บทที่ 1358 : หยินชาง

เย่ชิงซินจ้องลึกลงไปในดวงตาของหลิงหยุนท่าทีของเธอดูอึกอักลังเลอย่างชัดเจน แต่แล้วในที่สุดเธอก็ถอนหายใจออกมาพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ช่างเถิด!ข้าไม่อยากถามเจ้าแล้ว!” “แต่มีเรื่องหนึ่งที่ข้าอยากจะบอกให้เจ้าได้รู้ไว้แซ่ของแม่เจ้านั้นหาใช่มีแค่คำว่า ‘หยิน’ เท่านั้น แต่แซ่ของนางเต็มๆนั้นคือ..” “หยินชาง..” ครั้งนี้หลิงหยุนตกใจมากกว่าครั้งใดๆเพราะหยินชางก็คือชื่อของราชวงศ์ชาง หรือเรียกอีกชื่อว่าราชวงศ์หยิน เป็นราชวงศ์ที่สองต่อจากราชวงศ์เซี่ย “ไม่เพียงแค่นั้นนะ..ตระกูลหลิงของเจ้าเองก็น่าสนใจไม่น้อยทีเดียว แต่ข้าเองก็รู้ไม่กระจ่างชัดนัก ข้าว่าเจ้าค่อยๆสืบเอาเองจะดีกว่า” หลิงหยุนรีบร้องถามขึ้นทันที“เกี่ยวข้องกับคุนหลุนหรือไม่” เย่ชิงซินพยักหน้าแต่แล้วก็ส่ายหน้า“จะกล่าวเช่นนั้นก็ได้ แต่ก็ใช่ว่าจะเกี่ยวข้องอย่างมากมายนัก..” หลิงหยุนรู้เพียงแค่ว่าบรรพชนตระกูลหลิงนั้นมาจากวังมังกรเขาเคยคิดว่าดินแดนนี้เกี่ยวข้องกับคุนหลุน แต่เย่ชิงซินกลับบอกว่าไม่มากมายนัก หากวังมังกรมิใช่คุนหลุนแล้วมันคือสถานที่แห่งใดกัน เย่ชิงซินเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าพร้อมกับขมวดคิ้ว“ข้าสนทนากับเจ้าจนกระทั่งฟ้าสางเชียวรึ” จากนั้นเย่ชิงซินก็เหม่อมองออกไปยังท้องฟ้าแสนไกลก่อนจะเอ่ยออกมาว่า “เจ้ายังต้องพบเจอกับปัญหาอีกมากมายนัก!” ….. ฟิ้ว.. เย่เทียนตูเหาะกลับมาหาคนทั้งคู่พร้อมกับร้องตะโกนออกมาด้วยความฉุนเฉียว“น้าหญิง ท่านต้องจัดการเทียนสุ่ยให้ข้า เวลานี้เขาคลุ้มคลั่งไปแล้ว!” คงไม่อาจตำหนิเย่เทียนตูที่โมโหโทโสเช่นนั้นได้เพราะตั้งแต่ที่หลิงหยุนกับเย่ชิงซินเริ่มสนทนากันมาจนถึงตอนนี้ เย่เทียนสุ่ยก็เอาแต่เหาะไล่ล่าเขากลับไปกลับมาอยู่เช่นนี้เป็นระยะทางมากกว่าร้อยกิโลเมตรแล้ว เวลานี้เย่เทียนตูโมโหจนแทบจะอยากจะประมือกับเย่เทียนสุ่ยจริงๆ “เทียนตูเจ้าใช้กระบี่เหินไล่แทงข้าก่อน เหตุใดจึงไม่เล่าด้วยเล่า” เย่เทียนสุ่ยที่เหาะตามมาติดๆรีบร้องตะโกนแก้ต่างทันทีเขาหายใจแรงด้วยความเหนื่อยหอบ และขอบตาทั้งสองข้างก็แดงก่ำ เพราะเย่เทียนตูนั้นไม่ยั้งมือเลยสักนิด! เช่นเดียวกับตระกูลหลงเพราะหลงเทียนฟางก็แข็งแกร่งกว่าหลงเทียนซินเช่นกัน เห็นได้ชัดว่าเย่เทียนตูนั้นแข็งแกร่งกว่ากว่าเย่เทียนสุ่ย และสามารถเอาชนะเย่เทียนสุ่ยได้ไม่ยาก แต่เย่เทียนตูกลับโต้เถียงกลับไปทันที“เป็นเจ้าที่ลงมือก่อน เจ้าปล่อยกระบี่ลมปราณใส่ข้า!” เย่เทียนสุ่ยกรีดร้องออกมาด้วยความโมโห“ใครใช้ให้เจ้าเหาะเร็วเช่นนั้นเล่า เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าข้าเป็นพี่ของเจ้า? เจ้าควรต้องโอนอ่อนให้ข้าจึงจะถูก!” “พวกเจ้าทะเลาะกันพอหรือยังหากยังไม่หยุดข้าจะทำโทษพวกเจ้าทั้งคู่!” เย่ชิงซินร้องตะโกนดุหลานชายทั้งสองอย่างหมดความอดทน“เทียนตูคืนแหวนพื้นที่ให้กับหลิงหยุน!”เย่ชิงซินร้องสั่งหลานชายพร้อมกับกำชับต่อว่า“อีกครึ่งชั่วโมงฟ้าก็จะสว่างแล้ว พวกเราต้องรีบออกไปจากที่นี่ จะให้ผู้คนพบเห็นพวกเราเหาะอยู่เช่นนี้ไม่ได้!”