บทที่ 1355 : เรื่องเล่าในอดีต

เมื่อเห็นหลิงหยุนเหาะกลับมาเย่เทียนสุ่ยที่ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับหลิงหยุนที่สุด ก็รีบพุ่งเข้าไปหาโดยทิ้งเย่ชิงซินกับเย่เทียนตูไว้ข้างหลังอย่างไม่สนใจ “นี่หลิงหยุนหลงเทียนฟางกระโดดหนีลงไปในน้ำ เหตุใดเจ้าไม่ตามไปสังหารมันเล่า” เย่เทียนสุ่ยร้องตะโกนถามหลิงหยุนไปแต่ไกลสีหน้าและแววตาของเขาบ่งบอกถึงความงุนงงในใจ.. “เหตุใดข้าต้องไล่ตามหลงเทียนฟางไปด้วยเล่าในเมื่อข้าไม่ได้ต้องการสังหารเขา” หลิงหยุนตอบด้วยสีหน้ายิ้มๆ “หลงเทียนฟางใช้วิชามังกรพิโรธเหลือเวลาอีกเพียงแค่ไม่ถึงสามนาทีเขาก็จะอ่อนกำลัง และอ่อนแออย่างที่สุด หากไม่ลงมือสังหารตอนนี้ก็น่าเสียดายแย่!” เย่เทียนสุ่ยได้แต่ร้องออกมาด้วยความเสียดายแทนหลิงหยุน.. หลิงหยุนเหาะมาถึงหน้าเย่เทียนสุ่ยอย่างรวดเร็วเขาเหลือบมองอีกฝ่ายยิ้มๆ ก่อนจะถามขึ้นว่า “งั้นรึ! นี่เจ้ากับหลงเทียนฟางมีความแค้นกันหรืออย่างไร?” เย่เทียนสุ่ยทำตาปะหลับปะเหลือกพร้อมตอบกลับไปว่า“ข้ากับเขาไม่ได้เผชิญหน้ากันมานานหลายปี จะมีความแค้นอะไรกันได้เล่า ข้าก็แค่นึกเสียดายแทนเจ้าเท่านั้นเอง หลงเทียนฟางแข็งแกร่งปานใดเจ้าเองก็เห็นกับตาแล้ว วันข้างหน้าเขาต้องหาหนทางกลับมาแก้แค้นเจ้าแน่ จากนี้ไปเจ้าจะข่มตาหลับลงไปได้อย่างไรกัน?” “อืมม…” หลิงหยุนพยักหน้ารับรู้พร้อมกับจงใจลากเสียงยาวอยู่ในลำคอแล้วจึงหันไปบอกเย่เทียนสุ่ยว่า “ที่แท้เจ้าก็เป็นห่วงข้านี่เอง..เวลานี้คาดว่าวิชามังกรพิโรธของหลงเทียนฟางคงจะหมดฤทธิ์แล้ว อีกทั้งเขาก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัส หาใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าแล้ว เช่นนั้นเจ้าก็กระโดดตามลงไปสังหารเขาแทนข้าทีสิ” หลิงหยุนยิ้มเจ้าเล่ห์และกำลังจ้องมองดูว่าเย่เทียนสุ่ยจะทำเช่นใด “เอ่อ…” เย่เทียนสุ่ยกรอกตาไปมาทำสีหน้ามีพิรุธในขณะที่ตอบกลับไปว่า“ข้าจะทำเช่นนั้นได้อย่างไรกันเล่า ตระกูลเย่กับตระกูลหลงไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อน จะให้ข้าลงมือสังหารเขาได้อย่างไรกัน? ข้าเป็นลูกผู้ชายพอ และจะไม่ฉวยโอกาสเช่นนั้นแน่..” สีหน้าของเย่เทียนสุ่ยเปลี่ยนเป็นเสียดายมากขึ้นและดูกระวนกระวายใจ แต่ในระหว่างนั้นเองเสียงดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่าเปรี้ยงก็ดังขึ้น “แต่เจ้าต้องลงไป!” หลิงหยุนโกรธเย่เทียนสุ่ยมากเพราะเจ้าเด็กคนนี้กำลังคิดไม่ดีต่อเขา หลิงหยุนจึงใช้มังกรคำรามตะโกนก้องพร้อมกับพุ่งเข้าหาเย่เทียนสุ่ยทันที! เพียงแค่พริบตาเดียวร่างของหลิงหยุนก็ไปปรากฏอยู่ที่ด้านหลังของเย่เทียนสุ่ย พร้อมกับเอื้อมมือข้างหนึ่งไปบีบลำคอของเขาไว้ พร้อมกับลากเหาะลงไปด้านล่างทันที ภายเวลาเพียงแค่ชั่วพริบตา ทั้งคู่ก็ไปอยู่เหนือผิวน้ำเพียงแค่ยี่สิบเมตร จากนั้นร่างของเย่เทียนสุ่ยก็ถูกหลิงหยุนผลักตกลงไปในน้ำ.. ตูม!!