บทที่ 1410 : หลิงหยุนช่วยฉินจิวยื่อ (3)

บทที่ 1410 : หลิงหยุนช่วยฉินจิวยื่อ (3) หลังจากที่ฉินจิวยื่อเดินทางมาที่สำนักกระบี่เทียนซานนางก็ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก แต่ถึงอย่างนั้น.. นางก็ไม่ปริปากถามแม้แต่น้อยว่า ภายในระยะเวลาเพียงแค่ห้าหกเดือนเท่านั้น แต่หลิงหยุนกลับกลายเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งเช่นนี้ได้อย่างไร นั่นเพราะนี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาถามเรื่องเหล่านี้สิ่งที่นางอยากรู้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้นคือ หลิงหยุนที่อยู่ตรงหน้านางเวลานี้ ใช่หลิงหยุนลูกชายาที่นางเลี้ยงมากับมือหรือไม่.. ความสามารถของหลิงหยุนทั้งหมดที่เขาได้แสดงออกมานั้นแม้นางจะตื่นเต้น ตกใจ และพอใจ แต่ก็ไม่ได้ร้องโวยวายออกมาด้วยความตกอกตกใจ หรือถามให้ยุ่งยาก นั่นเพราะในคืนวันเชงเม้งเมื่อครึ่งปีก่อนนั้นฉินจิวยื่อได้ซ่อนตัวอยู่ในป่าซึ่งห่างจากคฤหาสน์ตระกูลเฉิงทางด้านชานเมืองตะวันตกของจิงฉู นางได้เฝ้าดูเหตุการณ์ทั้งหมดตั้งแต่ต้นจนจบ ตั้งแต่ที่หลิงหยุนบุกเข้าไปช่วยเฉิงเม่ยเฟิง และสมุดจักรพรรดิแห่งมวลมนุษย์พุ่งออกมา รวมถึงพลังอมตะที่หลิงหยุนได้รับจากพู่กันจักรพรรดิ ภาพที่มังกรเหาะรอบตัวหลิงหยุน ทุกเหตุการณ์ล้วนแล้วแต่อยู่ในสายตาของฉินจิวยื่อทั้งสิ้น แม้ในคืนนั้นสองแม่ลูกจะไม่ได้เผชิญหน้ากันแต่ฉินจิวยื่อก็ได้เห็นหลิงหยุนลงมือสังหารผู้คน และรู้ว่าการที่ตนเองมีใบหน้าที่เด็กลงนับสิบปีในคืนนั้น ทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นฝีมือของหลิงหยุนทั้งสิ้น ฉินจิวยื่อได้คาดการมานานแล้วว่าไม่ช้าหรือเร็ว.. วันนี้ของหลิงหยุนก็ต้องมาถึง นางรู้ว่าเด็กหนุ่มผู้นี้อย่างไรก็ต้องผงาดขึ้นมาอย่างแข็งแกร่งเป็นแน่ นางเป็นผู้ที่รู้เรื่องนี้ดีกว่าใครๆ อีกทั้งยังรู้เป็นคนแรกๆด้วย เวลานี้..หลังจากที่หลิงหยุนได้ช่วยชีวิตของนางไว้แล้ว นางก็ไม่คิดที่จะปลิดชีพตนเองอีก นั่นเพราะนางรู้ดีว่า หากยังขืนทำเช่นนั้นต่อไป ก็รังแต่จะสร้างปัญหาให้กับหลิงหยุน ฉินจิวยื่อรู้ดีว่าด้วยความแข็งแกร่งของตนเองในเวลานี้ นางไม่อาจช่วยอะไรหลิงหยุนได้เลยแม้แต่น้อย สิ่งเดียวที่นางจะทำได้คือ ทำให้หลิงหยุนมั่นใจในความปลอดภัยของนาง และนั่นจะทำให้หลิงหยุนวางความกังวลใจทั้งหมดลงได้.. และเมื่อหลิงหยุนเอ่ยปากว่าเขาต้องการที่จะสังหารคนพวกนี้ให้ตายหมด