บทที่ 1370 : วิญญาณหยิน

“เจ้านาย..ในถ้ำนี้หนาวจริงๆ พวกเราทนไม่ไหวแล้ว..” หลังจากเข้าไปในถ้ำที่หนาวเหน็บได้ไม่เท่าไหร่เจสเตอร์ก็เป็นฝ่ายร้องตะโกนออกมาออกมา แม้มันจะเป็นถึงแกรนด์ดยุค แต่ก็ถึงกับหนาวสั่นจนฟันกระทบกัน พร้อมกับยืนกอดอกตัวสั่น.. ส่วนเอ็ดเวิร์ดที่รู้สึกหนาวไม่แพ้กันนั้นในเมื่อไม่มีที่ให้หลบไอเย็น มันจึงได้สยายปีกกว้างใหญ่ออกห่อหุ้มร่างกายไว้ทันที ปกติแวมไพร์จะกลัวทั้งความร้อนและความเย็นต่อให้เป็นถึงแกรนด์ดยุคก็ตาม ก็ยากที่จะทนได้ แต่ที่แวมไพร์ทั้งสองยังทนอยู่ได้นั้น เพราะมันได้ฟื้นคืนชีพแล้ว หัวใจของมันเต้น ภายในร่างกายเริ่มมีเลือดเพียงพอ และมีอุณหภูมิสูงดังเช่นมนุษย์ทั่วไป เวลานี้แวมไพร์ทั้งห้าของหลิงหยุนนั้นเรียกได้ว่าแปลกประหลาดยิ่งนักจะเป็นแวมไพร์ก็ไม่ใช่ จะเป็นมนุษย์ก็ไม่เชิง เรียกได้ว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดยิ่งนัก! นั่นเพราะหากจะบอกว่าเป็นแวมไพร์พวกมันกลับมีหัวใจที่เต้นได้เหมือนมนุษย์ ร่างกายมีอุณหภูมิเช่นเดียวกับมนุษย์ทั่วไป อีกทั้งยังสามารถเดินอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์ได้.. แต่หากจะบอกว่าเป็นมนุษย์พวกมันก็มีพลังในแบบที่แวมไพร์มี สามารถใช้เวทย์มนต์ต่างๆได้ อีกทั้งยังเคลื่อนไหวได้รวดเร็วกว่ามนุษย์หลายเท่า มิหนำซ้ำยังกลายร่างได้! หากจะเรียกให้ถูกต้องก็คงต้องเรียกว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีวิวัฒนาการที่รวดเร็วยิ่งเป็นแวมไพร์ที่มีชีวิตในแบบที่แวมไพร์หลายพันปีหรือหลายหมื่นปีต่างก็ใฝ่ฝัน นับว่าหลิงหยุนสามารถสร้างสิ่งมีชีวิตในรูปแบบใหม่ที่น่าทึ่ง และน่าอัศจรรย์อย่างยิ่งขึ้นมาได้ “ฮ่าๆๆๆๆ” หลิงหยุนหันไปเห็นเอ็ดเวิร์ดกับเจสเตอร์ที่กำลังยืนสั่นเป็นลูกนกด้วยความเหน็บหนาวก็ถึงกับหัวเราะเสียงดังออกมา จากนั้นจึงพูดออกไปว่า “พวกเจ้าสองคนไม่ต้องอยู่ข้างในนี้ก็ได้กลับไปรอข้าอยู่ที่เดิม!” เวลานี้อุณหภูมิภายในถ้ำเริ่มลดลงกว่าเดิมมากและดูเหมือนน่าจะติดลบห้าสิบองศาแล้ว และหากเข้าไปในบริเวณดวงตาค่ายกลหยิน ก็ไม่รู้ว่าอุณหภูมิจะลดลงมากกว่านี้อีกเท่าใด หลิงหยุนไม่ต้องการให้แวมไพร์ทั้งสองตนต้องแข็งตาย จึงรีบสั่งให้พวกมันกลับออกไปทันที เอ็ดเวิร์ดกับเจสเตอร์รีบรับคำสั่งทันทีเช่นกันจากนั้นจึงเร่งออกไปจากบริเวณนั้นอย่างรวดเร็ว และไปซุกอยู่ในถ้ำดังเดิม “ซิงเฉินเจ้าสามารถทนได้หรือไม่” หลิงหยุนทำการดูดซับเอาพลังหยินที่หนาแน่นและบริสุทธิ์เข้าไปในร่างกายอย่างต่อเนื่อง ในขณะเดียวกันก็เอ่ยถามเย่ซิงเฉินด้วยความเป็นห่วง “ข้าอยู่ได้เจ้าไม่ต้องห่วงแค่รู้สึกเย็นบ้างเล็กน้อยเท่านั้น..” เย่ซิงเฉินยังคงอยู่ในอาการสงบนิ่งเวลานี้นางได้โคจรดาราคุ้มกายปกป้องร่างกายไว้ ทั้งหลิงหยุนและเย่ซิงเฉินต่างก็เข้าสู่ดาราคุ้มกายด่านสามแล้ว ความเย็นจึงเป็นเพียงแค่ความรู้สึก แต่ไม่สามารถทำอันตรายพวกเขาได้ “เอาล่ะถ้าเช่นนั้นพวกเราเข้าไปในดวงตาค่ายกลหยินกันดีกว่า..”