บทที่ 1360 : รีดไถเย่เทียนสุ่ย

คุณสมบัติหลักของแก้วจ้าวสมุทรนั้นก็คือการเปิดทางน้ำแต่ก็ยังมีคุณสมบัติอื่นๆอีกหลายอย่างเช่น.. คุณสมบัติแรกคือ..หลังจากที่แก้วจ้าวสมุทรทำหน้าที่เปิดทางน้ำจนเป็นพื้นที่โล่งแล้ว ไม่ใช่เพียงมวลน้ำเท่านั้นที่แยกออกไป แต่พื้นที่โล่งนั้นก็จะมีอากาศเข้ามาทดแทน ทำให้ผู้ที่อยู่ในนั้นสามารถหายใจได้ ไม่เช่นนั้นแล้วภายในน้ำลึกที่มีแรงดันสูง ต่อให้ไม่มีผืนน้ำล้อมรอบ ก็คงต้องขาดอากาศหายใจตายเช่นกัน เช่นนี้แล้วยังจะเรียกว่าของวิเศษได้อย่างไรกันเล่า คุณสมบัติข้อที่สองผู้ที่ถือแก้วจ้าวสมุทรนั้น จะสามารถขยายพื้นที่ปลอดน้ำได้ตามขั้นพลังของตนเอง และสามารถว่ายไปมาในพื้นที่โล่งนั้นได้อย่างอิสระ ราวกับกำลังบินไปมาบนอากาศเช่นเดียวกับนก.. คุณสมบัติข้อสุดท้ายด้วยอานุภาพของแก้วจ้าวสมุทรนี้ ไม่ว่าจะเป็นปลาหรือสัตว์น้ำอื่นๆ ย่อมไม่กล้าเข้ามาในพื้นที่ปลอดน้ำนี้โดยเด็ดขาด เพราะหากมันเข้ามายังพื้นที่ปลอดน้ำ ย่อมต้องตายไม่ต่างจากการขึ้นไปบนบกนั่นเอง นี่เป็นเพียงคุณสมบัติที่เด่นชัดเท่านั้นยังมีคุณสมบัติเล็กๆน้อยๆอีกมากมายอย่างเช่น ผู้ที่ถือแก้วจ้าวสมุทรจะสามารถทำการเปลี่ยนทิศทางการไหลของน้ำได้ เปลี่ยนศักยภาพของน้ำในบริเวณนั้น แต่มีข้อแม้ว่าผู้ที่ถือแก้วจ้าวสมุทรจะต้องเป็นผู้ที่บ่มเพาะพลังเท่านั้น คนธรรมดาสามัญไม่อาจทำเช่นนี้ได้ “ว้าว..เยี่ยมมากจริงๆ!” หลิงหยุนกำแก้วจ้าวสมุทรไว้ในมือพร้อมกับร้องอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจจากนี้ไปไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำ ทะเลสาบ หรือแม้แต่วังน้ำวนภายในมหาสมุทรที่ยิ่งใหญ่ เขาก็ไม่หวาดหวั่นที่จะลงไป! ในขณะที่หลิงหยุนกำลังดีอกดีใจและมีความสุขอย่างมากแต่มังกรแดนใต้ที่อยู่ข้างๆกลับกำลังจ้องมองหลิงหยุนกวาดสมบัติภายในวังมังกรไปหมดด้วยแววตาเศร้าสร้อย เพราะหลิงหยุนไม่เหลือสิ่งใดไว้ให้มันเลยแม้แต่รังมังกร! “นี่เจ้าตัวใหญ่..เจ้าอย่าทำหน้าเศร้าสร้อยเช่นนั้น เพราะที่นี่ไม่ใช่ที่ที่เจ้าควรอยู่แล้ว เจ้ารู้หรือไม่ว่าเพราะเหตุใด” หลิงหยุนเอ่ยออกมาเพราะสามารถรับรู้ถึงความรู้สึกของมังกรแดนใต้ได้ดีเขาเดินเข้าไปใกล้ตัวมันพร้อมกับกระโดดขึ้นไปยืนบนศรีษะของมันอีกครั้ง “เพราะเหตุใดหรือเจ้านาย”มังกรแดนใต้เอ่ยถามด้วยความสงสัย “ก็เพราะคนตระกูลหลงน่ะสิ!ในเมื่อคนพวกนั้นรู้แล้วว่าใต้บ่อมังกรแห่งนี้มีมังกรอาศัยอยู่ ข้าเชื่อว่าหลังจากวันนี้ไป คนตระกูลหลงจะต้องพากันมาสำรวจหาถ้ำมังกรเป็นแน่ และหากพวกมันพบเจอเจ้าอยู่ที่นี่ ย่อมต้องหาทางจับเจ้ากลับไปด้วยอย่างแน่นอน!” “เพื่อความปลอดภัยของเจ้ากับสีนิลพวกเจ้าทั้งสองจึงไม่ควรซ่อนตัวอยู่ที่ทะเลสาบผอหยางอีก ข้าจะหาที่ซ่อนตัวใหม่ให้กับพวกเจ้าทั้งสองแทน!” มังกรแดนใต้เข้าใจความปรารถนาดีของหลิงหยุนทันทีและศรีษะใหญ่โตของมันก็ผงกขึ้นผงกลงในขณะที่เอ่ยออกมาว่า “ข้าเข้าใจแล้วเจ้านาย..” “ดีมาก!ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็ไปกันได้แล้ว” จากนั้นหลิงหยุนกับมังกรแดนใต้ก็ว่ายออกจากวังมังกรแล้วว่ายกลับไปยังบ่อมังกรทันที! และเพียงไม่นานมังกรหนึ่งตัวกับคนอีกหนึ่งคนก็ว่ายออกมาจากบ่อมังกร มาที่ก้นทะเลสาบผอหยาง แต่ครั้งนี้ทั้งคู่ขึ้นมาอย่างสงบไร้คลื่นก่อนจากกันหลิงหยุนได้สั่งมังกรแดนใต้ว่า “เจ้าไปหาสีนิลให้พบ จากนั้นจงพากันหาวิธีข้ามเขตสามเหลี่ยมปีศาจนั่นไปให้ได้แล้วไปรอคอยข้าอยู่ที่จุดตัดระหว่างทะเลสาบผอหยางและแม่น้ำแยงซีเกียง..”“ขอรับเจ้านาย..ข้ามีหนทางที่จะข้ามผืนน้ำมรณะนั้นไปได้แน่!”หลิงหยุนยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจและได้แต่คิดว่า ถึงอย่างไรพวกมันก็เป็นมังกร ยากนักที่จะหลีกเลี่ยงการเผชิญกับปีศาจใต้น้ำได้ เขายกมือขึ้นลูบไล้ลำตัวของมังกรแดนใต้ด้วยความอ่อนโยน พร้อมกับสั่งว่า“เจ้าไปได้แล้ว..”หลังจากนั้นหลิงหยนุก็ได้ว่ายน้ำกลับขึ้นฝั่งไป..…..เวลานั้นท้องฟ้าเริ่มสว่างไสวแล้ว เย่เทียนสุ่ยเองก็เกรงว่าชาวบ้านทั่วไปจะมาพบเห็นตนเหาะอยู่ จึงรีบเก็บกระบี่เหิน และไปซ่อนตัวอยู่ระหว่างหอมังกรคู่ที่อยู่ภายในเขาหยกมังกรแทนนอกเหนือจากเย่เทียนสุ่ยแล้วก็ยังมีเย่ซิงเฉินอีกหนึ่งคน หลังจากที่นางออกไปจัดการตามคำสั่งของหลิงหยุนแล้ว นางก็ได้ย้อนกลับมาที่นี่ด้วยความเป็นห่วงเขาระหว่างที่หลิงหยุนว่ายลงไปในน้ำนั้นภายใต้รัศมีจิตหยั่งรู้ของเขา ก็ได้พบเห็นทั้งสองคนที่ซ่อนตัวอยู่ในบริเวณนี้ และเมื่อขึ้นจากน้ำมา จึงรีบกระโดดเข้าไปยังที่ซ่อนของทั้งสองคนทันที“น้องสะใภ้..ข้าบอกเจ้าแล้วยังไงเล่าว่าไม่ต้องเป็นห่วงหลิงหยุน มังกรนั่นก็ยอมจำนนต่อเขาแล้ว เขาลงไปบ่อมังกรเพื่อหาสมบัติ ย่อมไม่มีอันตรายใดๆแน่ แต่ถ้าเขาขึ้นมาจากบ่อมังกรเมื่อใด เจ้าต้องช่วยข้าเค้นเอาคำตอบจากเขาให้ได้ว่า เขาพบสมบัติล้ำค่าอันใดบ้าง ไม่เช่นนั้น.. เท่ากับข้ายืนรอคอยเสียเวลาเปล่า..”เย่เทียนสุ่ยพล่ามพูดกับเย่ซิงเฉินจนนางเริ่มรู้สึกหงุดหงิดและแทบอยากจะใช้กระบี่คู่มารสะบั้นเทวะตัดหัวของเขาให้รู้แล้วรู้รอด แต่ในระหว่างนั้นหลิงหยุนก็ปรากฏตัวขึ้นมาพอดี..“นี่..ข้าบอกเจ้าก็ได้! ด้านล่างไม่มีสมบัติอะไรเลย ข้าพบเพียงแค่มังกรตัวใหญ่หลายตัวอยู่ใต้บ่อมังกร เจ้าอยากได้สักตัวหรือไม่เล่า”แน่นอนว่าหลิงหยุนไม่มีทางยอมบอกกับเย่เทียนสุ่ยแน่ว่าตนได้สมบัติล้ำค่าสิ่งใดกลับมาบ้าง“มัง..มังกรรึ!”เย่เทียนสุ่ยได้แต่ตกตะลึงเขาเกาศรีษะพร้อมกับตอบหลิงหยุนไปว่า “ข้าจับมังกรไม่เก่ง!”“เจ้าขี้ขลาดเช่นนี้คงต้องไปฝึกจับปี่เซียะให้ได้เสียก่อน!”หลังจากที่ได้เย้าแหย่เย่เทียนสุ่ยแล้วเขาก็หันไปยิ้มให้กับเย่ซิงเฉินพร้อมกับถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน“ซิงเฉิน..เจ้ากลับมาที่นี่อีกทำไมกัน”“ข้าก็ต้องการมาดูแต่ดันพบกับ..” เย่ซิงเฉินตอบหลิงหยุนพร้อมกับชำเลืองมองไปทางเย่เทียนสุ่ย