บทที่ 1371 : เข้าสู่ด่านกลางขั้นพลังชี่

ที่หลิงหยุนจำเป็นต้องใคร่ครวญอยู่นานว่าจะตัดสินใจเข้าสู่ด่านกลางขั้นพลังชี่หรือไม่นั้นแน่นอนว่าย่อมเกี่ยวพันกับเรื่องการรับทัณฑ์สวรรค์ นั่นเพราะหากเขาเข้าสู่ขั้นซื่อเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-4) เมื่อใด ย่อมเท่ากับว่าได้ก้าวเข้าสู่ด่านกลางของขั้นพลังชี่แล้ว และนั่นหมายความว่าเขาจะต้องเผชิญหน้ากับทัณฑ์สวรรค์ซื่อจิ่วอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้! เวลานี้วิชาดาราคุ้มกายของหลิงหยุนก้าวหน้าไปมากแล้วเขาจึงมิได้รู้สึกเกรงกลัวต่อทัณฑ์สวรรค์ซื่อจิ่วแต่อย่างใด แต่สิ่งที่เขากังวลกลับเป็นทัณฑ์สวรรค์เทียนเจี๋ยเสียมากกว่า.. เพราะหากทัณฑ์สวรรค์เทียนเจี๋ยปรากฏขึ้นเมื่อใดแน่นอนว่าย่อมต้องเกิดผลกระทบอย่างใหญ่หลวง ไม่ว่าจะเป็นจุดท่องเที่ยวทั้งสี่จุดของทะเลสาบจิงฉู บริเวณรอบๆทะเลสาบและในตัวเมืองแถวเขตหมู่บ้านจิงฉี ที่หลิงหยุนต้องคิดหนักก็เพราะเช่นนี้.. หากเป็นผู้อื่นรับทัณฑ์สวรรค์อยู่ใต้หลุมยักษ์เช่นนี้ก็คงไม่จำเป็นต้องกังวลใจดังเช่นหลิงหยุน นั่นเพราะรอบๆเขามังกรแห่งนี้มีภูเขาล้อมรอบ อีกทั้งยังอยู่ลึกลงไปใต้ดินหลายร้อยเมตรเช่นนี้ ย่อมไม่มีทางที่ทัณฑ์สวรรค์เทียนเจี๋ยจะปรากฏขึ้นกับคนผู้นั้นได้แน่ แต่หลิงหยุนรู้ดีว่าตนเองนั้นแตกต่างจากผู้อื่นและทัณฑ์สวรรค์เทียนเจี๋ยสำหรับเขานั้น เป็นเรื่องที่มิอาจคาดเดาได้ แต่เขาคาดเดาว่า หากตนไม่ออกไปจากใต้หลุมยักษ์ ทัณฑ์สวรรค์เทียเจี๋ยก็อาจจะไม่ปรากฏก็เป็นได้.. แต่หากจะเกิดเขาก็ไม่สามารถคาดการได้ว่าทัณฑ์สวรรค์เทียนเจี๋ยจะเกิดขึ้นกับตนในขั้นใด และเมื่อใด และนี่คือปัญหาใหญ่สำหรับหลิงหยุน.. ยกตัวอย่างเช่น..เมื่อครั้งที่เขาเข้าสู่ขั้นปรับกายา-7 บนเกาะเตียวหยูนั้น เขายังต้องเผชิญหน้ากับทัณฑ์เมฆา และเป็นทัณฑ์เมฆาเก้าสีที่รุนแรงและน่ากลัวที่สุดอีกด้วย! อีกหนึ่งตัวอย่างคือเมื่อครั้งที่เขาเข้าสู่ขั้นพลังชี่ภายในบ้านเลขที่-1เขากลับถูกทัณฑ์สวรรค์เทียนเจี๋ยกระหน่ำฟาดเข้าใส่ร่างอย่างรุนแรง! สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องที่หลิงหยุนไม่อาจคาดเดาได้และเขาก็ไม่ต้องการให้มันเกิดขึ้นอีกเป็นครั้งที่สาม.. เมื่อคิดได้เช่นนี้หลิงหยุนจึงได้แต่เงยหน้าขึ้นมองไปยังเพดานถ้ำที่อยู่เหนือศรีษะ แววตาของเขาเป็นประกายระยิบระยับ และดูเหมือนว่าสายตาของเขาเวลานี้ กำลังมองทะลุเพดานถ้ำขึ้นไปยังท้องนภาเบื้องบน.. แต่แล้วริมฝีปากของหลิงหยุนก็แย้มยิ้มออกมาด้วยความมั่นใจพร้อมกับพึมพำเบาๆ “หึ.. ข้าจะเดิมพันกับเหล่าเทพอีกสักครั้ง” จากนั้นหลิงหยุนก็กระโดดออกไปจากตำแหน่งที่นั่งขัดสมาธิอยู่ทันทีเวลานี้เขาไปอยู่ภายในบริเวณดวงตาค่ายกลหยางพร้อมกับสำรวจดูอย่างละเอียด ก่อนจะหันหน้ามองไปทางอารามหินเล็กๆที่อยู่ภายในถ้ำด้วยแววตาเป็นประกาย คฑาใหญ่ที่เขาไม่สามารถนำกลับไปด้วยในครั้งนั้นได้ยังคงวางอยู่ที่เดิม