรากฏเมฆดำลึกลับรวมตัวกันขึ้นอย่างรวดเร็ว และเคลื่อนตัวมาบดบังแสงจันทร์เหนือผืนน้ำแห่งนี้ไว้อย่างหนาแน่น ทำให้ผืนน้ำแห่งนี้ยิ่งมืดมิดมากขึ้นกว่าเดิม“หลิงหยุนตายไปแล้วงั้นรึ” หลงเทียนฟางกำลังเหาะอยู่เหนือบ่อมังกรพร้อมกับเปิดจิตหยั่งรู้ขั้นสุดออกสำรวจผืนน้ำเบื้องล่างเพื่อจะดูว่าเกิดอะไรขึ้นภายใต้บ่อมังกรกันแน่ แต่จิตหยั่งรู้ของเขาก็สามารถมองลึกลงไปใต้ผิวน้ำได้เพียงแค่ยี่สิบเมตรเท่านั้นอีกทั้งพลังของหลิวเทวะวิญญาณที่บดบังไว้ทำให้จิตหยั่งรู้ของหลงเทียนฟางไม่สามารถมองทะลุลงไปได้..ด้วยเหตุนี้หลงเทียนฟางจึงทำได้เพียงแค่คาดเดาจากการเคลื่อนไหวของผิวน้ำเบื้องบนเท่านั้น..ทันทีที่ร่างของหลิงหยุนร่วงหล่นลงไปในบ่อมังกรภายในบ่อมังกรก็เกิดแรงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หลังจากนั้นผิวน้ำก็นิ่งสงบ และร่างของหลิงหยุนยังคงไม่โผล่ขึ้นมาจากผิวน้ำ“ไม่สิ!เจ้าไม่น่าจะตายง่ายๆเช่นนี้”จากนั้นหลงเทียนฟางก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา“รออีกสักพักข้าจะลงไปสำรวจใต้บ่อมังกร หากพบทั้งเจ้าทั้งมังกร ข้าจะได้ฆ่าให้ตายทั้งคู่!”หลงเทียนฟางใช้วิชามังกรพิโรธจัดการกับหลิงหยุนในครั้งนี้มิได้มีเป้าหมายเพื่อสังหารหลิงหยุนเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่เขาตั้งใจซัดให้ร่างของหลิงหยุนตกลงไปในบ่อมังกรแห่งนี้ ก็เพื่อใช้ร่างของหลิงหยุนเปิดทาง ก่อนที่เขาจะลงไปสำรวจด้านล่างต่อ เรียกว่าส่งหลิงหยุนไปตายก่อนนั่นเอง..“น้าหญิง..หลงเทียนฟางช่างเจ้าเล่ห์นัก! ปากก็บอกว่าต้องการประมือกับหลิงหยุนตัวต่อตัว แต่แท้จริงแล้วเขาตั้งใจส่งหลิงหยุนลงไปในบ่อมังกรนั่น และดูจากคลื่นที่รุนแรงเมื่อครู่ หลิงหยุนน่าจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดีนัก..”เย่เทียนสุ่ยเห็นคลื่นที่ทั้งสูงทั้งรุนแรงภายในบ่อมังกรก็ได้แต่คาดเดาสถานการณ์ของหลิงหยุนที่อยู่เบื้องล่างด้วยเหงื่อที่แตกพลั่ก“เจ้าช่างไม่รู้อะไรเลย!ครั้งแรกที่หลิงหยุนตกลงไปในน้ำแล้วเกิดคลื่นขนาดใหญ่ จากนั้นก็เงียบไป ย่อมหมายความว่าเขาต้องพบเจอบางสิ่งบางอยู่ใต้บ่อมังกรเป็นแน่ และเมื่อมีคลื่นเกิดขึ้นอีกครั้ง ย่อมหมายความว่าเขากำลังรับมือกับสิ่งนั้นอยู่..”เย่เทียนตูโต้แย้งเย่เทียนสุ่ยด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจแม้เย่ชิงซินจะพยักหน้าเห็นด้วยกับเย่เทียนตู แต่ก็อดที่จะพึมพำออกมาด้วยความสงสัยไม่ได้“ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเพียงแต่.. ลักษณะเช่นนี้ดูไม่คล้ายกับการต่อสู้ของหลิงหยุนนัก..”