บทที่ 1411 : หลิงหยุนช่วยฉินจิวยื่อ (4)

บทที่ 1411 : หลิงหยุนช่วยฉินจิวยื่อ (4) แม้หลิงหยุนจะตกอยู่ในกับดักและวงล้อมของยอดฝีมือเหล่านี้แต่เขาก็มิได้แสดงความอ่อนแอหรือหวาดกลัวออกมาต่อหน้าศัตรูที่แข็งแกร่งเลยแม้แต่น้อย สีหน้าท่าทางของเขายังคงบ่งบอกถึงความมั่นใจว่า จะสามารถปกป้องคุ้มครองฉินจิวยื่อให้ปลอดภัยภัยได้! เหนือท้องนภาภายใต้การจู่โจมของหอกมังกรทองเวลานี้ยอดฝีมือที่ต้องการจะเข้าใกล้ค่ายกลวราหกของหลิงหยุนนั้น เวลานี้เหลืออยู่เพียงแค่หกคนเท่านั้น และสี่ในหกก็คือคนของคุนหลุนซึ่งอยู่ในขั้นก่อสร้างรากฐานอีกสองคนคือยอดฝีมืออาวุโสแห่งสำนักกระบี่เทียนซาน ซึ่งอยู่ในระดับสูงสุดขั้นจิ่วเฉิงชี่ (ขั้นพลังชี่-9) เจ้าสำนักกระบี่เทียนซานตี๋เฮ่อหมิงซึ่งอยู่ในขั้นก่อสร้างรากฐานนั้นไม่ทันได้สนใจอะไรหลิงหยุนมากนัก เพราะมัวแต่วุ่นอยู่กับการรักษาตี๋เสี่ยวเจินซึ่งเป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของตนเอง หลิงหยุนสามารถใช้เพียงหมัดเดียวทำร้ายตี๋เสี่ยวเจินซึ่งอยู่ในขั้นปาเฉิงชี่(ขั้นพลังชี่-8) จนได้รับบาดเจ็บ และสามารถสังหารยอดฝีมือในขั้นเดียวกันของสำนักกระบี่เทียนซานตายได้อย่างง่ายดาย ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วแต่บ่งบอกถึงพลังการจู่โจมที่แข็งแกร่งยิ่งของเขา ด้วยเหตุนี้คนของคุนหลุนทั้งสี่จึงไม่กล้าผลีผลามบุกเข้าไปภายในกลุ่มหมอกสีขาว เวลานั้นต่างฝ่ายต่างก็เฝ้าดูเชิงของฝ่ายตรงข้ามอยู่.. “ศิษย์พี่จ้าวคิดไม่ถึงว่าหลิงหยุนจะเป็นเพียงแค่เต่าหัวหดตัวหนึ่ง ที่เอาแต่หดหัวอยู่ในกระดองเช่นนี้ ในเมื่อมันเอาแต่หลบซ่อนตัวอยู่ในค่ายกล พวกเราควรทำเช่นใดดี” ยอดฝีมือที่ต้องการใช้ขวานด้ามยักษ์ทำลายค่ายกลวราหกของหลิงหยุนเป็นฝ่ายร้องโกนออกมาเขาจงใจที่จะไม่ใช้การสื่อสารผ่านกระแสจิต เพราะต้องการให้หลิงหยุนได้ยินคำพูดเย้ยหยันของตน “หุบปากของเจ้าซะ!” ยังไม่ทันที่ศิษย์พี่จ้าวจะได้ตอบสิ่งใดกลับมาเสียงของหลิงหยุนก็ดังก้องไปทั่วทั้งแผ่นฟ้า “เศษสวะเพียงไม่กี่ตัว บังอาจกล่าวหาข้าไม่กล้าออกจากกระดองเชียวรึ รอให้ท่านแม่ของข้ากินอาหารให้อิ่มหนำเสียก่อน แล้วพวกเจ้าจะได้เห็นว่าข้าจะออกไปจัดการกับพวกเจ้าเช่นใด?” “ห๊ะ..กิน.. กินอาหาร!” ศิษย์สำนักกระบี่เทียนซานที่ได้ยินต่างก็หันไปมองหน้ากันด้วยความงุนงง ในสถานการณ์ตึงเครียดเช่นนี้ แต่หลิงหยุนกลับต้องรอให้แม่ของตนรับประทานอาหารให้อิ่มหนำสำราญเสียก่อน เขาจึงจะลงมือได้.. ยอดฝีมือทั้งหกซึ่งเหาะอยู่กลางอากาศนั้นถึงกับโมโหอย่างที่สุด การที่หลิงหยุนทำเช่นนี้บ่งบอกชัดเจนว่า เขาไม่เห็นพวกตนทั้งหกอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย! โดยเฉพาะอย่างยิ่งจ้าวหมิงถังเขาเป็นผู้เสนอตัวต่อบรรดาเหล่าศิษย์ของคุนหลุนว่า จะอาสาเป็นผู้จับตัวหลิงหยุนกลับไปที่คุนหลุนเอง จ้าวหมิงถังผู้นี้อยู่ในขั้นก่อสร้างรากฐานและมั่นใจอย่างยิ่งว่าจะสามารถปฏิบัติภารกิจในครั้งนี้ได้สำเร็จลุล่วงด้วยดี แต่กลับคิดไม่ถึงว่า เวลานี้เขาได้พบตัวหลิงหยุนแล้ว ไม่เพียงเขายังไม่สามารถลงมือกับหลิงหยุนได้ แต่กลับถูกหลิงหยุนกล่าววาจาไม่ไว้หน้า และไม่เห็นคุนหลุนอยู่ในสายตาเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกเดือดดาลเป็นยิ่งนัก! “หึ!