บทที่ 1402 : โอกาสของโม่วู๋เตา

บทที่ 1402 : โอกาสของโม่วู๋เตา เวลานี้โม่วู๋เตากำลังนอนหมดสติอยู่ที่พื้นห่างจากจุดที่เขานั่งขัดสมาธิเมื่อครู่ไปราวสามเมตร.. ใบหน้าของเขาซีดเผือดและมีคราบเลือดกระจายอยู่เต็มหน้า หลิงหยุนสังเกตเห็นว่า แม้โม่วู๋เตาจะยังคงนอนแน่นิ่ง แต่หน้าอกของเขากลับขยับขึ้นลงอย่างรุนแรงและถี่มาก ทั้งหมดนี้บ่งบอกว่าโม่วู๋เตาไม่เพียงแค่หมดสติ แต่ยังได้รับบาดเจ็บภายในสาหัสอีกด้วย! แม้หลิงหยุนจะรู้ว่าโม่วู๋เตายังไม่เสียชีวิตแต่ที่เขายังคงยืนนิ่งไม่รีบเข้าไปช่วยเหลือนั้นก็เพราะว่า เหรียญทองแดงทั้งสามนั้นยังคงกลิ้งกลับไปกลับมาอยู่บนพื้นไม่หยุด.. เหรียญทองแดงทั้งสามนี้เปรียบเสมือนเครื่องมือสื่อสารจากสวรรค์และการที่โม่วู๋เตาแอบดูความลับสวรรค์เช่นนี้ ย่อมต้องได้รับบทลงโทษ และการที่เหรียญทั้งสามยังคงเคลื่อนไหวไม่หยุดนิ่งเช่นนี้ เป็นการแสดงให้เห็นว่า การลงทัณฑ์ยังไม่สิ้นสุด และหากหลิงหยุนเข้าไปช่วยโม่วู๋เตาในเวลานี้ ย่อมเท่ากับเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการรับทัณฑ์ของผู้อื่น.. สีหน้าของหลิงหยุนเริ่มเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดขึ้นมากกว่าเดิมไม่ใช่เพราะเห็นว่าโม่วู๋เตาได้รับบาดเจ็บ แต่เป็นเพราะเหรียญทองแดงทั้งสามยังคงกลิ้งไปมาไม่หยุดต่างหาก.. เหรียญทองแดงทั้งสามที่กลิ้งกลับไปกลับมาอยู่ภายในสวนนั้นไม่เพียงกลิ้งไปมาด้วยความเร็วที่สม่ำเสมอ แต่ยังกลิ้งขนานกันและไม่ชนกันอีกด้วย.. เป็นเช่นนี้ได้อย่างไรกัน! เมื่อครั้งที่โม่วู๋เตาคำนวณหาที่คุมขังของหลิงเสี่ยวเขาก็ถึงกับกระอักเลือดมาแล้วเช่นกัน นั่นเพราะหลิงเสี่ยวเป็นพ่อของหลิงหยุน ดวงชะตาของเขาจึงผูกพันแน่นแฟ้นกับหลิงหยุนมาก แต่ครั้งนั้นโม่วู๋เตาก็เพียงแค่กระอักเลือด ไม่ถึงกับหมดสติไปเช่นนี้.. ครั้งนี้เขาคำนวณดวงชะตาของฉินจิวยื่อซึ่งเป็นเพียงแค่แม่บุญธรรมของหลิงหยุนไม่ได้มีดวงชะตาผูกพันแน่นแฟ้นเหมือนเช่นหลิงเสี่ยว อีกทั้งเพียงแค่ต้องการทำนายว่าฉินจิวยื่อเวลานี้เป็นหรือตายเท่านั้น ไม่ได้ค้นหาตำแหน่งที่ซ่อนเหมือนเมื่อครั้งของหลิงเสี่ยว จึงไม่ควรจะต้องเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นไม่ใช่หรือ และหากรู้ว่าจะต้องเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น หลิงหยุนคงจะไม่ให้โม่วู๋เตาทำนายดวงชะตาแม่ของเขาเป็นแน่.. ร่างที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นของโม่วู๋เตาคราบเลือดที่เปื้อนอยู่เต็มใบหน้าของเขา และเหรียญทองแดงทั้งสามที่ยังคงกลิ้งกลับไปกลับมาไม่หยุด ทั้งหมดนั้นทำให้หลิงหยุนทั้งรู้สึกผิด และโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก! นั่นเพราะเหตุการณ์เช่นนี้มีคำอธิบายได้เพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้นคือ..