บทที่ 1397 : ค่ายกลที่แข็งแกร่ง

บทที่ 1397 : ค่ายกลที่แข็งแกร่ง “ซิงเฉินเจ้าอย่าได้กังวลใจไป เรื่องนี้ท่านพ่อของข้าเป็นผู้จัดเตรียมเองทั้งสิ้น ทุกคนล้วนแล้วแต่เป็นคนกันเองทั้งนั้น จะเรียกว่ารบกวนได้อย่างไรกันเล่า” “อีกอย่างตั้งแต่สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้เปิดหให้นักท่องเที่ยวเข้าชมได้นั้น ที่นี่ก็จะมีนักท่องเที่ยวเข้ามามากมาย พวกเราตระกูลฉินเริ่มคุ้นเคยมากแล้ว..” ฉินตงเฉวี่ยอธิบายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มหลังจากได้ฟังคำอธิบาย เย่ซิงเฉินก็เพียงแค่พยักหน้า แต่มิได้ตอบอะไร ระหว่างทางที่ทุกคนในรถนั่งชื่นชมทัศนียภาพด้านนอกไปตลอดระยะทางยี่สิบกว่ากิโลเมตรและในที่สุดก็เข้าสู่เขตหลินถง ซึ่งเป็นเขตที่ตั้งของสุสานจักรพรรดิองค์แรกของประเทศจีน! และทันทีที่รถแล่นเข้าสู่เขตหลินถงหลิงหยุนก็สามารถสัมผัสได้ถึงแรงกดดันอย่างบอกไม่ถูก แรงกดดันนี้ดูเหมือนจะเกิดจากปราณมังกร ปราณจักรพรรดิ และพลังหยิน พลังเหล่านี้ล้วนแข็งแกร่งและมีพลัง จนสามารถสะกัดกั้นจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนไว้ได้! ปกติแล้วจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนจะสามารถครอบคลุมระยะทางได้ในรัศมีแปดพันเมตรแต่เมื่อเข้าเขตหลินถง จิตหยั่งรู้ของเขากลับถูกสะกัดกั้นไว้ให้สามารถส่งออกได้ในรัศมีไม่ถึงหนึ่งกิโลเมตรด้วยซ้ำไป “ที่นี่มีค่ายกล!” หลิงหยุนเอ่ยออกมาทันทีและเขารู้สึกว่าอำนาจของค่ายกลแห่งนี้มีพลัง และแข็งแกร่งเหนือกว่าค่ายกลที่พระราชวังต้องห้ามเสียอีก.. หนึ่งกิโลเมตร..แปดร้อยเมตร.. ห้าร้อยเมตร.. สามร้อยเมตร.. หนึ่งร้อยเมตร! เมื่อรถค่อยๆเคลื่อนเข้าใกล้บริเวณสุสานจักพรรดิจิ๋นซีนั้นจิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนก็ถูกสะกัดกั้นให้มีรัศมีที่ค่อยๆหดเล็กลงเรื่อยๆ แม้แต่รัศมีที่เหลือเพียงแค่หนึ่งร้อยเมตรก็อันตธานหายไปด้วย.. และด้วยเหตุที่สุสานจักรพรรดิจิ๋นซีแห่งนี้มีอายุนานมากกว่าสองพันปีพลังหยินในบริเวณนี้จึงค่อนข้างแข็งแกร่งยิ่งนัก คนธรรมดาย่อมไม่สามารถสัมผัสได้ แต่หลิงหยุนนั้นสัมผัสได้อย่างชัดเจน! แต่ถึงแม้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนจะถูกสะกัดกั้นไว้จนไม่อาจใช้ได้แต่เขากลับไม่รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจนัก เพราะเวลานี้เขากำลังดูดซับเอาปราณมังกร ปราณจักรพรรดิ และพลังหยินที่เป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับตนเองเข้าไปอย่างต่อเนื่อง “นี่..จิตหยั่งรู้ของข้าถูกสะกัดกั้นจนใช้ไม่ได้อีกแล้ว!” โม่วู๋เตาร้องตะโกนออกมาด้วยสีหน้าตกอกตกใจ “ข้าเองก็เช่นกัน!”เย่ซิงเฉินเอ่ยตามมา “พี่หลิงหยุน..