บทที่ 1354 : สามเหลี่ยมปีศาจแห่งผอหยาง

กระบี่หยางพิสุทธิ์เล่มใหญ่พุ่งผ่านกลุ่มเมฆสีดำฟันลงที่ร่างของหลงเทียนฟางในทันทีแต่ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่อยู่ด้านนอกนั้น กลับเห็นเป็นเพียงการเกิดอสุนีบาตขนาดใหญ่สีขาวขึ้นเท่านั้น! หลงเทียนฟางได้แต่ตกตะลึงแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เพราะในเวลานี้เขาเองก็ถูกมังกรแดนใต้รัดร่างไว้จนไม่สามารถหลบหนีไปไหนได้อีก จึงทำได้เพียงแค่เดินลมปราณปกป้องร่างกายของตนไว้เท่านั้น ปัง!ปัง! ปัง! หลิงหยุนกระหน่ำฟันกระบี่หยางพิสุทธิเข้าใส่แสงสีทองซึ่งเป็นเกราะป้องกันของหลงเทียนฟางไม่ยั้งและในที่สุดหลงเทียนฟางก็ไม่สามารถรวบรวมพลังปราณสร้างเกราะป้องกันไว้ได้อีก.. แม้คนตระกูลหลงจะมีวิชาบัญชามังกรหลงเจี๋วยและหลงเทียนฟางก็ฝึกวิชามังกรพิโรธสำเร็จแล้ว แต่หากยังไม่เข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นจิ่วเฉิงชี่ (พลังชี่-9) แล้วล่ะก็ ไม่มีทางที่จะปราบมังกรแดนใต้ในตอนนี้ได้เลย เวลานี้หลงเทียนฟางถูกหางของมังกรแดนใต้กักไว้ไม่ให้หนีออกไปจากดินแดนเมฆาของตนและในเมื่อไม่สามารถรวบรวมพลังปราณสร้างเกราะป้องกันได้อีกแล้ว หอกมังกรทองของหลิงหยุนจึงพุ่งตรงเข้าใส่แขนข้างซ้ายของเขาทันที โลหิตของหลงเทียนฟางพุ่งกระจายเต็มท้องฟ้าอีกครั้ง เขาตื่นตระหนกตกใจอย่างที่สุด และอยากจะรีบหนีออกไปจากแดนเมฆานี้โดยเร็ว! นับว่าเป็นโชคดีของหลงเทียนฟางที่ครั้งนี้หางของมังกรแดนใต้ผลักร่างของเขาเข้าไปยังก้อนเมฆที่อุ้มน้ำอยู่ เพราะก้อนเมฆสีดำเหล่านั้น นับเป็นแดนเมฆาซึ่งเป็นถิ่นของมังกรแดนใต้ หลงเทียนฟางจึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้รวดเร็วนัก ทันทีที่หลุดเข้าไปในกลุ่มเมฆอุ้มน้ำหลงเทียนฟางก็ใช้วิชามังกรดำน้ำพรางตัวซ่อนอยู่ด้านในชั่วคราว เพราะเป็นเรื่องยากที่จะหนีออกจากกลุ่มเมฆดำทะมึนได้รวดเร็วนัก เพราะนอกจากจะกว้างใหญ่ไพศาลปกคลุมทั่วทั้งทะเลสาบผอหยางแล้ว ยังมีความหนาถึงห้าร้อยเมตรอีกด้วย! ประกายแสงสีขาวปรากฏขึ้นเป็นทางยาวอีกครั้งหลิงหยุนซึ่งยืนอยู่บนศรีษะมังกรแดนใต้ ได้ฟาดกระบี่หยางพิสุทธิ์ในมือเข้าใส่ขาของหลงเทียนฟาง! “ห๊ะ!” หลงเทียนฟางร้องอุทานออกมาด้วยความตกใจและครั้งนี้เขาก็ถูกหลิงหยุนบีบให้กลับเข้าไปในกลุ่มเมฆสีดำอีกครั้ง “หลิงหยุนนี่ไม่ยุติธรรมเลย!” หลงเทียนฟางรู้ดีว่าที่หลิงหยุนสามารถหาเขาพบนั้นเป็นเพราะมังกรสีแดงตัวนั้นนั่นเอง มังกรสง่างามตัวนี้แข็งแกร่งยิ่งนัก และหากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป หลงเทียนฟางรู้ดีว่าตนคงต้องถูกสังหารตายเป็นแน่! “หึ!” หลิงหยุนทำเสียงขึ้นจมูกอย่างไม่พอใจพร้อมกับตะโกนตอบหลงเทียนฟางกลับไปทันที “เมื่อครู่เจ้าใช้วิชาเพิ่มพลังปราณ และจงใจชกข้าตกลงไปในบ่อมังกร มันยุติธรรมนักรึ” “ก่อนหน้านี้เจ้าเองก็จงใจดึงข้าให้มาต่อสู้กับเจ้าที่ทะเลสาบผอหยางเช่นนี้ยุติธรรมหรือไม่”ทุกครั้งที่หลิงหยุนพูดออกไปหนึ่งประโยคกระบี่ในมือของหลิงหยุนก็ฟาดใส่ร่างของหลงเทียนฟางที่อยู่ไกลออกไปหนึ่งครั้ง..