บทที่ 1416 : หลิงหยุนช่วยฉินจิวยื่อ (9)

บทที่ 1416 : หลิงหยุนช่วยฉินจิวยื่อ (9) ในที่สุดเย่ซิงเฉินก็มาสมทบกับหลิงหยุนได้สำเร็จหลิงหยุนเองก็ได้รู้ว่าคุนหลุนไม่รามือจากตนแน่ เวลานี้ความโกรธแค้นภายในใจปะทุขึ้นอย่างมาก และหากเขาไม่จัดการกับศิษย์คุนหลุนทั้งสี่นี้ เขาคงไม่หายแค้นใจแน่! “ห๊ะ!ตลอดครึ่งปีมานี้ท่านน้าไม่เคยได้กินอิ่มท้องสักมื้อเลยงั้นรึ? ตี๋เสี่ยวเจิน เจ้ามันเสียสติไปแล้ว!” เย่ซิงเฉินร้องตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาลใจยิ่งนัก! ฉินจิวยื่อเป็นแม่บุญธรรมของหลิงหยุนก็จริงแต่เขาก็เลี้ยงดูหลิงหยุนราวกับลูกของตนเองมานานถึงสิบแปดปี หากจะพูดไป ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมานั้น นางเลี้ยงดูหลิงหยุนดีกว่าหนิงหลิงยู่ซึ่งเป็นลูกแท้ๆของตนเองเสียอีก เย่ซิงเฉินเคยได้ยินหลิงหยุนพูดถึงเรื่องนี้เช่นกัน เมื่อได้เห็นฉินจิวยื่อเย่ซิงเฉินก็อดนึกถึงหยินชิงเฉวียนซึ่งเป็นอาจารย์ของตนเอง และเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดหลิงหยุนไม่ได้ นางหลบสายตาลง และกำลังนึกถึงหยินชิงเฉวียนที่ได้รับทุกข์ทรมานอยู่ในพรรคมารเช่นกัน “ซิงเฉินเจ้าดูสิ..ข้าทำอาหารให้ท่านแม่ทาน แต่เพราะศัตรูพวกนี้ ทำให้ท่านแม่ของข้ากินอาหารไม่เป็นสุข เจ้าอยู่ทานข้าวเป็นเพื่อนท่านแม่ ข้าจะออกไปสังหารพวกมัน!” หลิงหยุนร้องบอกเย่ซิงเฉินด้วยสีหน้าท่าทางสงบนิ่ง.. “ได้..เชิญเจ้าตามสบาย!” เย่ซิงเฉินรีบพยุงฉินจิวยื่อกลับไปนั่งเก้าอี้ตามเดิมแต่แล้วก็เอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง “คนพวกนั้นแข็งแกร่งไม่น้อย ข้าเกรงว่าหากพวกมันจู่โจมเจ้าในคราเดียวพร้อมกัน เจ้าจะไม่สามารถรับมือพวกมันได้น่ะสิ!” เวลานี้เย่ซิงเฉินกระจ่างแก่ใจแล้วว่านางหาใช่คู่ต่อสู้ของยอดฝีมือขั้นก่อสร้างรากฐานไม่ แม้ว่านางจะพยายามอย่างสุดกำลังแล้ว แต่ก็ต้องยอมรับความจริง..หยินชิงเฉวียนซึ่งเป็นอาจารย์ของตนเอง และเป็นแม่ผู้ให้กำเนิดหลิงหยุนไม่ได้ นางหลบสายตาลง และกำลังนึกถึงหยินชิงเฉวียนที่ได้รับทุกข์ทรมานอยู่ในพรรคมารเช่นกัน “ซิงเฉินเจ้าดูสิ..ข้าทำอาหารให้ท่านแม่ทาน แต่เพราะศัตรูพวกนี้ ทำให้ท่านแม่ของข้ากินอาหารไม่เป็นสุข เจ้าอยู่ทานข้าวเป็นเพื่อนท่านแม่ ข้าจะออกไปสังหารพวกมัน!” หลิงหยุนร้องบอกเย่ซิงเฉินด้วยสีหน้าท่าทางสงบนิ่ง.. “ได้..เชิญเจ้าตามสบาย!” เย่ซิงเฉินรีบพยุงฉินจิวยื่อกลับไปนั่งเก้าอี้ตามเดิมแต่แล้วก็เอ่ยออกมาด้วยความเป็นห่วง “คนพวกนั้นแข็งแกร่งไม่น้อย ข้าเกรงว่าหากพวกมันจู่โจมเจ้าในคราเดียวพร้อมกัน เจ้าจะไม่สามารถรับมือพวกมันได้น่ะสิ!” เวลานี้เย่ซิงเฉินกระจ่างแก่ใจแล้วว่านางหาใช่คู่ต่อสู้ของยอดฝีมือขั้นก่อสร้างรากฐานไม่ แม้ว่านางจะพยายามอย่างสุดกำลังแล้ว แต่ก็ต้องยอมรับความจริง.. “เรื่องนั้นเจ้าไม่ต้องกังวลใจไป!” หลิงหยุนปลอบโยนเย่ซิงเฉินให้คลายความกังวลใจจากนั้นจึงเรียกหลิวเทวะวิญญาณออกมาจากจุดตันเถียนของตน และเมื่อออกมาด้านนอก มันก็ขยายใหญ่ขึ้นเป็นต้นไม้ใหญ่ที่แข็งแกร่ง และแตกกิ่งก้านใบอีกมากมาย เมื่อได้เห็นหลิวเทวะวิญญาณที่มีสีเขียวใสและสุกสว่างฉินจิวยื่อถึงกับตกตะลึง และเอ่ยถามออกมาด้วยความงุนงง “หลิงหยุนนี่มันคืออะไร”หลิงหยุนยิ้มพร้อมตอบกลับไปว่า“ท่านแม่ ท่านยังจำกล่องไม้กล่องนั้นได้หรือไม่ แท้ที่จริงมันก็คือมรดกที่บรรพชนตระกูลหลิงทิ้งไว้ให้ ข้าเองก็เพิ่งจะมารู้ทีหลังว่า มันคือหลิวเทวะวิญญาณ..”