ด้วยขั้นพลังของเย่ชิงซินในเวลานี้แม้จะเป็นเวลากลางวัน หากนางไม่ต้องการให้ผู้คนพบเห็นก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่นางรู้ดีว่าหลิงหยุนยังมีเรื่องที่ต้องการทำอีกมาก หากนางกับหลานชายทั้งสองยังอยู่ที่นี่ หลิงหยุนก็คงไม่สะดวกใจที่จะลงมือ“น้าหญิงนี่เป็นสมบัติล้ำค่ายิ่งนัก!”เย่เทียนตูคร่ำครวญด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยแต่ก็เข้าไปใกล้หลิงหยุน พร้อมกับยื่นแหวนในมือคืนให้“ข้ายกให้เจ้า!”หลิงหยุนตอบยิ้มๆในเมื่อมันเป็นของขวัญที่เขาได้มอบให้แล้วการจะเอากลับคืนจึงเป็นเรื่องที่น่ากระอักกระอ่วนใจ อีกอย่างแหวนแพลตตินัมที่ตี้เสี่ยวอู๋ไปหาซื้อมานั้น ล้วนแล้วแต่เป็นแหวนแบบเดียวกัน และมีลักษณะคล้ายแหวนของผู้ชายเสียมากกว่า จึงเป็นไปได้ที่เย่ชิงซินเห็นว่าไม่เหมาะกับตนจึงไม่ต้องการรับไว้และที่สำคัญเวลานี้นางได้รับโอสถล้ำค่าทั้งสองเม็ดไปแล้ว! ด้วยเหตุนี้จึงดูเหมือนหลิงหยุนใจกว้างที่ยอมมอบแหวนพื้นที่ให้กับเย่เทียนตูแต่หากเขามีโอกาสได้พบกับเย่ชิงซินอีกครั้ง เขาจะหาแหวนที่เหมาะสมกว่านี้ให้กับนางแทนทันทีที่ได้ยินเย่เทียนสุ่ยก็รีบย้ายร่างเข้าไปหาหลิงหยุนทันทีพร้อมกับพูดขึ้นว่า “หลิงหยุน เหตุใดเจ้าไม่มอบให้ข้าบ้างเล่า”หลิงหยุนเหลือบมองเย่เทียนสุ่ยพร้อมตอบกลับไปทันที“เพราะเจ้าคิดร้ายต่อข้ายังไงเล่า เจ้ากล้าหลอกข้า..”เย่เทียนสุ่ยมีท่าทีกระอึกกระอักก่อนจะรีบเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง และรีบอธิบายให้หลิงหยุนฟังว่า “หลิงหยุน ข้าไม่ได้มีเจตนาไม่ดีกับเจ้า ข้าแค่อยากจะล้อเจ้าเล่นเท่านั้นเอง!”“ล้อเล่นงั้นรึ!แม้แต่ตัวเจ้าเองยังไม่กล้าลงไปที่สามเหลี่ยมปีศาจนั่นเลย!”หลิงหยุนจ้องมองเย่ชิงสุ่ยด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ก่อนจะบอกไปว่า “เหตุใดเจ้าไม่ลงไปสำรวจหาร่างของหลงเทียนฟางดูเล่า” และนี่คือสิ่งที่หลิงหยุนสนอกสนใจยิ่งนัก!เย่เทียนสุ่ยส่ายหน้าพร้อมกับตอบไปว่า“ไม่ต้องลงไปก็รู้ แค่มองจากตรงนี้ก็เห็นแล้วว่าผิวน้ำบริเวณนั้นยังคงสงบนิ่ง หากเขาไม่ถูกสายน้ำกลืนกินเข้าไป ก็คงจะหนีไปไกลแล้ว!”หลิงหยุนพยักหน้าและคิดเช่นเดียวกันว่าหลงเทียนฟางคงจะหนีไปไกลแล้ว ไม่เช่นนั้นผิวน้ำบริเวณนั้นคงจะไม่สงบนิ่งถึงเพียงนี้!จากนั้นเย่เทียนสุ่ยก็เริ่มออดอ้อนหลิงหยุนทันที“หลิงหยุน.. น้องชายคนเก่ง! เมื่อครู่ข้าแค่ล้อเจ้าเล่นเท่านั้น แต่เจ้ากลับโยนข้าลงไปในน้ำจริงๆ ข้ายังไม่คิดโกรธเคืองเจ้าเลย ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนใจกว้างดั่งแม่น้ำ ได้โปรดให้แหวนแก่ข้าสักวงเถิดนะ!”“เสียใจด้วย..”หลิงหยุนส่ายหน้าพร้อมตอบกลับไปว่า “ข้าเหลือวงนั้นวงสุดท้าย!”สีหน้าของเย่เทียนสุ่ยเต็มไปด้วยความผิดหวังแต่แล้วก็เริ่มต่อรอง “ถ้าเช่นนั้นก็มอบโอสถสองเม็ดนั้นให้ข้าแทนก็ได้! ข้าอุตส่าห์เหาะมาตั้งไกลเพื่อมาช่วยเจ้า เจ้าจะใจดำให้ข้ากลับไปมือเปล่าจริงๆรึ”หลิงหยุนได้แต่ยิ้มเจ้าเล่ห์และสอดส่ายสายตาสำรวจร่างของเย่เทียนสุ่ย พร้อมกับขมวดคิ้วในขณะที่พูดออกไปว่า“แม้เจ้าจะผอมลงแล้วก็ตามแต่ก็ยังนับว่ามีไขมันอยู่ไม่น้อยไม่มีประโยชน์ที่เจ้าจะกินโอสถสองชนิดนี้!”