แม้แต่อาสนะที่ทำจากศิลาก็ยังคงอยู่ที่เดิม เพียงแต่ไม่มีร่างของหลวงจีนกายเพชรนั่งอยู่อีกแล้ว.. แต่เนื่องจากตอนนี้ร่างกายของหลิงหยุนใกล้จะเข้าสู่การพัฒนาขั้นได้ทุกเมื่อแล้วจึงไม่มีเวลาสนใจเรื่องที่ร่างของหลวงจีนกายเพชรหายไปมากนัก! และก็เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะร่างของหลวงจีนกายเพชรไม่อยู่ที่นี่แล้ว พลังพุทธะจึงได้มลายหายไป เวลานี้จึงเหลือเพียงแค่พลังหยางบริสุทธิ์เท่านั้น และหลิงหยุนก็ได้ดูดซับเข้าไปอย่างมากมายในระหว่างที่ฝึกฝนอยู่ตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนที่ผ่านมาเวลานี้หลิงหยุนพอที่เข้าใจแล้วว่าเพราะเหตุใดที่บ่อน้ำแข็งภายในดวงตาค่ายกลหยินจึงมีวิญญาณหยินปรากฏขึ้น นั่นเพราะว่าร่างของหลวงจีนกายเพชรได้หายไปแล้วนั่นเอง ในเมื่อไม่มีพลังพุทธะที่ศักดิ์สิทธิ์แล้ว วิญญาณหยินจึงได้ปรากฏขึ้น“ซิงเฉิน..เจ้ามาหาข้าที่นี่!”หลิงหยุนจ้องมองไปยังอาสนะศิลาอยู่ครู่ใหญ่จากนั้นจึงร้องตะโกนเรียกเย่ซิงเฉินซึ่งทำหน้าที่คุ้มกันให้เข้ามาหาตนตลอดหนึ่งวันหนึ่งคืนที่หลิงหยุนฝึกฝนวิชาอยู่ที่นี่เขาได้ดูดซับเอาพลังหยางบริสุทธิ์เข้าไปอย่างมากมาย ทำให้พลังหยางภายในดวงตาค่ายกลหยางนี้ลดลงไปอย่างมาก ความร้อนจึงอยู่ในระดับที่เย่ซิงเฉินจะสามารถทนอยู่ได้พรึบ..ร่างของเย่ซิงเฉินเหาะเข้ามาด้านในและพบว่าร่างของหลิงหยุนเวลานี้ดูเหมือนจะเข้าสู่จุดสูงสุดที่พร้อมจะพัฒนาขั้นพลังแล้ว จึงได้แต่ร้องตะโกนถามออกไปด้วยความตื่นเต้น “หลิงหยุน..นี่เจ้า..”“พร้อมเข้าสู่ขั้นซื่อเฉิงชี่ได้ทุกเมื่อ..”หลิงหยุนร้องบอกเย่ซิงเฉินทันทีจากนั้นจึงยกมือขึ้นชี้ไปทางอาสนะศิลา “เจ้าดูนั่น! ก่อนหน้านี้ร่างของหลวงจีนกายเพชรนั่งอยู่บนอาสนะศิลานั่น แต่เวลานี้กลับหายไปแล้ว!”เย่ซิงเฉินร้องถามออกมาด้วยความประหลาดใจ“หรือจะถูกคนนำไปแล้ว”“เป็นไปไม่ได้!”หลิงหยุนตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นพร้อมกับส่ายหน้าไปมาจากนั้นหลิงหยุนจึงจ้องมองไปทางอารามหินด้วยแววตาสงบนิ่ง พร้อมกับพูดขึ้นว่า“ข้ายังจดจำตำแหน่งสิ่งของต่างๆไม่ว่าจะเป็นคฑา หรือชามนั่นได้ ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิมไม่มีการขยับเลยแม้แต่นิดเดียว ด้วยเหตุนี้ร่างของหลวงจีนกายเพชรจึงไม่น่าถูกคนนำออกไปได้..”เย่ซิงเฉินตกใจอย่างมากจึงร้องถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ “ถ้าเช่นนั้นก็หมายความว่าหายไปเฉยๆงั้นรึ”“น่าจะเป็นเช่นนั้น!”หลิงหยุนพยักหน้าพร้อมพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“ปรมาจารย์ที่ฝึกจนถึงขั้นนี้ จู่ๆร่างที่นั่งนิ่งไม่อาจคาดเดาพลังได้หายไปเช่นนี้ ข้าว่ามันก็ไม่ใช่เรื่องแปลก หรือเป็นเรื่องที่ยอดฝีมือขั้นปรมาจารย์จะไม่อาจทำได้..”เย่ซิงเฉินถามขึ้นว่า“แล้วเจ้าคิดจะทำเช่นใด”หลิงหยุนยิ้มออกมาพร้อมตอบกลับโดยไม่ต้องคิด“ก่อนอื่นก็เก็บสมบัติพุทธะเหล่านี้เสียก่อน แล้วจึงค่อยเข้าสู่ขั้นต่อไป..”