ชะตากรรมของนางฉินจิวยื่อเวลานี้ จะต้องน่าสะพรึงกลัวเสียยิ่งกว่าหลิงเสี่ยวเสียอีก! “หยุดแล้ว!” เสียงของเย่ซิงเฉินร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น.. ทุกคนในที่นั้นต่างก็จ้องมองภาพที่เหรียญทองแดงทั้งสามกลิ้งไปมาไม่หยุดด้วยความตื่นเต้นตกใจและในวินาทีที่เหรียญทั้งสามหยุดนิ่ง ทั้งหมดก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก.. “ห๊ะ!”เหรียญทั้งสามนั้นไม่ได้ค่อยๆหยุดแต่หลังจากที่กลิ้งไปมาอย่างรวดเร็วนั้น จู่ๆเหรียญทั้งสามก็หยุดชะงักนิ่งพร้อมกันอย่างไร้เหตุผล และทันทีที่หยุดนิ่ง ก็เกิดควันสีขาวพวยพุ่งขึ้นจากเหรียญทั้งสาม จากนั้นเหรียญทั้งสามก็จางหายไปในอากาศ..ทุกคนในที่นั้นต่างก็คิดว่าการทำนายดวงชะตาของโม่วู๋เตาครั้งนี้คงล้มเหลวแล้วเป็นแน่ อีกทั้งยังต้องสูญเสียเหรียญทองแดงที่ใช้ในการทำนายไปทั้งสามเหรียญด้วยและเมื่อเหรียญทองแดงทั้งสามอันตธานหายไปหลิงหยุนก็พุ่งเข้าไปหาร่างของโม่วู๋เตาทันที เขาย่อตัวลงพร้อมกับใช้วิชาดัชนีห้าธาตุถ่ายเทพลังปราณผ่านนิ้ว และทำการจี้จุดตามร่างกายของโม่วู๋เตา และเริ่มถ่ายเทพลังชีวิตในร่างของตนรักษาอาการบาดเจ็บของเขาทันที..หลังจากที่ทำการรักษาอาการบาดเจ็บภายในให้กับโม่วู๋เตาแล้วหลิงหยุนก็เรียกยันต์บำบัดบัดระดับห้าออกมาห้าแผ่น และปิดไปที่ศรีษะด้านบนของโม่วู๋เตา และจุดสำคัญอื่นๆอย่าางหัวใจ แผ่นหลัง และจุดตันเถียนของเขา แล้วจึงร้องสั่งยันต์ให้ออกฤทธิ์ยันต์บำบัดระดับห้าทั้งห้าแผ่นนั้นเปลี่ยนเป็นสีขาวสว่างเจิดจ้า ก่อนจะค่อยๆซึมหายเข้าไปภายในร่างกายของโม่วู๋เตาแต่ผ่านไปกว่าครึ่งนาทีแล้วแม้หลิงหยุนจะได้ทำการรักษาอาการบาดเจ็บภายในให้แล้ว แต่โม่วู๋เตากลับยังคงนอนแน่นิ่งไม่ได้สติดังเดิม..“หลิงหยุนเกิดอะไรขึ้นกับนักพรตน้อย เหตุใดเขาจึงยังไม่รู้สึกตัว?”เวลานี้ทุกคนในสวนต่างก็พากันกลุ้มรุมหลิงหยุนกับโม่วู๋เตาอยู่ทั้งหมดต่างก็เชื่อมั่นในความรู้ความสามารถด้านการแพทย์ของหลิงหยุน แต่เมื่อเห็นว่าหลังจากที่หลิงหยุนได้ทำการรักษาแล้ว โม่วู๋เตากลับยังคงแน่นิ่งไม่ได้สติ จึงได้แต่ร้องถามออกมาด้วยความงุนงงสงสัย..“พวกเจ้าดูที่ดวงตาของเขาสิ!”หลิงหยุนเอ่ยขึ้นพร้อมกับจ้องมองดวงตาที่ยังคงปิดสนิทของโม่วู๋เตา..ทุกคนต่างก็เห็นตรงกันว่าถึงแม้เปลือกตาของโม่วู๋เตาจะยังคงปิดสนิท แต่ลูกนัยน์ตาของเขานั้นกลับกรอกไปกรอกมา ไม่ต่างจากคนธรรมดาทั่วไปที่กำลังฝันร้ายขณะนอนหลับ..“เกิดอะไรขึ้นกับโม่วู๋เตากันแน่”ฉินตงเฉวี่ยหันไปถามหลิงหยุนด้วยความตกอกตกใจ“ข้าเองก็ไม่รู้เช่นกัน!”ในสถานการณ์เช่นนี้หลิงหยุนไม่ต้องการที่จะพูดอะไรออกมามากนักเขาตอบเพียงแค่สั้นๆพร้อมกับส่ายหน้าฉินฉางชิงไม่ต้องการให้ทุกคนตื่นตกใจมากไปกว่านี้นจึงพูดขึ้นว่า “พวกเจ้าไม่ต้องกังวลใจไป เวลานี้โม่วู๋เตาน่าจะถูกสวรรค์ลงโทษที่บังอาจไปแอบดูความลับสวรรค์ ตอนนี้อาจจะยังคงตื่นตกใจอยู่ จึงยังไม่ฟื้นคืนสติก็เป็นได้..”หลังจากที่ได้ฟังฉินฉางชิงอธิบายทุกคนจึงได้แต่พยักหน้ารับรู้ด้วยความโล่งอก เว้นเพียงหลิงหยุนคนเดียวเท่านั้น