บทที่ 1361 : เดินทางไกลใต้ท้องทะเลสาบ

“ว้าว..แก้วจ้าวสมุทรช่างน่าอัศจรรย์ยิ่งนัก!” ภายใต้ก้นทะเลสาบผอหยางเย่ซิงเฉินอยู่ท่ามกลางแสงสีน้ำเงินสว่างเจิดจ้าที่ทอประกายออกมาจากแก้วจ้าวสมุทร ทำให้นางยิ่งดูผุดผ่องงดงามดั่งเทพธิดาบนสรวงสวรรค์! ก่อนหน้านี้เย่ซิงเฉินไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลงหยุนจึงต้องดึงนางลงไปในทะเลสาบผอหยางแห่งนี้ด้วยเพราะถึงแม้ท้องฟ้าจะเริ่มสว่างไสวแล้ว แต่ก็เพิ่งจะตีห้า และในบริเวณบ่อมังกรก็ยังไม่มีผู้คนผ่านไปมา ในระยะเวลาเพียงแค่สามกิโลเมตรนี้ ยังสามารถเหาะไปกลางอากาศได้ แต่หลิงหยุนกลับดึงนางให้กระโดดลงไปในทะเลสาบแทน และแน่นอนว่าหลิงหยุนย่อมไม่มีทางให้เย่เทียนสุ่ยเห็นของวิเศษที่ตนได้มาแน่เขาจึงใช้โล่ลมปราณครอบร่างของตนกับเย่ซิงเฉินไว้ และพาดำดิ่งลงไปจนพ้นรัศมีจิตหยั่งรู้ของเย่เทียนสุ่ย จากนั้นจึงค่อยนำแก้วจ้าวสมุทรออกมา จะไม่ให้เย่ซิงเฉินอัศจรรย์ใจได้อย่างไรกันในเมื่อเวลานี้แม้ทั้งคู่จะอยู่ลึงลงไปถึงก้นทะเลสาบผอหยาง แต่เย่ซิงเฉินกลับรู้สึกราวกับว่าตนกำลังเหาะอยู่บนท้องนภาก็ไม่ปาน และมีเพียงสิ่งเดียวที่แตกต่างก็คือ ที่นี่ไม่มีลมพัดเข้ากระทบใบหน้า.. ที่นี่ไม่มีลมพัดต้านกับร่างกายทำให้หายใจได้ลำบากและไม่มีลมต้านที่จะทำให้ความเร็วในการเหาะล่าช้าลง พื้นที่โล่งภายใต้ท้องทะเลสาบมีเพียงความเงียบสงัด ทำให้เย่ซิงเฉินรู้สึกสงบยิ่งนัก ทั้งคู่ต่างก็มีจิตหยั่งรู้ที่กว้างไกลทำให้สามารถชื่นชมทัศนียภาพที่งดงามภายใต้ท้องน้ำแห่งนี้ได้เป็นบริเวณกว้าง ได้เห็นปลาหน้าตาแปลกประหลาดและสวยงามน้อยใหญ่ ที่พากันว่ายวนอยู่รอบตัว และว่ายตามหลิงหยุนมาไม่หยุด ที่เป็นเช่นนี้เพราะปราณมังกรในตัวหลิงหยุนนั่นเองแม้เขาจะจงใจสกัดกั้นไว้แล้ว แต่เพราะปราณมังกรภายในร่างของเขานั้นมีอยู่อย่างมากมาย จึงต้องมีเล็ดลอดออกมาบ้าง และนั่นคือเหตุผลที่สัตว์น้ำน้อยใหญ่ต่างพากันว่ายตามมากันเป็นพรวน “เจ้าคงจะมีความสุขมากสินะ” หลิงหยุนเอ่ยออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มและจากที่นี่ไปยังด้านเหนือของแม่น้ำแยงซีเกียง ก็มีระยะทางเพียงแค่หนึ่งร้อยกว่ากิโลเมตรเท่านั้น ด้วยความเร็วของคนทั้งคู่ อย่างน้อยภายในครึ่งชั่วโมงก็คงต้องเดินทางไปถึง.. “ข้าเคยพาเจ้าเหาะชื่นชมทัศนียภาพบนท้องนภามาแล้วครั้งนี้พาเจ้าดำลงก้นทะเลสาบ และต่อไปข้าจะพาเจ้าดำดูใต้มหาสมุทร.. จากนั้นก็จะพาเจ้าไปขั้วโลก..” “ซิงเฉินข้าดีต่อเจ้าเช่นนี้ นับว่าเป็นสามีที่ดีมากหรือไม่” หลิงหยุนเอ่ยปากถามเย่ซิงเฉินที่เวลานี้ยิ่งดูงดงามชวนฝันมากกว่าเดิม.. เย่ซิงเฉินยังจำได้ว่าเมื่อครั้งที่นางยังไม่สามารถเหาะได้นั้น หลิงหยุนได้พานางยืนบนแผ่นหลังของเจสเตอร์ และพาเหาะไปบนท้องนภาที่กว้างใหญ่ ชื่นชมทัศนียภาพอันงดงามของผืนดินเบื้องล่าง และเวลานี้ก็กำลังพานางชื่นชมความงามภายในท้องทะเลสาบ นางจึงเชื่อว่าหลิงหยุนไม่ได้เพียงแค่พูดจาโอ้อวด และเขาสามารถพานางไปใต้ท้องสมุทร และขั้วโลกได้อย่างที่พูดจริงๆ เย่ซิงเฉินหันกลับไปมองหลิงหยุนด้วยแววตาชื่นชมพร้อมกับเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นสุขใจ “หลิงหยุน หากเข้าเล่าของเจ้าให้ท่านอาจารย์ฟัง ท่านอาจารย์จะมีความสุขมากเพียงใดนะ!”