ฉินจิวยื่อก็สนับสนุน เพราะในเมื่อลูกชายของเขาเสี่ยงที่จะบุกเข้ามาในกับดักเช่นนี้ นางในฐานะมารดาของหลิงหยุน ก็ไม่อาจปราณีพวกมันเช่นกัน! ปัง!! เหนือยอดเขาเทียนเฟิงเวลานี้ใครบางคนได้เสกขวานยักษ์ขึ้นมา และกำลังใช้มันทำลายกลุ่มหมอกสีขาวของค่ายกลวราหกอยู่! หลิงหยุนเรียกตราหยกจักรพรรดิออกมาและมันได้ขยายใหญ่กว่าสามเมตร ลอยอยู่เหนือศรีษะของหลิงหยุนกับมารดา และกำลังทำหน้าที่เป็นโล่ปกป้องพวกเขาจากขวานยักษ์นั้น เสียงขวานยักษ์กระทบเข้ากับตราหยกจักรพรรดิ จนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งบริเวณ! หลิงหยุนต้องการสังหารพวกมันก็จริงแต่เขาไม่ต้องการให้ศัตรูทำลายค่ายกลวราหกของเขาได้ นั่นเพราะเขายังมีเรื่องสำคัญต้องทำอีกมากมาย.. “ท่านแม่..ท่านบ้วนปากก่อนเถิด อย่าได้ไปใส่ใจกับศัตรูเหล่านี้เลย!” หลิงหยุนจ้องมองใบหน้าซูบผอมของฉินจิวยื่อพร้อมกับย้ำให้นางบ้วนปาก และชำระล้างคราบเลือดที่ติดอยู่บนริมฝีปากออก ระหว่างนั้นหลิงหยุนก็ได้เรียกของบางสิ่งออกมาจากแหวนพื้นจักรวาลของตน.. สิ่งที่เขาเรียกออกมานั้นกลับไม่ใช่อะไรที่เกี่ยวข้องกับการต่อสู้เลยแม้แต่น้อยมันเป็นเพียงแค่ของใช้ทั่วไปในชีวิตประจำวัน และหม้อ กะทะ รวมทั้งเครื่องครัวอื่นๆ ก่อนที่จะออกเดินทางจากจิงฉูนั้นหลิงหยุนได้เตรียมพร้อมสำหรับการมาช่วยฉินจิวยื่อในครั้งนี้อย่างละเอียด เขาไปซุปเปอร์มาร์เก็ตของตนเอง และหยิบของที่คิดว่าจำเป็นใส่เข้าไปในแหวนจำนวนมาก เรียกได้ว่าเกือบจะหมดร้านเลยก็ว่าได้ แต่แหวนของเขาก็มีขนาดใหญ่พอที่จะจุได้“หลิงหยุน..นี่เจ้า!”หลังจากที่ฉินจิวยื่อทำการบ้วนปากเสร็จแล้วและกำลังทำความสะอาดเลือดที่ติดอยู่ที่ริมฝีปากนั้น นางก็เห็นหลิงหยุนเรียกสิ่งของมากมายออกมากองใหญ่ ทำให้นางไม่สามารถที่จะสงบจิตใจให้นิ่งต่อไปได้อีกเพราะในเวลานี้..ภายในค่ายกลวราหกนั้น มีทั้งโต๊ะ เก้าอี้ อ่างล้างหน้า ถังใบใหญ่ใส่น้ำบริสุทธิ์สองถัง แปรงสีฟัน ยาสีฟัน สบู่ แชมพูสระผม ข้าวสวย ไก่ เป็ด ปลา และเครื่องมือในการทำอาหารอีกมากมายหลายอย่าง รวมทั้งผลไม้นับสิบชนิด พร้อมทั้งขนมขบเคี้ยวอีกมากมาย..“ท่านแม่..ท่านคงจะหิวมากสินะ ข้าไม่สามารถปล่อยให้ท่านแม่ดูข้าต่อสู้ในขณะที่ท้องร้องได้ พวกเรากินอาหารกันก่อนดีกว่า..”