ฝีมือเพียงแค่นี้แต่กลับกล้าพูดจาโอ้อวด ไร้ยางอายสิ้นดี เจ้าคอยดูว่าข้าจะทำลายค่ายกลของเจ้าได้อย่างไร” หลังจากที่จ้าวหมิงถังกล่าวจบวัตถุวิเศษชิ้นหนึ่งก็พุ่งออกจากกลางหว่างคิ้วของเขา เมื่อออกมาด้านนอก็ขยายใหญ่ทันที มันคือธงสีเขียวครามขนาดใหญ่ผืนหนึ่ง!จ้าวหมิงถังจับด้ามธงขนาดใหญ่กว่าหกเมตรนี้ไว้ด้วยมือทั้งสองข้างและเริ่มโบกสะบัดธงเข้าใส่กลุ่มหมอกสีขาวที่อยู่เบื้องล่างทันทีเสียงลมกรรโชกพลันดังขึ้น..หลังจากที่ธงใหญ่ถูกโบกสะบัดไปมานั้นก็ได้เกิดพายุลูกใหญ่พัดกระหน่ำเข้าใส่กลุ่มหมอกที่เกิดจากค่ายกลวราหกทันที!เสียงกรรโชกของลมพายุคำรามดังไม่หยุดและเริ่มพัดกระหน่ำรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ และเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว กลุ่มหมอกหนาสีขาวทั้งหมด ก็ถูกพายุรุนแรงพัดปลิวหายไปเกือบจะพร้อมกัน!“ห๊ะ..นั่นมันธงวายุนี่! ธงผืนนี้สะบัดเมื่อใด ย่อมเกิดพายุรุนแรงขึ้นทันที”หลิงหยุนยืนอยู่ภายในค่ายกลวราหกจ้องมองสิ่งที่กำลังเกิดขึ้นด้านนอก เขารู้จักของวิเศษชิ้นนี้ดีว่ามันคือธงวายุเวลานี้ลูกเหล็กขนาดใหญ่ที่หลิงหยุนใช้ในการสร้างค่ายกลนั้นกำลังถูกพายุลูกใหญ่พัดกระหน่ำเข้าใส่ จนค่อยๆลอยขึ้นไปกลางอากาศ และเกือบจะถูกพายุพัดหอบไป!สาเหตุที่คนเหล่านี้ไม่สามารถทำลายกลุ่มหมอกสีขาวที่ปกคลุมได้นั้นก็เพราะว่าหลิงหยุนใช้ลูกเหล็กขนาดใหญ่ในการสร้างค่ายกล ค่ายกลของเขาจึงค่อนข้างแข็งแกร่ง แต่หากลูกเหล็กทั้งหมดถูกลมพัดหอบไปเช่นนี้ ไม่นานค่ายกลวราหกก็คงต้องถูกทำลายเป็นแน่..หลิงหยุนตระหนักได้ทันทีว่าครั้งนี้ตนเองได้พบเจอยอดฝีมือบ่มเพาะตนที่แข็งแกร่งมากจริงๆเข้าแล้ว เขาจึงไม่อาจนิ่งนอนใจได้อีกต่อไป และรีบเผาเสินหยวนสามพันหกร้อยหยดทันที พร้อมกับร้องตะโกนออกไปว่า“กลับคืนตำแหน่งเดิม!”ปัง!ภายใต้พลังจิตที่แข็งแกร่งหลังการเผาเสินหยวนของหลิงหยุนลูกเหล็กขนาดใหญ่ทั้งสามสิบหกลูกก็ร่วงลงอย่างพร้อมเพรียงกัน และฝังแน่นอยู่บนผืนดินราวกับมีรากหยั่งยึดไว้ แม้พายุที่รุนแรงจากธงวายุที่โบกสะบัด ยังมิอาจทำให้มันขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย!และในเวลาเดียวกันนั้นหลิงหยุนก็ได้สร้างโล่ลมปราณขึ้นมาครอบร่างของตนเองกับฉินจิวยื่อไว้ สายลมรุนแรงจากธงวายะจึงมิได้มีผลต่อพวกเขาทั้งสองคน..มิเช่นนั้นแล้วหากจ้าวหมิงถังโบกสะบัดธงวายุเช่นนี้ ฉินจิวยื่อคงต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส และร่างของนางคงจะปลิวออกไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้วเป็นแน่“เร็วเข้า..พวกมันอยู่ที่นั่น ศิษย์น้องทั้งสาม พวกเจ้าไปจัดการกับมันได้เลย!”จ้าวหมิงถังคิดไม่ถึงว่าแม้ตนจะนำธงวายุออกมาใช้ แต่หลิงหยุนกลับยังสามารถต้านทานไว้ได้ ทำให้เขายิ่งเดือดดาลใจมากขึ้น และร้องตะโกนสั่งศิษย์น้องทั้งสามให้เข้ามาช่วยถึงแม้ว่าจ้าวหมิงถังจะไม่สามารถทำลายค่ายกลวราหกของหลิงหยุนได้แต่เขาก็ได้ใช้ธงวายุโบกพัดกลุ่มหมอกสีขาวออกไปได้เกือบจะทั้งหมด ศิษย์คุนหลุนทั้งสี่ต่างก็อยู่ในขั้นก่อสร้างรากฐานแล้วทั้งสิ้น ภาพภายในค่ายกลวราหกเวลานี้ จึงมิอาจรอดพ้นจิตหยั่งรู้ของพวกเขาทั้งสี่คนไปได้