บทที่ 1387 : บ้านหลังใหม่

บทที่ 1387 : บ้านหลังใหม่ “หวังชงเซียวคาราวะคุณชายหลิง!” เพียงแค่หนึ่งนาทีต่อมาหลิงหยุนก็มาปรากฏตัวต่อหน้าหวังชงเซียวแล้ว หวังชงเซียวเห็นเช่นนั้นจึงรีบตรงเข้ามาคุกเข่าทำการคาราวะหลิงหยุน ความจริงหลิงหยุนได้เคยบอกหวังชงเซียวแล้วว่าไม่จำเป็นต้องคุกเข่าคาราวะเขาเช่นนี้ก็ได้แต่ในโลกของผู้บ่มเพาะตนนั้น ล้วนเคารพนับถือกันที่ความแข็งแกร่งหาใช่อายุ หรือความอาวุโส อีกทั้งหวังชงเซียวเองก็เป็นผู้เคร่งครัดในขนบธรรมเนียม หลิงหยุนจึงคร้านที่จะห้าม และได้แต่ปล่อยเลยตานเลยไป.. “ลุกขึ้นได้!” หลิงหยุนสั่งให้หวังชงเซียวลุกขึ้นแล้วจึงหันไปมองมังกรทั้งสองตัวที่กำลังเล่นกันอยู่ไกลๆ จากนั้นจึงยิ้มออกมาพร้อมกับถามขึ้นว่า “เจ้าอยู่กับพวกมันมาตลอดสองวันที่ผ่านมาใช่หรือไม่” “ถูกต้อง!” หวังชงเซียวเพียร์ซ และจอยซ์ ต่างก็อารักขามังกรทั้งสองตัวจากแม่น้ำแยงซีเกียงไปจนถึงทะเลจีนตะวันออกได้อย่างราบรื่น และมาถึงปากอ่าวจิงฉูตั้งแต่ช่วงกลางวันแล้ว หลังจากปล่อยมังกรทั้งสองตัวเล่นน้ำอย่างสนุกสนาน ตัวเขาเองก็เข้าไปในป่าทำสมาธิพักผ่อน “เพียร์ซกับจอยซ์เล่า” “เรียนคุณชายหลิง..หลังจากมาถึงที่นี่ ข้าเห็นว่าไม่มีอันตรายอะไรแล้ว จึงให้แวมไพร์ทั้งสองกลับไปจิงฉู ช่วยกันเฝ้าตี๋ยั่วถัง” หลิงหยุนยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจพร้อมกับพยักหน้าแล้วจึงเอ่ยชมหวังชงเซียว “เจ้าปฏิบัติภารกิจที่ข้ามอบหมายให้ได้เยี่ยมมาก! คืนนี้ข้ายังต้องจัดการเรื่องมังกรสองตัวให้เรียบร้อยเสียก่อน หลังจากนั้น ข้าจะหาเวลาถ่ายทอดวิชาใหม่ให้กับเจ้า” หวังชงเซียวคุกเข่าลงอีกครั้ง“ขอบคุณคุณชายหลิง!” จากนั้นหวังชงเซียวก็ลุกขึ้นยืนแล้วจึงเอ่ยถามขึ้นว่า “ไม่ทราบว่าคุณชายหลิงจะนำมังกรทั้งสองตัวนี้ไปไว้ที่ใดงั้นรึ” “เรื่องนี้ข้าจะบอกกับเจ้าวันหลัง..” พูดเพียงแค่นั้นหลิงหยุนก็เอื้อมมือไปโอบเอวไป๋เซียนเอ๋อ และพาเหาะไปหามังกรทั้งสองตัวที่อยู่ไกลออกไป หลังจากเข้าสู่ท้องทะเลได้ไม่นานร่างของเจ้าสีนิลก็ได้เปลี่ยนเป็นสีดำสนิท และเวลานี้ร่างของมันก็ใหญ่กว่าหนึ่งเมตร และยาวหลายสิบเมตร แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังเล็กกว่ามังกรแดนใต้ถึงสองเท่า เมื่อเห็นหลิงหยุนปรากฏตัวมังกรทั้งสองก็มีท่าทางตื่นเต้นดีใจอย่างเห็นได้ชัด มันมุดขึ้นมุดลงไปมาอยู่ในท้องทะเลด้วยความดีอกดีใจ จนผิวน้ำกระเพื่อมเป็นคลื่นใหญ่ลูกแล้วลูกเล่า “เจ้านาย..” ในระหว่างนั้นมังกรแดนใต้ที่สามารถสื่อสารกับหลิงหยุนผ่านทางกระแสจิตได้นั้น ก็เอ่ยทักทายเขาทันที “เจ้าตัวใหญ่..เจ้าสีนิล.. นี่คือไป๋เซียนเอ๋อ นางเป็นจิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง! พวกเจ้าทั้งสองจำนางได้หรือไม่” เจ้าสีนิลนั้นย่อมจำได้อย่างแน่นอนส่วนมังกรแดนใต้นั้น เมื่อครั้งที่ดวงจิตของมันถูกสะกดไว้ในกระบี่โลหิตเทวะนั้น ย่อมต้องเคยได้สัมผัสกลิ่นอายปีศาจของไป๋เซียนเอ๋อ มังกรทั้งสองตัวโผล่หัวขึ้นมาจากน้ำจ้องมองไป๋เซียนเอ๋อพร้อมกับผงกหัวหงึกๆ“ข้าหวังว่าจากนี้ไปพวกเจ้าจะสามารถเข้ากันได้และกลายเป็นสหายที่ดีต่อกัน!”