หากเป็นคนอื่นเอ่ยชมอย่างเปิดเผยเช่นนี้หลิงหยุนคงจะรู้สึกเฉยๆ แต่นี่เป็นเย่ซิงเฉิน เขาจึงรู้สึกภาคภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก..“อืมม..”หลิงหยุนเพียงแค่พยักหน้าและพึมพำอยู่ในลำคอความจริงแล้วเขาคิดว่า ช่วงเวลาที่โรแมนติคเช่นนี้ เย่ซิงเฉินน่าจะต้องตื่นเต้นดีใจอย่างที่สุด และอย่างน้อยก็ต้องจูบเขาเป็นรางวัลบ้าง แต่การแสดงออกของนางกลับแตกต่างจากที่เขาคาดหวังไว้มากนัก..แต่เมื่อเย่ซิงเฉินเอ่ยเรื่องแม่ของเขาขึ้นมาทำให้หลิงหยุนนึกไปถึงเรื่องหนึ่ง ซึ่งหากเขาบอกเรื่องนี้กับนาง ไม่รู้ว่านางจะตกใจมากเพียงใดเพราะหยินชิงเฉวียนซึ่งเคยเป็นธิดาพรรคมารนั้นจู่ๆกลับกลายเป็นทายาที่สืบเชื้อสายจากราชวงศ์ชาง หากข่าวนี้แพร่สะพรัดออกไป ทั่วทั้งยุทธภพจะไม่สั่นไหวหรอกหรือมีเรื่องเล่าปรัมปราจีนที่เกี่ยวกับสงครามของเหล่าทวงเทพและเรื่องเล่านี้ก็อยู่ในช่วงของราชวงศ์ชางเช่นกัน..สำหรับคนธรรมดาทั่วไปอาจคิดว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเพียงแค่ตำนานที่เล่าต่อๆกันมาเท่านั้น หาใช่เรื่องราวที่มีอยู่จริงไม่!แต่สำหรับหลิงหยุนเขาเชื่ออย่างยิ่งว่ามันคือสงครามของเหล่าทวยเทพที่เกิดขึ้นจริงๆ และนั่นคือยุคสมัยสุดท้ายของเหล่าเทพเจ้า สงครามครั้งนั้นจึงเป็นสงครามเทพเจ้าครั้งสุดท้ายที่เกิดขึ้น!หลังจากราชวงศ์ชางถูกทำลายราชวงศ์โจวก็ได้ถูกสถาปนาขึ้นมาแทน สิ้นสุดราชวงศ์โจวก็เป็นราชวงศ์ฉินซึ่งจักรพรรดิองค์แรกของประเทศจีนถือกำเนิดขึ้น และทุกคนต่างก็รู้จักกันในนามของจิ๋นซีฮ่องเต้นั่นเอง ช่วงเวลาจากราชวงศ์ฉินมาถึงยุคปัจจุบันก็ราวสองพันกว่าปีมาแล้ว..ตระกูลหลงเองก็สืบเชื้อสายมาตั้งแต่โบราณกาลมากกว่าสองพันปีในขณะที่ตระกูลฉินก็ได้รับหน้าที่ในการปกป้องพิทักษ์สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้มาตั้งแต่บรรพชนเช่นกันแล้วตระกูลหลิงเล่าตระกูลหลิงมีต้นกำเนิดมาจากที่ใดกัน? และหลิวเทวะวิญญาณซึ่งเป็นมรดกสืบทอดของตระกูลหลิงนั้นเล่า ได้มาจากที่ใดกันแน่?หลิงหยุนครุ่นคิดสงสัยและกระตือรือร้นที่จะสืบหาที่มาของต้นตระกูลหลิง และที่มีของต้นหลิวเทวะวิญญาณ เขารู้สึกว่าหากความลับนี้ถูกเปิดเผย ทั่วทั้งยุทธภพย่อมต้องตื่นตะลึงเป็นแน่!“นี่หลิงหยุน!เจ้ากำลังคิดสิ่งใดอยู่งั้นรึ” เย่ซิงเฉินเห็นหลิงหยุนจู่ๆก็นิ่งเงียบไป จึงร้องถามขึ้นมาด้วยความสงสัย“ไม่มีอะไร..ข้าก็แค่กำลังคิดว่าหากเจ้าจูบข้าเป็นรางวัลสักครั้ง ก็จะดีไม่น้อย!” หลิงหยุนยิ้มกว้างจนเห็นฟันขาว พร้อมกับพูดจาแทะโลมเย่ซิงเฉิน