บทที่ 1380 : ข้อเรียกร้อง

เวลานี้หลงลั่วอวี๋หลงจ้าวเจียง และหลงจ้าวไห่ที่พุ่งขึ้นมาจากท้องทะเล และเปียกปอนไปทั้งร่างนั้น ก็ได้แต่จ้องมองหลิงหยุนด้วยความโมโหเกรี้ยวกราด หลิงหยุนจ้องมองผู้เฒ่าตระกูลหลงทั้งสามด้วยสีหน้าขบขันจากนั้นจึงร้องตะโกนบอกไปว่า “หลิงหยุนอยู่นี่แล้ว พวกเจ้าคนใดต้องการที่จะมาสะสางบัญชีกับข้า ก็เข้ามาได้เลย!” ในเมื่อทั้งหมดต่างก็เป็นศัตรูของเขาหลิงหยุนจึงคร้านที่จะเสียเวลาพูดจาไร้สาระด้วยอีก.. “ข้าคือหลงลั่วอวี๋ผู้นำตระกูลหลงคนก่อน!” “ข้าหลงจ้าวเจียงแห่งตระกูลหลง!” “ข้าหลงจ้าวไห่แห่งตระกูลหลง!” “ข้านักบวชเล่ยถิงแห่งชางจิงกงจากเขาหลงหู่!” “ข้านักบวชจางหลู่เอวี๋ยนแห่งเทียนชี่ฝูจากเขาหลงหู่!” ทั้งห้าคนต่างก็เปิดเผยฐานะของตนเองอย่างไม่คิดที่จะปิดบัง.. หลิงหยุนยิ้มอย่างพึงพอใจพร้อมกับพยักหน้ารับรู้นั่นเพราะนอกเหนือจากเย่ชิงซิน สองยอดฝีมือแห่งคุนหลุน และหลงฮ่าวเฉียนแล้ว นี่ก็เป็นยอดฝีมืออีกห้าคนที่ล้วนแล้วแต่อยู่ในด่านสุดท้ายขั้นพลังชี่ทั้งสิ้น หลิงหยุนเพิ่งจะรับทัณฑ์สวรรค์สำเร็จการที่มียอดฝีมือด่านสุดท้ายขั้นพลังชี่มาให้ทดสอบฝีมือเช่นนี้ นับว่าเป็นโอกาสที่ดีไม่น้อยสำหรับเขาเลยทีเดียว! หลิงหยุนไม่สนใจผู้ใดเขาหันไปหาหลงลั่วอวี๋พร้อมกัยยกมือขึ้นชี้หน้า และร้องตะโกนท้าทายทันที “ข้าหลิงหยุนอยู่ตรงนี้แล้วในเมื่อเจ้าอยากจะประมือกับข้า ก็เชิญเข้ามาได้เลย!” “เอ่อ..” หลงลั่วอวี๋คิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะไม่มีท่าทีหวาดกลัวแม้แต่น้อยเช่นนี้จึงได้แต่อึ้งไปเล็กน้อย.. แต่ถึงกระนั้นเหตุผลที่หลงลั่วอวี๋ตกตะลึง ก็หาใช่เพราะความแข็งแกร่ง หรือท่าทางยะโสโอหังของหลิงหยุน แต่เป็นการแต่งตัวเต็มยศของหลิงหยุนต่างหากเล่า! เสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสีดำ รองเท้าหนังมันวับ และเสื้อสูท หากหลิงหยุนมีเนคไทและกระเป๋าหนังด้วยแล้วล่ะก็ ผู้ใดเห็นเข้าคงต้องคิดว่าเขาแต่งตัวจะไปทำงานบริษัท หรือไม่ก็ไปสัมภาษณ์งานอย่างแน่นอน! ไม่เพียงหลงลั่วอวี๋เท่านั้นแม้แต่ผู้เฒ่าอีกสี่คนก็อยู่ในอาการตกตะลึงไม่น้อยเช่นกัน ทำให้เย่ซิงเฉินถึงกับกลั้นหัวเราะไม่อยู่จนต้องระเบิดมันออกมา หลงลั่วอวี๋ชะงักนิ่งอึ้งไปเพียงแค่สองสามวินาทีเท่านั้นแต่เมื่อได้สติก็ร้องตะโกนตอบหลิงหยุนกลับไปทันที “หลิงหยุนขอบอกเจ้าตามตรง ข้าตามเจ้ามาจากหลุมยักษ์จนถึงเวลานี้ จุดประสงค์เพียงอย่างเดียวของข้าคือ.. สังหารเจ้าแก้แค้นให้กับลูกชายของข้าหลงฮ่าวเฉียง และหลานชายของข้าหลงเทียนฟาง!” จุดประสงค์ของผู้เฒ่าตระกูลหลงทั้งสามคนนั้นหลิงหยุนได้ยินอย่างชัดเจนตั้งแต่ที่อยู่ใต้ท้องทะเลแล้ว เขาจึงเพียงแค่พยักหน้ารับรู้ จากนั้นจึงหันไปถามนักบวชอาวุโสทั้งสองคน“แล้วพวกเจ้าล่ะ..