บทที่ 1359 : วังมังกร

บ่อมังกรแห่งนี้คือหลุมขนาดใหญ่ที่อยู่ใต้ทะเลสาบผอหยางซึ่งไม่แตกต่างจากหลุมยักษ์ที่เขามังกร และหากเป็นหลุมยักษ์ที่เกิดขึ้นในทะเลก็จะถูกเรียกว่าหลุมน้ำเงิน บริเวณบ่อมังกรแห่งนี้คือจุดที่ลึกที่สุดของทะเลสาบผอหยางจากผิวน้ำไปถึงปากหลุมนั้นมีความลึกราวสามสิบเมตร แต่จากปากหลุมลงไปนั้นลึกเท่าไหร่ไม่มีผู้ใดล่วงรู้.. ในเวลานั้นหลิงหยุนได้ดำดิ่งลึกลงไปมากกว่าหนึ่งร้อยเมตรแล้วและหากนับความลึกจากพื้นผิวน้ำด้านบนมาจนถึงบริเวณที่หลิงหยุนดำอยู่ในตอนนี้ ก็ราวหนึ่งร้อยสี่สิบเมตรได้ ซึ่งนับเป็นความลึกที่เกินกว่ามนุษย์ทั่วไปจะดำลงไปได้โดยไม่มีอุปกรณ์ดำน้ำ ซึ่งต้องมีทั้งถังอ๊อกซิเจน หน้ากาก และอีกหลายอย่าง เป็นไปไม่ได้เลยที่มนุษย์เราจะสามารถดำน้ำตัวเปล่าลงไปได้ในความลึกเช่นนั้น และในระดับความลึกใต้น้ำเช่นนี้ย่อมต้องมีความดันสูงคนธรรมดาทั่วไปย่อมยากที่จะทานทนได้ แต่สำหรับหลิงหยุนผู้มีร่างกายเสมือนสมบัติล้ำค่านั้น ความดันภายใต้น้ำลึกระดับนี้ ทำให้เขารู้สึกได้เพียงแค่คล้ายกับการใส่เสื้อผ้าหลายชั้นเท่านั้นเอง อีกทั้งเขายังใช้วิชาคลื่นคงคาซึ่งทำให้เขาสามารถอยู่ในน้ำได้อย่างสบาย สำหรับวิชาคลื่นคงคานั้นนับว่าเป็นวิชาที่สูงส่งวิชาหนึ่งในดินแดนแห่งเทพอย่างโลกบ่มเพาะที่ยิ่งใหญ่ วิชานี้ไม่เพียงใช้สำหรับต่อสู้โจมตีศัตรู แต่ยังเป็นการฝึกบ่มเพาะพลังอย่างหนึ่งด้วย และผู้ที่ฝึกวิชานี้ก็จะสามารถอยู่ในน้ำได้ไม่ต่างจากปลาหรือสัตว์น้ำชนิดอื่นเลย และด้วยเหตุผลที่หลิงหยุนฝึกวิชาคลื่นคงคานี่เองทำให้เขากล้าที่จะตามลงไปต่อสู้กับหลงเทียนฟางในทะเลสาบผอหยาง เมื่อดำดิ่งลงไปถึงระดับความลึกที่หนึ่งร้อยสี่สิบเมตรจากผิวน้ำหลิงหยุนก็ไม่รีบร้อนที่จะดำลึกลงไปในทันที เขาว่ายไปตามแนวขวางพร้อมกับเปิดจิตหยั่งรู้ของตนออกขั้นสุดและเริ่มสำรวจพื้นที่โดยรอบ “บ่อมังกรแห่งนี้กว้างถึงสามร้อยเมตรเลยทีเดียวรึ!” หลิงหยุนประเมินความกว้างดูคร่าวๆและบริเวณนี้คือจุดที่หลงเทียนฟางชกเขาตกลงมา ทำให้เขาได้พบกับมังกรสีแดงตัวนั้น จากนั้นหลิงหยุนจึงเริ่มดำลึกลงไปเรื่อยๆและพบว่าบ่อมังกรไม่ได้มีลักษณะเหมือนบ่อขุดทั่วๆไปที่เป็นเส้นตรงดิ่งลงไปด้วยความกว้างที่เท่ากัน แต่มันมีลักษณะเหมือนรูปกรวยคว่ำ ยิ่งลึกลึกลงไปยิ่งมีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ และบริเวณที่เขาอยู่ในตอนนี้ก็มีเส้นผ่าศูนย์กลางประมาณสิบเมตรได้ ซึ่งนับว่าใหญ่พอที่จะให้มังกรอาศัยอยู่ได้ เวลานี้ภายในบ่อมังกรเงียบสงัดและมืดมิดอย่างมากหลิงหยุนจึงเรียกไข่มุกราตรีออกมาหกเม็ด และใช้พลังจิตควบคุมให้ไข่มุกราตรีทั้งหกเม็ดลอยตามร่างของเขาไป จากนั้นจึงรีบดำดิ่งเข้าไปยังประตูของบ่อมังกรทันที และเพียงแค่ไม่ถึงนาทีหลิงหยุนก็ดำผ่านประตูบ่อมังกรไปอีกราวสองร้อยกว่าเมตร เวลานี้เขาอยู่ในความลึกที่สามร้อยหกสิบเมตรจากผิวน้ำ เขายังดำลงไปไม่ถึงก้นบ่อ แต่บริเวณที่เขาอยู่ในตอนนี้กลับเป็นผืนน้ำกว้างใหญ่ ประมาณดูแล้วน่าจะใหญ่กว่าสองพันเมตรเลยทีเดียว หลิงหยุนคาดเดาว่าที่นี่น่าจะเป็นบริเวณที่มังกรสีแดงอาศัยอยู่อีกที่หนึ่งเขาหันซ้ายแลขวาด้วยสีหน้าที่ตื่นเต้นดีใจ ก่อนจะรีบว่ายตรงไปยังกำแพงหินทางฝั่งตะวันตก หากไม่มีผืนน้ำกั้นเย่เทียนสุ่ยที่อยู่บนฝั่งคงจะมองเห็นแล้วว่า หลิงหยุนกำลังว่ายตรงไปทางเขาหลงยู่ซานนั่นเอง! แน่นอน..ต้องเป็นที่นี่แน่แล้ว! หลิงหยุนว่ายเจ้าไปใกล้กับเขาหลงยู่ซานและได้พบกับหลุมที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางสองเมตร แต่ภายในนั้นกลับดำมืด และไม่รู้ว่าลึกเพียงใดแม้จะรู้ว่ามังกรแดนใต้น่าจะต้องอยู่ในถ้ำมังกรแห่งนี้แน่แต่หลิงหยุนกลับไม่รีบร้อนที่จะเข้าไปนัก เขาสร้างหอกมังกรทองขึ้นเตรียมพร้อม ในขณะเดียวกันก็ใช้มังกรคำรามตะโกนร้องเรียกมังกรแดนใต้“เจ้าตัวใหญ่ข้ามาแล้ว!”หลังจากนั้นหลิงหยุนก็สังเกตเห็นน้ำภายในถ้ำเริ่มกระเพื่อมและไม่นานนักร่างสีแดงสุกสว่างของมังกรแดนใต้ก็ปรากฏขึ้น และเมื่อเห็นหลิงหยุนมันก็สะบัดหางไปมาด้วยความดีใจ และรีบว่ายออกมาจากด้านในทันทีมังกรแดนใต้ว่ายออกมาจากถ้ำมังกรได้ก็ว่ายวนรอบร่างของหลิงหยุนอยู่หลายรอบ เห็นได้ชัดว่ามันทั้งตื่นเต้นและดีใจยิ่งนัก“เจ้านายข้าจะพาท่านเข้าไปด้านในเอง!”หลังจากนั้นมังกรแดนใต้ก็ได้ร้องบอกหลิงหยุนผ่านทางกระแสจิต..หลิงหยุนรู้ได้ทันทีว่ามังกรแดนใต้คงจะต้องค้นพบสมบัติล้ำค่าบางอย่างภายในถ้ำมังกรแห่งนี้เป็นแน่เขาจึงได้แต่ตื่นเต้นตามไปด้วย และรีบพยักหน้าพร้อมกับลูบไล้ลำตัวของมัน ก่อนจะกระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนศรีษะของมังกรแดนใต้อย่างรวดเร็วมังกรแดนใต้มุดศรีษะใหญ่โตของมันเข้าไปภายในถ้ำมังกรขนาดใหญ่จากนั้นจึงว่ายตรงไปยังกำแพงหินที่ไกลออกไปราวสองกิโลเมตรซึ่งมีหลุมขนาดใหญ่อยู่ มันแสดงท่าทางตื่นเต้นอีกครั้งก่อนที่จะว่ายตรงเข้าไปด้านในและทันทีที่เข้าไปหลิงหยุนก็ถึงกับตาโตด้วยความตกใจพร้อมกับร้องอุทานออกมา“ห๊ะ!นี่มันวังมังกรชัดๆ!”หลิงหยุนคิดว่าไม่ควรเรียกสถานที่เช่นนี้ว่าถ้ำมังกรอีกแต่ควรต้องเรียกว่าวังมังกรจึงจะเหมาะสม!วังมังกรแห่งนี้ไม่ได้ใหญ่โตอะไรนักและมีรูปร่างคล้ายกับหม้อขนาดใหญ่กว้างประมาณสามร้อยเมตร และลึกราวหนึ่งร้อยเมตรได้แต่สิ่งที่ทำให้หลิงหยุนต้องเรียกสถานที่แห่งนี้ว่ามังกรนั้นหาใช่ขนาดของมันไม่ แต่เป็นสมบัติล้ำค่ามากมายที่อยู่ในนั้นต่างหากเล่า!และเวลานี้สมบัติล้ำค่าเหล่านั้นก็กำลังเปล่งประกายระยิบระยับอยู่ตรงหน้าหลิงหยุนซึ่งไม่ต่างจากภูเขาเงินภูเขาทองเลยแม้แต่น้อย..เงินและทองแท่งจำนวนมากมายมหาศาลกองอยู่ตรงหน้าหลิงหยุนและขนาดกองนั้นก็มีฐานใหญ่ไม่น้อยกว่าสิบห้าเมตร สูงราวเจ็ดหรือแปดเมตรได้ ภายในกองสมบัตินี้มีทั้งทองก้อน ทองแท่ง และเงินแท่ง เงินก้อนปะปนกันไป มันมีจำนวนมากมายมหาศาลจนไม่อาจนับได้..