เย่เทียนสุ่ยดิ้นรนไปมาด้วยความตกใจแต่ก็ไร้ประโยชน์ เพราะในที่สุด หลิงหยุนก็ผลักร่างของเขาตกลงไปในน้ำ และจมลงไปลึกถึงเจ็ดแปดเมตรทีเดียว“นี่!อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ทันเจ้า..”หลังจากจัดการโยนเย่เทียนสุ่ยลงไปในน้ำแล้วหลิงหยุนก็ไม่สนใจเขาอีก และรีบเหาะกลับไปหาคนตระกูลเย่ที่เหลืออีกสองคนทันทีเย่ชิงซินกับเย่เทียนตูเห็นหลิงหยุนรังแกเย่เทียนสุ่ยเช่นนั้นแต่ก็หาได้ใส่ใจไม่ เพราะรู้ดีว่าทั้งคู่แค่หยอกเย้ากันเท่านั้น หาใช่ต้องการเข่นฆ่ากันไม่แม้แต่เย่เทียนตูที่เฝ้าดูอยู่ตลอดยังถึงกับยิ้มออกมาด้วยความขบขัน!“พี่เทพธิดา..”เมื่อเข้าไปใกล้เย่ชิงซินหลิงหยุนก็รีบเอ่ยทักทายนางทันที แต่เย่ชิงซินตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ห้วน“เมื่อครู่เจ้าเรียกข้าเช่นใด”“ข้าลืมตัวไป..ท่านน้าหญิงเย่!”หลิงหยุนรีบเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกเย่ชิงซินทันทีจากนั้นจึงเอ่ยขอบคุณนางด้วยสีหน้าจริงจัง“น้าหญิงเย่ขอบคุณท่านที่ออกหน้าช่วยข้าไว้ในวันนี้!”เย่ชิงซินไม่เพียงช่วยเขารับมือกับยอดฝีมือจากคุนหลุนทั้งสองคนในงานชุมนุมชาวยุทธแต่เมื่อครู่ทั้งนางและเย่เทียนตูยังช่วยเขารับมือกับหลงฮ่าวเฉียนกับหลงเทียนซินอีกด้วย สิ่งเหล่านี้มีความหมายกับหลิงหยุนยิ่งนัก..นั่นเพราะเกี่ยวข้องไปถึงตระกูลใหญ่ทั้งสาม..งานชุมนุมชาวยุทธที่จัดขึ้นในครั้งนี้ตระกูลหลงเพียงแค่อยู่เบื้องหลังอย่างเงียบๆ ไม่แสดงออกมาอย่างชัดเจนแต่ในการประลองระหว่างหลิงหยุนกับหลงเทียนฟางนั้นเป็นเรื่องระหว่างหลิงหยุนกับตระกูลหลงอย่างชัดเจน แต่การที่ตระกูลเย่ออกหน้าช่วยหลิงหยุนรับมือกับตระกูลหลงเช่นนี้ ย่อมหมายถึงการประกาศตัวอยู่ข้างหลิงหยุน และเลือกที่จะเป็นปรปักษ์กับตระกูลหลงอย่างออกหน้าออกตาส่วนเรื่องที่จะช่วยได้มากหรือน้อยนั้นไม่สำคัญสำหรับหลิงหยุนแต่การแสดงเจตจำนงค์ที่ชัดเจนของตระกูลเย่ต่างหากที่สำคัญสำหรับเขา!เย่ชิงซินเพียงแค่แย้มยิ้มออกมาเล็กน้อยเท่านั้นแต่มิได้ตอบกลับหลิงหยุนแต่อย่างใด.. นั่นเพราะความช่วยเหลือของนางกับเย่เทียนตูนั้นดูเล็กน้อยไปทันทีหากเทียบกับความแข็งแกร่งของหลิงหยุนที่แสดงออกมาให้คนตระกูลเย่ได้เห็น หรือเรียกได้ว่าความช่วยเหลือของพวกเขานั้นแทบไม่จำเป็นเลยด้วยซ้ำไปแต่ในเวลาต่อมาเมื่อได้เห็นสิ่งของที่หลิงหยุนนำออกมาเย่ชิงซินก็ถึงกับนิ่งอึ้งไป และเริ่มหายใจถี่ด้วยความตื่นเต้น จนไม่สามารถรักษาท่าทีที่สงบนิ่งไว้ได้อีก..มันคือแหวนแพลตตินั่ม..และเป็นแหวนพื้นที่!