“มรดกที่บรรพชนตระกูลหลิงทิ้งไว้ให้..”ฉินจิวยื่อจ้องมองหลิวเทวะวิญญาณอยู่ครู่หนึ่งพร้อมกับพึมพำออกมาจากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นมองหลิงหยุนอีกครั้ง พร้อมกับพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ“หลิงหยุนนี่เจ้าคงจะได้พบกับครอบครัวของตนเองแล้วสินะ”หลิงหยุนพยักหน้าทันที“ใช่แล้วท่านแม่ แต่ข้าไม่สามารถเล่ารายละเอียดให้ท่านฟังเวลานี้ หากท่านแม่อยากรู้เรื่องใด ท่านแม่ถามซิงเฉินได้เลย..”ระหว่างที่พูดนั้นหลิงหยุนก็ได้ใช้พลังจิตย้ายหลิวเทวะวิญญาณที่มีลำต้นขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางสี่สิบเซ็นติเมตรนี้ ฝังลงบนผืนดินของหน้าผาแห่งนี้ทันทีหลิวเทวะวิญญาณซึ่งเป็นมรดกของบรรพชนตระกูลหลิงต้นนี้ได้ถูกปลุกฟื้นคืนชีพอีกครั้งในวันกราบไหว้บรรพชน จากนั้นได้ถูกสมุดจักรพรรดิยึดไป และหลังจากหยั่งรากลงในสมุดจักรพรรดิแห่งผืนแผ่นดินแล้ว หลิวเทวะต้นนี้ก็เติบใหญ่แข็งแกร่งว่าต้นที่เขาปลูกไว้เองมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันที่หนิงหลิงยู่รับทัณฑ์สวรรค์หลิวเทวะวิญญาณต้นนี้ได้อาบสายฟ้าเทวะเข้าไป และในวันที่หลิงหยุนรับทัณฑ์สวรรค์ หลิวเทวะวิญญาณต้นนี้ก็ได้ดูดซับเอาสายฟ้าธาตุไม้เข้าไปมากมาย เวลานี้ล้ำต้นของมันจึงขยายใหญ่และมีรัศมีเกือบครึ่งเมตรแล้วเวลานี้หลิวเทวะวิญญาณสามารถรับรู้ได้แล้ว แม้มันจะไม่สามารถสื่อสารกับหลิงหยุนได้โดยตรง แต่ก็สามารถเข้าใจความคิดของหลิงหยุนได้ เมื่อหลิงหยุนใช้พลังจิตเรียกมันออกมาเช่นนี้ มันจึงสามารถเข้าใจได้ทันทีว่าหลิงหยุนต้องการใช้มันในการใด“เจ้าทำหน้าที่ปกป้องผืนปฐพีตรงนี้ไว้และปกป้องพวกนางทั้งสองคน!” หลิงหยุนใช้พลังจิตของตนสื่อสารให้หลิวเทวะวิญญาณรู้อีกครั้ง..หลิวเทวะวิญญาณโบกสะบัดกิ่งก้านไปมาคล้ายรับคำสั่งในขณะเดียวกันก็ทอประกายสีเขียวเจิดจ้าออกมา หลิงหยุนรู้ได้ทันทีว่านี่คือการตอบรับของหลิวเทวะวิญญาณก่อนหน้านี้หลิงหยุนไม่นำหลิวเทวะวิญญาณออกมานั้นเพราะเกรงว่าศิษย์คุนหลุนจะหาทางฉกฉวยหลิวเทวะวิญญาณไป และไม่มั่นใจว่ามันจะสามารถปกป้องฉินจิวยื่อได้หรือไม่ แต่เวลานี้มีเย่ซิงเฉินอยู่ด้วย ต่อให้ศิษย์คุนหลุนสามารถทำลายหลิวเทวะวิญญาณได้ ก็ยังมีนางคอยปกป้องคุ้มครองฉินจิวยื่ออยู่อีกทั้งคน“ท่านแม่ท่านอยู่ที่นี่ทานอาหารให้อร่อย และคอยดูข้าสังหารศัตรูแก้แค้นให้ท่านลุงหนิง!”ระหว่างที่ร้องบอกฉินจิวยื่อหลิงหยุนก็เรียกลูกเหล็กใหญ่ทั้งสามสิบหกลูกกลับเข้าไปในแหวน และค่ายกลวราหกก็อันตธานหายไปในทันที!ทันทีที่หมอกหนาสีขาวจางหายไปภาพที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าก็ได้สร้างความตื่นตกใจให้กับทุกคนที่พบเห็นเป็นอย่างมาก!“ห๊ะ…” “นี่มันอะไร..”“สวรรค์!เหตุใดหลิวต้นนี้จึงได้ปรากฏขึ้นอีกครั้งที่นี่”เหล่าศิษย์คุนหลุนที่เหาะอยู่บนท้องนภาเมื่อได้เห็นหลิวเทวะวิญญาณก็ถึงกับตกอกตกใจ และไม่สามารถรักษาท่าทีสงบนิ่งไว้ได้อีกต่อไป“ไม่ใช่หลิวต้นเดียวกัน!ต้นนี้ยังเล็กเกินไป!”