คำพูดของหลิงหยุนหาใช่คำขอไม่แต่มันคือคำสั่ง!นั่นเพราะสายพันธุ์อสูรนั้นแตกต่างจากมนุษย์พวกมันไม่มีกฏเกณฑ์และข้อจำกัดทางสังคม เพียงแค่ไม่ค่อยชอบ พวกมันก็สามารถเข่นฆ่ากันได้ทันที หลิงหยุนไม่ต้องการให้เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นกับพวกมันทั้งสาม“เจ้าตัวโต..ยินดีที่ได้รู้จัก ข้าชื่อไป๋เซียนเอ๋อ หรือจะเรียกข้าว่าขาวปุยก็ได้!”ไป๋เซียนเอ๋อติดตามหลิงหยุนมานานนางจึงเชื่อฟังคำสั่งของหลิงหยุนอย่างมาก และเป็นฝ่ายทักทายมังกรแดนใต้ก่อน..แต่สำหรับเจ้าสีนิลนั้นไป๋เซียนเอ๋อไม่จำเป็นต้องทักทายเลยด้วยซ้ำ เพราะมันได้ว่ายเข้ามาอยู่ใต้ฝ่าเท้าของไป๋เซียนเอ๋อ พร้อมกับชูคอทักทายอย่างสนิทสนมแต่ในขณะที่มังกรแดนใต้กลับชูคอสูงใหญ่ของมันขึ้นพ้นน้ำดวงตาสีแดงเพลิงคู่นั้นจ้องมองไป๋เซียนเอ๋อนิ่งนาน แววตาทั้งคู่นอกจากจะเย็นชาแล้ว ยังมีความดุร้ายแฝงอยู่ และไม่รู้ว่ามันกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่มังกรแดนใต้นั้นดื่มกินโลหิตเพื่อสะสมความดุร้ายมาเนิ่นนานมันจึงมีนิสัยเย็นชา ดุร้าย และก้าวร้าว อีกทั้งยังได้ร่างของมังกรสีแดงที่จำศีลอยู่นานจนพลังแก่กล้า จึงยากที่จะเป็นมิตรกับสัตว์อื่นได้ง่ายๆ“หืมม..นี่เจ้าไม่ฟังแต่คำสั่งของข้างั้นรึ”หลิงหยุนจ้องมองท่าทีของมังกรแดนใต้ด้วยความไม่พอใจพร้อมกับถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ห้วน และหากมังกรแดนใต้กล้าที่จะขัดคำสั่งเขา เขาก็ไม่ลังเลที่จะใช้กระบี่โลหิตเทวะสังหารมันในทันที!“เจ้านายข้าไม่กล้า..”มังกรแดนใต้รีบโน้มศรีษะลงพร้อมกับสื่อสารตอบหลิงหยุนทันที“เจ้านาย ร่างที่ข้าครอบครองอยู่นี้ ครอบครัวของมันถูกอสูรธาตุไฟสังหารตาย แน่นอนว่าความทรงจำของมัน ย่อมเห็นจิ้งจอกสวรรค์เก้าหางตนนี้เป็นศัตรู และข้าก็กำลังที่จะสะกัดกั้น และยับยั้งสัญชาติญาณนั้นไว้..”“เป็นเช่นนี้เองหรอกรึ”หลิงหยุนถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกแต่ในขณะเดียวกันก็นึกหนักใจอยู่ไม่น้อย เพราะเวลานี้ทั้งมังกรแดนใต้ มังกรดำ จิ้งจอกสวรรค์เก้าหาง และยังมีอีกาทองคำที่เขาเลี้ยงไว้ในคฤหาสน์ตระกูลหลิงอีกตัว สัตว์ทั้งสี่ชนิดนี้จะต้องอยู่ร่วมกันในวันข้างหน้า หากตัวเขาเองไม่แข็งแกร่งพอ ก็ยากที่จะควบคุม และสั่งการพวกมันได้“เยี่ยมมาก!”“เอาล่ะ..เจ้าตัวโต เจ้าสีนิล ข้าหาที่อยู่ใหม่ให้กับพวกเจ้าได้แล้ว คืนนี้ข้าจะพาพวกเจ้าทั้งสองไปที่นั่น!”มังกรทั้งสองตัวได้แต่ผงกหัวหงึกๆ“เอาล่ะตอนนี้พวกเราไปเล่นที่ใต้ทะเลลึกกันก่อน!”เวลานี้เพิ่งจะสี่ทุ่มซึ่งเป็นเวลาที่ยังไม่ดึกมากหลิงหยุนจึงไม่สะดวกที่จะพาพวกมันเข้าจิงฉูตอนนี้ ทั้งเขา หวังชงเซียว และไป๋เซียนเอ๋อ จึงพากันเหาะไปพร้อมกับมังกรทั้งสองตัวหลังจากที่เหาะออกจากห่างฝั่งไปราวสองร้อยกิโลเมตรหลิงหยุนจึงหยุดอยู่เพียงแค่นั้น และปล่อยให้มังกรทั้งสองตัวไปว่ายน้ำเล่น ส่วนเขาก็เริ่มถ่ายทอดวิชาใหม่ให้กับหวังชงเซียว