และประโยคสุดท้ายเขาควบคุมหอกมังกรทองให้พุ่งเข้าใส่น่องของหลงเทียนฟัง พร้อมกับร้องตะโกนถามเสียงดัง “ข้าเองก็ได้รับความอยุติธรรมเช่นกัน แต่ก็ไม่เคยคร่ำครวญเช่นเดียวกับเจ้า!”ในการต่อสู้นั้นนอกเหนือความแข็งแกร่งแล้ว เล่ห์เหลี่ยมต่างๆ แม้กระทั่งการใช้พิษก็เป็นสิ่งที่ทุกคนต่างก็ต้องนำออกมาใช้ทั้งสิ้นเพราะผู้ชนะย่อมหมายถึงผู้รอดชีวิต จึงแทบไม่ต้องถามหาความยุติธรรมใดๆ..หลิงหยุนเองเข้าใจในเรื่องนี้ดีที่สุดเมื่อต้องต้องประมือกับผู้ใด เขาจึงไม่เคยทวงถามความยุติธรรมในการต่อสู้เลยสักครั้ง!ในเส้นทางของผู้บ่มเพาะตนไม่มีความว่าผิดหรือถูก มีเพียงผู้ชนะกับผู้แพ้เท่านั้น และผู้ชนะก็คือความถูกต้อง เช่นเดียวกับการรับทัณฑ์สวรรค์ ตราบใดที่เกิดขึ้น มีผู้ใดตำหนิเทพเบื้องบนว่าไร้ซึ่งความยุติธรรมบ้างเล่าหลงเทียนฟางเองก็เช่นกันเขาย่อมเข้าใจในเรื่องเหล่านี้ได้เป็นอย่างดี แต่ที่ต้องพูดออกไปเช่นนั้น ก็เพื่อถ่วงเวลาหลิงหยุน และครุ่นคิดหาหนทางหนีรอดจากความตายให้ได้เท่านั้นเอง!เวลานี้..ตามร่างกายของหลงเทียนฟามีบาดแผลถึงสิบกว่าแห่งแล้ว และโลหิตก็ไหลอาบไปทั่วทั้งร่าง แต่เลือดสีทองของหลงเทียนฟางไม่มีโอกาสได้หยดลงสู่ผืนปฐพี เพราะหลิงหยุนได้เรียกหยดเลือดสีทองเหล่านั้นเข้าไปเก็บไว้ในแหวนจักรวาลของตนนั่นเองนี่คือโลหิตของผู้ที่มีกายามังกรและสิ่งนี้จะเป็นประโยชน์ต่อหลิงหยุนอย่างมากในวันข้างหน้า เขาจึงได้ไล่ล่าสร้างบาดแผลให้กับคู่ต่อสู้ครั้งแล้วครั้งเล่า!หลงเทียนฟางเหาะหนีไปทางทิศเหนือของทะเลสาบผอหยางเพื่อหลบหนีและเพียงแค่ประเดี๋ยวเดียว เขาก็เหาะไปได้ไกลถึงสามสิบกิโลเมตรแล้วหลิงหยุนแสยะยิ้มและไล่ตามหลังหลงเทียนฟางไป..ผ่านไปราวสิบนาทีหลงหยุนก็ไล่ตามหลงเทียนฟางไปถึงบริเวณซึ่งเป็นคอขวดของทะเลสาบผอหยาง ทะเลสาบผอหยางแห่งนี้มีลักษณะคล้ายกับน้ำเต้า บริเวณช่วงคอขวดไปจนถึงปากขวดนั้นจึงเป็นช่วงที่แคบที่สุดสิ่งที่หลงเทียนฟางคิดได้เวลานี้ก็คือหลบหนีออกจากทะเลสาบผอหยางเข้าสู่แม่น้ำแยงซีเกีย.. “โอ้บริเวณสามเหลี่ยมปีศาจ!อันตรายยิ่งนัก”หลิงหยุนไล่ล่าหลงเทียนฟางไปทางทิศเหนือกว่าหกสิบกิโลเมตรคนของตระกูลเย่ทั้งสามต่างก็พากันเหาะตามไปเช่นกัน และเมื่อเย่เทียนสุ่ยเห็นเช่นนั้น เขาจึงได้แต่ร้องอุทานออกมาทันที!เย่เทียนสุ่ยเติบโตขึ้นมาในตระกูลเย่และได้เรียนรู้เรื่องราวความลับในประเทศนี้มาอย่างมากมาย เขาจึงรู้จักอันตรายในทะเลสาบผอหยางได้เป็นอย่างดีผ่านมากว่าครึ่งศตวรรษแล้วที่เรือสินค้ามากกว่าร้อยลำต้องมาจมลงในบริเวณคอขวดทะเลสาบผอหยางแห่งนี้ บางลำมีขนาดใหญ่เป็นพันๆตัน และที่น่ากลัวก็คือว่า ทุกครั้งที่เรือเหล่านี้จมลงไปใต้น้ำก็จะหายไปทันที แม้แต่นักประดาน้ำออกมาดำหา ก็ยังไม่มีผู้ใดค้นพบซากเรือเหล่านั้นเลยแม้แต่ครั้งเดียว!