ข้า.. ข้า..” คนที่แย่ที่สุดดูเหมือนจะเป็นไป๋เซียนเอ๋อเพราะหลังจากที่รถเคลื่อนเข้าใกล้บริเวณอันตธานหายไปด้วย.. และด้วยเหตุที่สุสานจักรพรรดิจิ๋นซีแห่งนี้มีอายุนานมากกว่าสองพันปีพลังหยินในบริเวณนี้จึงค่อนข้างแข็งแกร่งยิ่งนัก คนธรรมดาย่อมไม่สามารถสัมผัสได้ แต่หลิงหยุนนั้นสัมผัสได้อย่างชัดเจน! แต่ถึงแม้จิตหยั่งรู้ของหลิงหยุนจะถูกสะกัดกั้นไว้จนไม่อาจใช้ได้แต่เขากลับไม่รู้สึกเดือดเนื้อร้อนใจนัก เพราะเวลานี้เขากำลังดูดซับเอาปราณมังกร ปราณจักรพรรดิ และพลังหยินที่เป็นประโยชน์อย่างมากสำหรับตนเองเข้าไปอย่างต่อเนื่อง “นี่..จิตหยั่งรู้ของข้าถูกสะกัดกั้นจนใช้ไม่ได้อีกแล้ว!” โม่วู๋เตาร้องตะโกนออกมาด้วยสีหน้าตกอกตกใจ“ข้าเองก็เช่นกัน!”เย่ซิงเฉินเอ่ยตามมา“พี่หลิงหยุน..ข้า.. ข้า..”คนที่แย่ที่สุดดูเหมือนจะเป็นไป๋เซียนเอ๋อเพราะหลังจากที่รถเคลื่อนเข้าใกล้บริเวณค่ายกล สีหน้าของนางก็เปลี่ยนไปในทันที และเริ่มซีดลงมากขึ้นเรื่อยๆ เห็นได้ชัดว่านางถูกสะกดไว้ด้วยค่ายกล ร่างกายจึงเริ่มอ่อนแอ!“เซียนเอ๋อนี่เจ้าเป็นอะไรรึ!”ฉินตงเฉวี่ยเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงนางคิดไม่ถึงว่าไป๋เซียนเอ๋อจะไม่สามารถต้านทานต่อพลังของค่ายกลแห่งนี้ได้“จอดรถ!”หลิงหยุนร้องตะโกนสั่งให้คนขับจอดรถทันทีจากนั้นจึงหันไปถามฉินตงเฉวี่ยว่า “ที่นี่ห่างจากสุสานจักรพรรดิจิ๋นซีเท่าใด”“หากวิ่งไปตามถนนเส้นนี้ซึ่งมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกก็น่าจะอีกราวหนึ่งกิโลเมตรก็จะถึงทางเข้าสุสานแล้ว!”“ถ้าเช่นนั้นห้ามตรงไปเด็ดขาดกลับรถ.. กลับไปทางเดิมเดี๋ยวนี้!”หลิงหยุนร้องตะโกนสั่งเสียงดังเพราะจากอาการของไป๋เซียนเอ๋อเวลานี้ หากยังฝืนขับตรงไปอีก นางต้องคืนกลับสู่ร่างเดิมเป็นแน่!คนขับรถรีบเลี้ยวรถกลับออกจากเส้นทางเข้าสู่สุสานจักรพรรดิจิ๋นซีทันทีแล้วรีบขับออกจากเขตแดนของค่ายกลอย่างรวดเร็ว“ขับตรงไปด้านหน้าเรื่อยๆก่อน..”และเมื่อขับออกไปได้ไกลถึงห้ากิโลเมตรหลิงหยุนก็สั่งให้หยุดรถ จากนั้นทุกคนต่างก็ลงมาจากรถ รวมทั้งแวมไพร์ทั้งห้าด้วย“แล้วพวกเจ้าล่ะรู้สึกเช่นใดบ้าง”หลังจากที่เห็นอาการของไป๋เซียนเอ๋อค่อยๆดีขึ้นหลิงหยุนจึงหันไปถามเอ็ดเวิร์ดกับเจสเตอร์แทน“เจ้านายที่เคารพสุสานจักรพรรดิโบราณแห่งนี้น่ากลัวมากจริงๆ! พวกเราทั้งห้ารู้สึกคล้ายกับถูกพลังงานบางอย่างสะกดไว้ และเป็นพลังงานที่แข็งแกร่งอย่างมาก ทำให้พวกเราไม่สามารถใช้ได้แม้แต่เวทย์มนต์แวมไพร์!” แวมไพร์ทั้งห้าพากันร้องบอกหลิงหยุนเนื่องจากพวกมันก็เป็นปีศาจชนิดหนึ่ง จึงมีอาการไม่ต่างจากไป๋เซียนเอ๋อเลยแม้แต่น้อย“ดูเหมือนว่าพวกเจ้าทั้งหมดคงจะไม่สามารถเข้าตระกูลฉินได้!”หลิงหยุนรับรู้ได้ถึงความแข็งแกร่งของสุสานจักรพรรดิจิ๋นซีแห่งนี้จึงได้แต่หันไปสั่งหวังชงเซียวว่า“หวังชงเซียวเจ้าพาแวมไพร์ทั้งห้าไปหาโรงแรมในซีอานพักแทน..”จากนั้นจึงหันไปทางเย่ซิงเฉินพร้อมกับพูดขึ้นว่า“ซิงเฉิน ข้าคงต้องรบกวนเจ้าแล้ว เจ้าช่วยพาเซียนเอ๋อไปหาโรงแรมพักในซีอานพร้อมกับหวังชงเซียวจะได้หรือไม่”