ฉินจิวยื่อมีสภาพที่ผอมโซจนเหลือเพียงแค่หนังหุ้มกระดูกเช่นนี้หลิงหยุนแทบไม่ต้องเสียเวลาคิดก็รู้ว่า ที่ผ่านมานั้นนางไม่เคยได้กินข้าวอิ่มท้องเลย ในเมื่อเขามาถึงที่นี่แล้ว เขาจะไม่ยอมให้แม่ของเขาต้องอดอีกอย่างเด็ดขาด เขาไม่อาจทนเห็นฉินจิวยื่อต้องได้รับความลำบากอีกแม้จะเพียงแค่เล็กน้อยก็ตาม..หลิงหยุนเรียกยันต์บำบัดออกมาส่งให้กับฉินจิวยื่อพร้อมกับอธิบายว่า “ท่านแม่ ท่านปิดยันต์นี่ไว้ที่ลิ้นของท่าน แล้วจึงสั่งให้ยันต์ออกฤทธิ์”ฉินจิวยื่อทำตามอย่างว่าง่ายนางแลบลิ้นที่ตนเองกัดจนเลือดไหลนั้นออกมา หลังจากนั้นก็ทำตามที่หลิงหยุนแนะนำ และบาดแผลบนลิ้นก็หายไปในทันที“ท่านแม่นี่คือแหวนพื้นที่! หากท่านรังเกียจ ข้าอยากจะนำร่างของท่านลุงหนิงเก็บไว้ในแหวนพื้นที่นี้ก่อน หากปล่อยไว้เช่นนี้ จะมีผลต่อร่างของเขา..”ความจริงแล้วหลิงหยุนกังวลว่าฉินจิวยื่อจะเอาแต่เฝ้ามองร่างของหนิงเทียนหยา จนไม่สามารถกินข้าวกินปลาได้ต่างหาก แต่เขาไม่อาจพูดออกไปตรงๆได้ จึงได้แต่หาเหตุผลข้ออ้างไปเช่นนั้นแหวนพื้นที่ไม่สามารถเก็บสิ่งมีชีวิตได้จึงไม่ได้มีปัญหาอันใดหากจะเก็บร่างที่ไร้วิญญาณ!“อืมม..”ฉินจิวยื่อทำเสียงในลำคอพร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วยหลังจากที่ได้รับอนุญาตจากฉินจิวยื่อแล้วหลิงหยุนก็ทำการเคลื่อนย้ายร่างของหนิงเทียนหยาเข้าไปเก็บไว้ในแหวนพื้นที่ทันที ร่างของหนิงเทียนหยาพร้อมเตียงไม้ ถูกนำไปเก็บไว้ในช่องคล้ายรังผึ้งที่อยู่ภายในแหวนจักรวาลของหลิงหยุนทันทีปัง! ผู้คนที่อยู่ด้านบนยังคงใช้ขวานฟันเข้าใส่ตราหยกจักรพรรดิของหลิงหยุนเสียงดังดูเหมือนคนผู้นี้จะโกรธมาก และพยายามที่จะทำลายค่ายกลวราหกของหลิงหยุนให้ได้ และคนอื่นๆต่างก็เข้ามาช่วยเช่นกัน..“พวกเจ้าช่างรนหาที่ตายนัก!”หลิงหยุนจัดการเผาเสินหยวนและเสกหอกมังกรทองขึ้นมา จากนั้นจึงใช้พลังจิตของตนควบคุมให้หอกมังกรทองพุ่งเข้าใส่ร่างของยอดฝีมือระดับสูงสุดขั้นปาเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-8) คนหนึ่งทันที!ฟิ้ว..หอกมังกรทองพุ่งออกไปด้วยความเร็วที่น่าอัศจรรย์ยิ่งนักจะเรียกว่าในพริบตาก็ยังช้าไป ยอดฝีมือขั้นปาเฉิงชี่ผู้นั้นไม่ทันได้ระมัดระวังตัว จึงไม่อาจหลบหลีกได้ทัน และถูกหอกมังกรทองของหลิงหยุนพุ่งปักเข้าที่ศรีษะตายคาที่อยู่กลางอากาศ!หลิงหยุนไม่รีบร้อนที่จะสังหารนักทันทีที่หอกมังกรทองสังหารยอดฝีมือผู้นั้นตายในทันที เขาก็เรียกหอกมังกรทองกลับคืนมา..“ห๊ะ!นี่มัน..”