หลิงหยุนรู้ว่าความเยือกเย็นภายในถ้ำไม่อาจทำอันตรายเย่ซิงเฉินได้จึงไม่ต้องการที่จะเสียเวลาอีก และรีบเดินนำเย่ซิงเฉินเข้าไปด้านในทันที แต่ยิ่งเข้าไปลึกมาเท่าไหร่ ความเย็นก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณมากขึ้นเท่านั้น ทั้งคู่รู้สึกราวกับว่าตนกำลังตกลงไปในบ่อน้ำแข็งก็ไม่ปาน..ที่นี่ยังอยู่ห่างจากตำแหน่งดวงตาค่ายกลหยินแต่กลับมีพลังหยินที่หนาแน่นและเยือกเย็นเช่นนี้ หลิงหยุนจ้องมองลงไปยังบ่อน้ำแข็งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า.. สถานที่ที่มีพลังหยินบริสุทธิ์เช่นนี้ย่อมต้องดึงดูดวิญญาณหยิน หรือหากพลังหยินบริสุทธิ์นี้เกิดขึ้นเป็นระยะเวลานานพอสมควร ก็อาจส่งผลให้เกิดวิญญาณหยินขึ้นที่นี่ได้เช่นกัน!ตอนนี้หลิงหยุนรู้แล้วว่าเมื่อครั้งที่เขามาสำรวจใต้หลุมยักษ์ครั้งแรกนั้น เหตุใดพลังหยินจึงไม่แพร่กระจายออกมาถึงบริเวณนี้ นั่นเพราะในครั้งนั้นค่ายกลมังกรหยิน–หยางยังไม่ถูกทำลายลง พลังหยินจึงถูกกักเก็บไว้เฉพาะภายในตำแหน่งรอบดวงตาค่ายกลหยินเท่านั้น และไม่รั่วไหลออกไปที่อื่นเหมือนเช่นเวลานี้อีกหนึ่งเหตุผลก็คือวิญญาณหยินที่อยู่มานานนับพันปีที่นี่ อาจถูกหยินจิ่วโย่วนำไปหลอมเป็นโอสถหยินพิสุทธิ์และโอสถโลหิตภูติจนหมดก็เป็นได้..อะไรคือโอสถหยินพิสุทธิ์เช่นนั้นหรือเหนือพลังหยิน คือพลังหยินพิสุทธิ์ และการใช้วิญญาณหยินหลอมเป็นโอสถหยินพิสุทธิ์เช่นนี้ ทำให้โอสนถชนิดนี้กลายเป็นโอสถล้ำค่ามากชนิดหนึ่ง!สำหรับโอสถโลหิตภูตินั้นการหลอมมิได้ยากเย็นเท่ากับการหลอมโอสถหยินพิสุทธิ์ เพียงแค่ต้องการพลังหยินที่บริสุทธิ์ หลอมรวมกับโลหิตของปรมาจารย์ขั้นแก่นเต๋าทองคำขึ้นไปเท่านั้นก็สามารถหลอมได้สำเร็จแล้ว จึงมิได้นับเป็นการหลอมโอสถที่ยากเย็นแต่อย่างใดส่วนโอสถมังกรทองนั้นหลิงหยุนแทบไม่ต้องคิด มันจะต้องเกี่ยวข้องกับค่ายกลมังกรหยิน–หยางเป็นแน่!หลิงหยุนเป็นผู้ช่ำชองเรื่องการหลอมโอสถผู้หนึ่งหลังจากที่ได้ยินชื่อโอสถทั้งสามของหยินจิ่วโย่ว เขาก็สามารถนึกย้อนไปถึงวัตถุดิบที่ใช้และขั้นตอนการหลอมได้ทันที!หลิงหยุนและเย่ซิงเฉินรีบเดินเข้าไปในถ้ำและเข้าไปใกล้กับบ่อน้ำแข็งที่อยู่ภายในให้มากที่สุดฮัดชิ้ว!! ทันทีที่เข้าไปถึง..แม้แต่หลิงหยุนซึ่งมีร่างกายแข็งแกร่งอย่างที่สุด ยังถึงกับสั่นสะท้านด้วยความเหน็บหนาวจนแทบล้มไปกองกับพื้น เขารีบวิ่งออกมาทันที“โอ้ภายในเหน็บหนาวยิ่งนัก ข้าทนไม่ไหวแล้ว”ทางด้านเย่ซิงเฉินก็ร้องตะโกนออกมาเสียงดังในขณะที่วิ่งหนีออกมาเช่นกันหลิงหยุนเห็นเช่นนั้นจึงรีบร้องบอกนางว่า“ซิงเฉินเจ้ารีบเหาะไปทางด้านทิศเหนือของถ้ำ ยิ่งเข้าใกล้ทิศเหนือมากเท่าไหร่ เจ้าก็จะยิ่งอุ่นขึ้น เพราะบริเวณนั้นอยู่ติดกับดวงตาค่ายกลหยาง..”ภายในถ้ำที่มืดมิดแห่งนี้ผนังถ้ำทั้งหมดรวมไปถึงเพดาน ล้วนแล้วแต่กลายเป็นสีขาวโพลน เพราะพลังหยินบริสุทธิ์ได้กระจายไปทั่ว และเวลานี้หมอกสีขาวที่มีไอเย็นระอุก็กระจายอยู่เต็มไปหมดหลิงหยุนเปิดจิตหยั่งรู้ออกสำรวจก็พบว่ามันไม่ใช่น้ำแข็ง แต่เป็นพลังหยินบริสุทธิ์ที่หลอมรวมตัวกันอย่างหนาแน่น..และเวลานี้เขาก็ได้เข้ามาอยู่ในใจกลางของดวงตาค่ายกลหยางแล้ว..บูม!หลิงหยุนเริ่มเดินวิชาพลังลับหยิน–หยางขั้นสุดและดูดซับเอาพลังหยินบริสุทธิ์นี้เข้าไปอย่างรวดเร็ว