ต้องการมาแก้แค้นข้าแทนนักบวชชางจิงกง และเทียนชิงฝูที่ถูกข้าสังหารตายก่อนหน้านี้ใช่หรือไม่”เมื่อถูกหลิงหยุนถามอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้นักบวชอาวุโสทั้งสองถึงกับอึ้งไปเล็กน้อย แต่แล้วก็พยักหน้าพร้อมกัน เพราะไม่ว่าอย่างไรความแค้นที่หลิงหยุนสังหารนักบวชจากสองนิกายไปเกือบสามสิบคนนั้น ก็ต้องได้รับการสะสาง“เยี่ยม!ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็จะปฏิบัติตามกฏของผู้บ่มเพาะ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุด ย่อมได้รับความนับถือสูงสุด!”หลิงหยุนร้องบอกผู้เฒ่าทั้งห้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแล้วจึงถามขึ้นว่า “พวกเราประมือกันก่อน แพ้ชนะเช่นใดค่อยเจรจากันทีหลัง พวกเจ้าเห็นด้วยหรือไม่”“ได้..ตกลงตามนี้!”นักบวชเล่ยถิงเป็นฝ่ายพูดขึ้นเพราะในเมื่อทั้งสองฝ่ายต่างก็มาเผชิญหน้ากันแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องพล่ามวาจาไร้สาระอะไรอีก“ซิงเฉินเจ้าหลีกไปให้ห่างจากรัศมีการต่อสู้!”หลิงหยุนหันไปยิ้มให้เย่ซิงเฉินพร้อมกับย้ำให้นางมั่นใจ“เจ้าอย่าได้กังวลใจไปเลย ข้ารับปากเจ้าจะไม่ให้เสียเวลากลับไปกินอาหารเช้าที่จิงฉูมากนัก!”เย่ซิงเฉินจ้องมองหลิงหยุนพร้อมกับสื่อสารผ่านทางกระแสจิต–หลิงหยุน เจ้าต้องระมัดระวังตัวให้มาก– จากนั้นจึงรีบเหาะออกไปทันที หลิงหยุนหันกลับไปหาผู้เฒ่าทั้งห้าพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า “พวกเจ้าเห็นแล้วใช่หรือไม่ว่าข้าไม่มีเวลามากนัก! เอาล่ะ.. เวลานี้ร่างกายของข้ายังอ่อนแออยู่มาก ข้าแนะนำให้พวกเจ้าทั้งห้าคนเข้ามาพร้อมกัน!”“..…”คำพูดของหลิงหยุนทำให้ผู้เฒ่าทั้งห้าคนถึงกับพูดไม่ออกในขณะที่จางหลู่เอวี๋ยนถึงกับหงุดหงิดในความอวดดีของหลิงหยุน!ผู้เฒ่าทั้งห้าต่างก็อยู่ในขั้นปาเฉิงเชี่(ขั้นพลังชี่-8) เช่นนี้ ทั่วทั้งยุทธภพไม่เคยมีผู้ใดกล้าพูดจายะโสโอหังและอวดดีกับพวกเขาดังเช่นหลิงหยุนมาก่อน!“เจ้าเด็กนี่ช่างยะโสโอหังยิ่งนัก!ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง!”หลงลั่วอวี๋ได้ฟังคำพูดอวดดีของหลิงหยุนก็ถึงกับควันออกหูเพียงแค่กระพริบตา ร่างของเขาก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าหลิงหยุน พร้อมกับพุ่งหมัดตรงใส่ร่างของหลิงหยุนอย่างรวดเร็วด้วย! หลิงหยุนเผชิญหน้ากับหมัดอันทรงพลังของหลงลั่วอวี๋ด้วยท่าทางสงบนิ่งเขาเพียงแค่ยิ้มมุมปากในขณะเดียวกันก็ซัดหมัดของตนเองออกไปเช่นกัน!ปัง!แล้วพลังปราณจากหมัดของคนทั้งสองก็ปะทะกันอย่างรุนแรงจนเสียงดังสนั่นหวั่นไหว..ในระหว่างนั้นเองเสียงดังแกร๊กก็ดังแทรกขึ้นมา..ปรากกฏว่าหมัดของหลงลั่วอวี๋ที่ถูกหมัดของหลิงหยุนกระแทกเข้าไปอย่างรุนแรงนั้นกระดูกมือข้างขวาของเขาถึงกับแตกละเอียด และร่างก็กระเด็นลอยละลิ่วออกไปไกลนับพันเมตร!