บทที่ 1362 : คืนสู่ท้องทะเล

จิ่วเจียงเป็นเมืองที่ตั้งอยู่ทางด้านทิศตะวันตกของมณฑลยูนนานและเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างสี่มณฑลซึ่งก็คือยูนนาน หูเป่ย ฉงชิง และหูหนาน อีกทั้งยังได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเมืองแห่งปากแม่น้ำสามสายอีกด้วย.. เมืองจิ่วเจียงตั้งอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑลเจียงซีทางด้านทิศใต้ของแม่น้ำแยงซีเกียงและอยู่บนพื้นที่ราบฝั่งทะเลสาบผอหยาง เมื่อแม่น้ำแยงซีเกียงไหลผ่าน ผืนน้ำบริเวณนี้จึงอุดมสมบูรณ์กว้างใหญ่ไพศาล มีคลื่นกระทบฝั่งเป็นที่น่าตื่นตาตื่นใจยิ่ง.. หลิงหยุนและเย่ซิงเฉินต่างก็มาถึงบริเวณจุดตัดระหว่างแม่น้ำกับทะเลสาบนี้พอดีแต่มิได้ข้ามตรงเข้าสู่แม่น้ำแยงซีเกียง แต่ทั้งคู่ขึ้นสู่ริมฝั่งทะเลสาบ และเข้าไปอยู่ในป่าบนเขาแห่งหนึ่งข้างทะเลสาบ แม้ว่าทั้งคู่จะเดินอยู่ใต้ผืนน้ำมาเป็นระยะทางไกลกว่าหนึ่งร้อยกิโลเมตรแต่ด้วยอานุภาพของแก้วจ้าวสมุทร ทำให้ร่างกายของทั้งคู่ไม่เปียกน้ำเลยแม้แต่น้อย “เหตุใดเจ้าจึงไม่เข้าไปทางแม่น้ำแยงซีเกียง”เย่ซิงเฉินเอ่ยถามหลิงหยุนทันทีที่ขึ้นฝั่ง หลิงหยุนตอบกลับไปทันที“มังกรทั้งสองกำลังรอคอยข้าอยู่ที่แม่น้ำด้านหน้านั่น ข้าสัมผัสได้ถึงปราณมังกรของพวกมัน!” ดูเหมือนมังกรแดนใต้กับมังกรดำจะสัมผัสถึงการมาของหลิงหยุนได้เช่นกันพวกมันจึงรีบสร้างคลื่นลูกใหญ่ขึ้นที่แม่น้ำด้านหน้า เพื่อส่งสัญญาณให้หลิงหยุนรู้ว่าพวกมันกำลังซ่อนตัวอยู่ที่ใด “พวกเจ้าหยุดสร้างคลื่นใต้น้ำได้แล้วอยู่กันนิ่งๆ” หลิงหยุนพึมพำขึ้นพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อเห็นว่ามังกรทั้งสองกำลังสร้างคลื่นขึ้นมาอีก แต่เนื่องจากแม่น้ำแยงซีเกียงมีขนาดใหญ่ คลื่นนี้จึงมีลักษณะคล้ายลมที่พัดเข้าใส่ผิวน้ำเป็นระลอกเท่านั้น.. ที่หลิงหยุนต้องรีบมาถึงที่นี่โดยเร็วนั้นก็เพราะเกรงว่าหากหลงเทียนฟางมีชีวิตรอดออกมาจากบริเวณสามเหลี่ยมปีศาจได้แล้ว เขาอาจจะแอบซุ่มอยู่ในแม่น้ำแยงซีเกียง เพื่อรอดักจับมังกรทั้งสองตัวอยู่ก็เป็นได้ ด้วยความสามารถของหลงเทียนฟางเวลานี้หากต้องการจะจับมังกรแดนใต้ แน่นอนว่าย่อมเท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง แต่หากเป็นเจ้าสีนิล หลงเทียนฟางนับว่าเป็นอันตรายต่อมันยิ่งนัก.. “จุดหมายปลายทางต่อไปก็คือเมืองจิงฉู!” หลังจากที่สั่งให้มังกรทั้งสองสงบนิ่งลงแล้วเขาก็หันไปบอกจุดหมายปลายทางต่อไปให้เย่ซิงเฉินรู้ ความจริงแล้วเมืองจิงฉูไม่ได้อยู่ในแผนการเดินทางของหลิงหยุนเลยแม้แต่น้อยและเขาก็ไม่คาดคิดว่าหลังจากที่ช่วยเฉิงเม่ยเฟิงกลับมาได้แล้ว และหลังสิ้นสุดงานชุมนุมชาวยุทธ เขาจะต้องมาเผชิญหน้ากับตระกูลหลงเช่นนี้ และนั่นทำให้เขานึกเป็นห่วงหินมังกรเขียวของตนเองขึ้นมา จึงจำเป็นต้องเปลี่ยนแผนการเดินทางอย่างกะทันหัน และกลับไปจิงฉูเพื่อนำหินมังกรเขียวมาเก็บไว้ในแหวนจักรวาลของตนเองเสียก่อน.. เมืองจิงฉูอยู่ห่างจากทิศตะวันออกของเมืองจิ่วเจียงไปเพียงแค่สี่ร้อยกิโลเมตรเท่านั้นและด้วยความสามารถของหลิงหยุนเวลานี้ เขาสามารถเหาะไปได้โดยใช้เวลาไม่เกินสองชั่วโมง “แต่ก่อนจะไปที่นั่นข้าต้องจัดการหาสถานที่ซ่อนตัวให้กับมังกรสองตัวนี่เสียก่อน!” ทะเลสาบผอหยางแทบไม่ต้องพูดถึงส่วนแม่น้ำแยงซีเกียงย่อมไม่ปลอดภัย และเวลานี้หลิงหยุนก็กำลังปวดหัวกับปัญหาเรื่องนี้มาก จู่ๆก็มีสัตว์เลี้ยงเป็นมังกรถึงสองตัวพร้อมกันเช่นนี้ แต่กลับไม่สามารถหาสถานที่ปลอดภัยให้กับพวกมันได้ แม้หลิงหยุนจะมีความสุขที่ได้พวกมันมา แต่ก็กังวลใจเป็นห่วงความปลอดภัยของพวกมันเช่นกัน แต่ระหว่างที่ครุ่นคิดอยู่นั้นจู่ๆความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา.. หลิงหยุนหยิบเครื่องมือสื่อสารของตนออกมาติดต่อหาหวังชงเซียวและทันทีที่หวังชงเซียวรับสาย หลิงหยุนก็สั่งไปว่า“หวังชงเซียวเจ้า เพียร์ซ และจอยซ์มาหาข้าโดยเร็วที่สุด..”หลังจากบอกตำแหน่งที่อยู่ชัดเจนให้กับหวังชงเซียวแล้วหลิงหยุนก็กดตัดสายไป จากนั้นเขากับเย่ซิงเฉินก็ได้นั่งลงฝึกวิชาดาราคุ้มกายทันที เพราะในช่วงเวลาตีห้าครึ่งเช่นนี้ เป็นเวลาที่เหมาะแก่การฝึกดาราคุ้มกายมากที่สุดอีกอย่างอินถานกับจิ่วเจียงก็อยู่ห่างกันราวสองร้อยกิโลเมตรได้ ต่อให้หวังชงเซียวเหาะมาเอง ก็คงต้องใช้เวลาไม่ต่ำกว่าหนึ่งชั่วโมง เพราะต้องคอยเสียเวลาหลบสายตาผู้คนด้วย บางจุดที่ผู้คนพลุกพล่านอาจต้องเหาะอ้อมไปทางอื่นแทน หลิงหยุนกับเย่ซิงเฉินจึงไม่ต้องการปล่อยเวลาให้สูญไปโดยเปล่าประโยชน์..จนกระทั่งเวลาเจ็ดโมงเช้าหวังชงเซียวก็มาถึงพร้อมกับเพียร์ซและจอยซ์ตามคำสั่งของหลิงหยุน“หวังชงเซียวคาราวะคุณชายหลิงและฮูหยิน!”“บริวารผู้ซื่อสัตย์เพียร์ซและจอยซ์ ทำความเคารพเจ้านาย และนายหญิง!”เมื่อทั้งสามมาถึงต่างคนต่างก็ทำการคาราวะหลิงหยุนและเย่ซิงเฉินในแบบของตนด้วยความเคารพนบนอบอย่างที่สุดและไม่มีใครกล้าถามว่าทั้งคู่เดินทางจากเขาหลงหู่มาที่แม่น้ำแยงซีเกียงด้วยเหตุผลอันใดเย่ซิงเฉินถึงกับชะงักไปเล็กน้อยกับการแสดงความเคารพของทั้งสามแต่ก็เพียงแค่พยักหน้าเท่านั้น..หลิงหยุนไม่เสียเวลาและรีบสั่งงานทั้งสามทันที “เอาล่ะ ข้ามีภารกิจสำคัญจะมอบหมายให้พวกเจ้าไปทำ!”หวังชงเซียวตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง“ขอเชิญคุณชายหลิงสั่งมาได้เลย!”หลิงหยุนยิ้มออกมาอย่างนึกขันก่อนจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวดพูดกับหวังชงเซียวว่า “เฮ้อ.. ข้าเกรงแต่ว่าเจ้าจะหัวเราะเยาะข้า แล้วก็หาว่าข้าพูดจาเพ้อเจ้อน่ะสิ”“เอ่อ..ข้าไม่กล้าคิดเช่นนั้นแน่ และยินดีทำตามคำสั่งของคุณชายหลิงทุกอย่าง!” หวังชงเซียวจ้องมองหลิงหยุนด้วยแววตาสงสัยในขณะที่ตอบกลับไปหลิงหยุนได้ยินเช่นนั้นจึงยกมือขึ้นชี้ไปทางแม่น้ำแยงซีเกียงพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ตอนนี้มีมังกรสองตัวอยู่ในแม่น้ำแยงซีเกียง..”หวังชงเซียวถึงกับตกตะลึงและนิ่งอึ้งไปทันทีเมื่อได้สติก็ได้แต่ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก“ห๊ะ!อะ.. อะไรนะ?! มะ.. มังกรงั้นรึ?!”หวังชงเซียวอาศัยอยู่ที่ทะเลจีนตะวันออกมานานนับสิบๆปียังไม่เคยพบเจอมังกรเลยสักครั้ง เขาจึงไม่อยากจะเชื่อว่าหลิงหยุนที่อยู่ในผืนแผ่นดินใหญ่ กลับได้พบเจอมังกรจริงๆ อีกทั้งยังได้พบถึงสองตัวเช่นนี้ มีหรือที่เขาจะไม่ตกอกตกใจเช่นนี้ได้!