บทที่ 1367 : ต้นกำเนิดแม่น้ำใต้หลุมยักษ์

วันนี้หลิงหยุนไม่มีแผนที่จะต้องไปไหนตลอดทั้งวันเขาจึงมีเวลาที่จะอยู่สำรวจใต้หลุมยักษ์แห่งนี้โดยไม่ต้องกังวลใจ.. อีกทั้งโครงกระดูกมังกรที่เขาเป็นห่วงที่สุดก็ได้ถูกนำเข้าไปเก็บในแหวนพื้นที่แล้วจึงไม่มีเรื่องใดให้ต้องเป็นห่วงอีก และเวลานี้เป้าหมายของเขาก็มีเพียงแค่ ทำการสำรวจตำแหน่งดวงตาหยินและดวงตาหยางของค่ายกลมังกรหยิน–หยางแห่งนี้เท่านั้น ครั้งก่อนถ้ำหินขนาดใหญ่ที่อยู่ภายในค่ายกลมังกรหยิน–หยางแห่งนี้ได้ถูกเคลื่อนย้ายไปอยู่ที่ป่าเสินหนงเจี๋ยหลังจากที่ค่ายกลจักรวาลถูกกระตุ้นให้ทำงานก่อนที่จะถูกทำลายไป แต่ทั้งเขามังกรและเขาหยกด้านใต้ยังคงอยู่ที่เดิม ดวงตาค่ายกลทั้งสองจึงยังคงอยู่ตำแหน่งเดิมด้วย ค่ายกลมังกรหยิน–หยางนี้ถูกสร้างขึ้นโดยปรมาจารย์ในอดีตกาลหากไม่เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ชนิดฟ้าถล่มดินสะเทือน ก็ยากที่ดวงตาค่ายกลทั้งหยิน และหยางจะเคลื่อนตำแหน่งไปจนผิดที่ผิดทางไปแบบหาไม่พบไม่เจอได้ ครั้งนั้นที่ค่ายกลจักรวาลทำงานจนเกิดแรงสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งผืนดินเช่นนั้นก็เพราะว่า ศิลาที่เป็นกลไกของค่ายกลถูกขยับ แต่ถึงกระนั้นก็ไม่ได้ทำให้ภูมิทัศน์ของเขามังกรกับเขาหยกด้านใต้เปลี่ยนไปมากนัก.. เวลานี้หลิงหยุนกำลังจ้องมองแม่น้ำมืดมิดที่อยู่ก้นหลุมยักษ์และพบว่าไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปเลย การสำรวจก้นหลุมยักษ์ของหลิงหยุนในครั้งนี้ย่อมแตกต่างจากเมื่อครึ่งปีก่อนมากเพราะครั้งก่อนเขาอยู่เพียงแค่ระดับสูงสุดขั้นปรับกายา-3 อีกทั้งของวิเศษในมือก็มีเพียงแค่พู่กันจักพรรดิกับยันต์ไม่กี่ชนิด แต่ตอนนี้เขาเข้าสู่ระดับสูงสุดขั้นซานฉางชี่ (ขั้นพลังชี่-3) แล้ว ซึ่งนับว่าแข็งแกร่งกว่าครั้งก่อนมากนัก อีกทั้งยังมีไพ่ในมืออีกมากมาย จึงมั่นใจว่าจะสามารถจัดการกับเหตุการณ์ไม่คาดคิดได้อย่างไม่ยากนัก และนอกเหนือจากนั้น เวลานี้เขายังมีแก้วจ้าวสมุทรอีกด้วย.. ครั้งก่อนที่ยังไม่มีแก้วจ้าวสมุทรนั้นหลิงหยุนต้องเผชิญหน้ากับงูยักษ์ และสัตว์น้ำใหญ่หลายชนิด อีกทั้งยังข้ามแม่น้ำที่ลึกมากกว่าหนึ่งร้อยเมตรนี้ได้อย่างยากลำบาก แต่เวลานี้ทั้งหลิงหยุนและเย่ซิงเฉินกลับสามารถแหวกว่ายอยู่ในพื้นที่โล่งใต้แม่น้ำนี้ได้อย่างสบาย ทำให้คางคกขนาดใหญ่เท่าลูกฟุตบอล และปลาใหญ่ใต้น้ำมากมาย ไม่อาจเข้ามาในวงรัศมีของแก้วจ้าวสมุทรได้ พวกมันจึงได้แต่ว่ายอยู่ห่างๆ แต่ถึงกระนั้นหลิงหยุนก็ยังไม่กล้าประมาทอีกทั้งยังเพิ่มความระมัดระวังมากยิ่งกว่าเดิม นั่นเพราะค่ายกลแห่งนี้ปรมาจารย์ในอดีตกาลเป็นผู้สร้างขึ้น อีกทั้งยังเป็นดินแดนมังกร แม้แต่จิตหยั่งรู้ขั้นจิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-9) ก็ยังมิอาจสำรวจได้ หลิงหยุนจึงไม่กล้าที่จะทำอะไรบุ่มบ่าม ยิ่งระมัดระวังมากชีวิตก็จะยืนยาวมาก.. เวลานี้หลิงหยุนพาเย่ซิงเฉินมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของหลุมยักษ์อีกครั้ง เขาลัดเลาะไปตามหน้าผาสูง และมองไปยังถ้ำแห่งหนึ่ง ครั้งก่อนหลิงหยุนกับเจ้าขาวปุยใช้เส้นทางนี้เข้ามายังค่ายกลมังกรหยินหยางแล้วจึงค่อยลัดเลาะไปเข้าถ้ำที่สามจากทิศใต้ “หลิงหยุนครั้งก่อนที่เจ้ามาสำรวจใต้หลุมยักษ์แห่งนี้ เจ้าได้สิ่งใดกลับไปบ้างรึ” เมื่อได้โอกาสเย่ซิงเฉินจึงรีบถามขึ้นทันที “ครั้งนั้นข้าได้สมบัติล้ำค่ากลับไปมากมายไม่ว่าจะเป็นกระบี่โลหิตเทวะ กระบี่มังกรขาว หม้อเสินหนง น้ำลายมังกร น้ำเต้าวิเศษ….” หลิงหยุนเล่าเรื่องการสำรวจก้นหลุมยักษ์ในครั้งนั้นให้เย่ซิงเฉินฟังอย่างละเอียดเว้นเพียงแค่เรื่องความลับของพู่กันจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์ และสมุดจักรพรรดิแห่งผืนพิภพเท่านั้น ยิ่งหลิงหยุนเล่าไปนานเท่าใดริมฝีปากของเย่ซิงเฉินก็ยิ่งอ้ากว้างมากขึ้นเท่านั้น และท้ายที่สุดก็ได้แต่ร้องอุทานออกมาอย่างตื่นเต้นตกใจ!“มิน่าเล่า..ชาวยุทธคนอื่นๆที่ลงมาสำรวจก้นหลุมยักษ์หลังจากนั้น จึงมิได้สมบัติล้ำค่าใดติดไม้ติดมือกลับไปด้วยเลย ที่แท้เจ้าก็ขนกลับไปจนหมดนี่เอง!”“ซิงเฉิน..เจ้าเองก็ได้ยินหลวงจีนวัดเส้าหลินพูดไม่ใช่รึ! เขามักจะพูดเสมอว่าข้าคือคนผู้นั้น หากข้าไม่ขนสมบัติทั้งหมดกลับไปด้วยในครั้งนั้น ข้ายังจะเป็นคนผู้นั้นได้อีกรึ?!” หลิงหยุนยิ้มกว้างจนเผยให้เห็นฟันขาว..คำพูดประโยคนี้ของหลิงหยุนทำให้เย่ซิงเฉินอยากจะเอ่ยถามออกไปว่าเวลานี้พู่กันจักรพรรดิกับสมุดจักรพรรดิอยู่ที่เขาด้วยหรือไม่ แต่กลับเปลี่ยนใจกล้ำกลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงลำคอไปดังเดิม..เย่ซิงเฉินเป็นคนเฉลียวฉลาดและรู้ว่าหากหลิงหยุนต้องการจะบอกนาง เขาย่อมต้องบอกนางไปแล้ว แต่หากนางคะยั้นคะยอและดึงดันที่จะรู้ให้ได้ ไม่แน่ว่าหลิงหยุนอาจยอมพูด แต่ความรู้สึกก็จะเปลี่ยนไปอย่างแน่นอน และเย่ซิงเฉินก็ไม่ต้องการให้ความรู้สึกเช่นนั้นเกิดขึ้นกับตนเองและหลิงหยุนเย่ซิงเฉินจ้องมองไปยังถ้ำด้านหน้าพร้อมกับเอ่ยถามหลิงหยุนว่า“พวกเราจะเข้าไปในถ้ำเลยหรือไม่”“ไม่ต้องรีบร้อนก่อนอื่นพวกเราไปสำรวจใต้แม่น้ำนี่ก่อน!”ครั้งก่อนนั้นหลิงหยุนถูกปลาประหลาดยักษ์ใต้แม่น้ำมืดมิดนี้จู่โจมทำให้เขาไม่กล้าที่จะอยู่ในแม่น้ำนานนัก แต่เวลานี้เขามีแก้วจ้าวสมุทรอยู่ในมือ จึงไม่ต้องการที่จะพลาดโอกาสที่จะได้ลงไปสำรวจใต้แม่น้ำอย่างเด็ดขาด“ตามใจเจ้า!”เย่ซิงเฉินทำหน้าที่เป็นผู้ติดตามที่ดีและเริ่มตื่นเต้นที่จะได้ลงไปสำรวจใต้แม่น้ำที่มือมิดแห่งนี้ นางยื่นแก้วจ้าวสมุทรในมือให้หลิงหยุน และให้เขาเป็นผู้นำลงไปด้านล่างทันที“ลงไปสำรวจด้านล่างกันดีกว่าข้าอยากรู้ว่าน้ำในแม่น้ำสายนี้ไหลมาจากที่ใดกันแน่”หลิงหยุนคาดเดาตั้งแต่ที่เมื่อครั้งที่มาสำรวจครั้งก่อนแล้วว่าปริมาณน้ำจำนวนมากที่พวยพุ่งขึ้นจากแม่น้ำแห่งนี้จนเต็มหลุมยักษ์ ไม่แน่ว่าแม้น้ำสายนี้อาจเชื่อมต่อไปถึงทะเลจีนตะวันออกก็เป็นได้ เขาจึงต้องการที่จะไปสำรวจดูให้เห็นกับตา“ไม่แน่ว่าน้ำในแม่น้ำอาจจะมาจากทะเลสาบจิงฉูก็เป็นได้”เย่ซิงเฉินคาดการ“เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน!แม้ทะเลสาบจิงฉูจะกว้างใหญ่ แต่ก็ลึกเพียงแค่เจ็ดหรือแปดเมตรเท่านั้น ก้นทะเลสาบจิงฉูจึงห่างจากแม่น้ำสายนี้มากกว่าสองร้อยเมตรทีเดียว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะเชื่อมต่อกัน..”